Chapter 3: The First Little Secret

Maagang nagising si Isabella nang sumikat ang araw.

Hindi dahil may pasok siya sa paaralan. Sabado noon, at karaniwan ay ginagamit niya ang umaga upang magbasa, gumuhit, o tumulong sa kaniyang ina sa mga gawaing bahay.

Ngunit iba ang umagang iyon.

May plano siya.

Isang napakalaking plano para sa isang batang pitong taong gulang.

Maingat niyang kinuha ang kahon ng building blocks na ibinigay ni Alexander noong nakaraang araw. Inilagay niya iyon sa sahig at inilabas ang kaniyang lumang kuwaderno. Ilang minuto siyang nakatitig sa blangkong pahina bago nagsimulang gumuhit.

Isang maliit na robot.

May dalawang kamay, apat na gulong, at isang kahon sa likod na maaaring lagyan ng mga gamit.

Sa itaas nito ay isinulat niya:

PROJECT HOPE

Ngumiti siya sa sarili.

"Magagawa ko ito."

"Anong magagawa mo, anak?"

Napalingon siya. Nasa pintuan si Elena, may hawak na maliit na basket ng mga damit.

"Wala po, Mama."

Bahagyang tinaasan ng kilay ni Elena ang kaniyang anak.

"Wala? Bakit parang may tinatago kang kayamanan?"

Agad na isinara ni Isabella ang kuwaderno.

"Secret po!"

Napatawa si Elena.

"Ah, ganoon ba? Kung ganoon, hindi na ako magtatanong."

Lumapit ito at inayos ang nakalugay na buhok ng anak.

"Pero kumain ka muna bago ka gumawa ng kung ano mang lihim mo."

"Yes, Mama!"

Pagkaalis ni Elena, muling binuksan ni Isabella ang kaniyang kuwaderno. Tiningnan niya ang drawing at nagsimulang maglista ng mga kailangan.

Mga gulong.

Maliit na motor.

Baterya.

Mga wire.

Isang lalagyan.

Hindi niya alam kung saan makukuha ang lahat ng iyon. Hindi rin niya alam kung paano ikakabit ang mga bahagi. Ngunit hindi iyon dahilan upang sumuko siya.

Sa isip niya, bawat malaking bagay ay nagsisimula sa isang maliit na ideya.

At ang ideya niya ay simple lamang.

Gusto niyang gumawa ng robot na makatutulong sa mga taong nahihirapang kumilos.

Naisip niya ang isang matandang lalaki na nakita niya minsan sa labas ng simbahan. Hirap itong maglakad habang may bitbit na mabibigat na supot.

Kung may robot lamang na kayang magdala ng mga gamit, hindi na ito mahihirapan.

Napangiti siya.

"Balang araw," bulong niya.

Bandang alas-diyes ng umaga, dumating si Alexander sa hardin.

May dala siyang dalawang sandwich at isang maliit na bote ng juice.

"Isabella!"

Mabilis na lumabas ang batang babae mula sa gilid ng hardin.

"Alexander!"

"Ano'ng ginagawa mo?"

"Wala."

Napakunot ang noo ng batang lalaki.

"Palagi kang may sinasabing wala kapag may ginagawa ka."

Napatawa si Isabella.

"Secret kasi."

"Secret?"

Tumango siya.

"Oo. Hindi mo puwedeng malaman."

Umupo si Alexander sa damuhan at inilapag ang pagkain.

"Kung ganoon, hindi rin kita bibigyan nito."

Napatingin si Isabella sa sandwich.

"May para sa akin?"

"Meron. Pero kailangan mong sabihin ang secret mo."

Nag-isip siya sandali.

"Pwede bang pagkain muna bago secret?"

Natawa si Alexander.

"Fine. Pero pagkatapos, sasabihin mo na."

Magkatabi silang kumain sa ilalim ng punong malapit sa maliit na fountain.

Habang kumakain, napansin ni Alexander ang isang sulok ng kuwaderno na nakalitaw mula sa bag ni Isabella.

"Ano iyan?"

"Wala."

"Isabella!"

"Secret nga!"

"Ang dami mong secret."

"Masaya kasi kapag may secret."

Umiling si Alexander na para bang hindi niya maintindihan ang kaniyang kaibigan.

"Kung ganoon, may secret din ako."

Biglang naging interesado si Isabella.

"Ano?"

"Secret."

"Alexander!"

Natawa ang batang lalaki.

"Fair lang, di ba?"

Hindi nakapagtimpi si Isabella at napatawa rin.

Sa sandaling iyon, tila walang mahalaga kundi ang simpleng tawanan nilang dalawa.

Hindi nila alam na may mga bagay na nagsisimula sa maliliit na lihim. Mga bagay na balang-araw ay magiging bahagi ng kanilang mga buhay.

Pagkatapos kumain, hinila ni Isabella si Alexander patungo sa likod ng malaking puno.

May maliit na espasyo roon na natatakpan ng mga halaman. Hindi iyon gaanong napapansin ng mga taong dumaraan dahil nasa likod ito ng isang makapal na palumpong.

"Ano'ng meron dito?" tanong ni Alexander.

"Halika."

Yumuko si Isabella at pumasok sa maliit na espasyo. Sumunod naman ang batang lalaki.

Sa loob ay may sapat na lugar para sa dalawang bata. May ilang patag na bato na maaari nilang upuan at mga tuyong dahon sa lupa.

"Wow," bulalas ni Alexander. "Hindi ko alam na may ganito rito."

"Ako ang nakahanap nito."

"Kailan?"

"Noong isang araw. Nagtatago ako rito habang nagbabasa."

Tumingin si Alexander sa paligid.

"Parang secret base."

"Exactly!"

Umupo si Isabella sa isang malaking bato.

"Dito natin ilalagay ang mga gamit natin. Walang ibang makaaalam."

"Bakit kailangan secret?"

"Dahil magiging special place natin ito."

Nag-isip si Alexander bago tumango.

"Okay. Pero dapat may pangalan."

"Anong pangalan?"

"Montgomery Base."

Agad na umiling si Isabella.

"Hindi. Hindi lang naman sa iyo ito."

"Eh, ano ang gusto mo?"

Sandaling nag-isip ang batang babae.

"Hope Corner."

"Hope Corner?"

Tumango siya.

"Dahil dito natin puwedeng ilagay ang mga pangarap natin."

Hindi agad sumagot si Alexander.

Tumingin siya sa kaniyang kaibigan at pagkatapos ay sa maliit na espasyong kanilang natagpuan.

"Okay. Hope Corner."

Ngumiti si Isabella.

"At may tatlong rules."

"Rules?"

"Una, bawal magsinungaling sa isa't isa."

Tumango si Alexander.

"Pangalawa, hindi puwedeng pagtawanan ang pangarap ng isa't isa."

"Okay."

"At pangatlo..." Huminto si Isabella at tumingin sa kaniya. "Kapag may problema ang isa sa atin, tutulungan siya ng isa."

Saglit na natahimik si Alexander.

Pagkatapos ay iniabot niya ang kaniyang kamay.

"Promise."

Tinanggap ni Isabella ang kamay niya.

"Promise."

Hindi nila alam kung gaano kahirap tuparin ang mga pangakong binibigkas nang napakadali ng mga bata.

Kinahapunan, dinala ni Isabella ang ilang building blocks sa kanilang bagong taguan.

Doon niya ipinakita kay Alexander ang kaniyang proyekto.

"Ito ang robot na gagawin ko."

Tiningnan ni Alexander ang drawing.

"Parang kotse."

"Robot ito na may gulong."

"Anong gagawin niya?"

"Magdadala ng mga bagay. Puwede ring magdala ng gamot sa mga taong may sakit."

Nawala ang ngiti ni Alexander nang mapansin niya ang isang maliit na bahagi ng drawing.

"Bakit gamot?"

Saglit na tumigil si Isabella sa pag-aayos ng mga bloke.

"Kapag may sakit kasi ang isang tao, minsan hindi niya kayang bumangon para kumuha ng gamot."

"May kilala ka bang ganoon?"

Hindi agad sumagot ang batang babae.

Naalala niya ang kaniyang ama.

Hindi pa malinaw sa kaniyang isip ang lahat ng nangyari noong mga panahong may sakit ito. Bata pa siya noon. Ang natatandaan niya lamang ay ang madalas na pag-ubo nito, ang mga gabing gising ang kaniyang ina, at ang mga gamot na nakalagay sa maliit na mesa sa tabi ng kama.

Naalala rin niya ang huling pagkakataong hinawakan siya ng kaniyang ama.

"Mag-aral kang mabuti, Bella. Huwag kang matakot mangarap."

Hindi niya lubos na nauunawaan noon ang ibig sabihin ng mga salitang iyon.

Ngayon, unti-unti na niyang naiintindihan.

"May sakit po kasi ang Papa ko dati," mahinang sagot niya.

Natahimik si Alexander.

"Nasaan na siya?"

Tumingin si Isabella sa kaniyang mga kamay.

"Wala na po siya."

Hindi alam ni Alexander ang sasabihin.

Hindi niya pa nararanasan ang mawalan ng magulang. Ang alam lamang niya ay laging naroon ang kaniyang ama at ina, kahit abala sila sa kanilang mga trabaho.

Kaya hindi niya alam kung paano aaliwin ang kaibigan.

Sa halip, umupo siya sa tabi nito.

"Sorry."

Ngumiti nang bahagya si Isabella.

"Okay lang."

"Hindi ba masakit?"

Tumango siya.

"Minsan."

"Namimiss mo siya?"

"Opo."

Tumingin si Isabella sa drawing.

"Gusto ko pong gumawa ng gamot balang araw. Para hindi na mahirapan ang ibang tao tulad ng Papa ko."

Matagal siyang tiningnan ni Alexander.

Pagkatapos ay itinuro nito ang robot.

"Kung ganoon, tutulungan kita."

Napalingon si Isabella.

"Paano?"

"Ako ang bahala sa paggawa ng katawan ng robot. Ikaw ang bahala sa utak niya."

Napatawa siya.

"Robot nga ba ang gagawin natin o tao?"

"Robot! Pero kailangan din niya ng utak."

Natawa ulit si Isabella.

Sa unang pagkakataon nang araw na iyon, gumaan ang pakiramdam niya.

Hindi na siya nag-iisa sa kaniyang pangarap.

Kinabukasan, sinimulan nila ang kanilang proyekto.

Gumamit sila ng mga lumang karton, takip ng bote, at maliliit na piraso ng kahoy na pinayagan silang kunin sa storage area.

Si Alexander ang naggupit ng karton habang si Isabella naman ang nag-aayos ng mga bahagi ayon sa kaniyang drawing.

Hindi naging madali ang lahat.

Ilang beses bumagsak ang kanilang ginagawa.

Minsan naman ay hindi magkasya ang mga gulong na gawa sa takip ng bote.

"Kasalanan mo!" reklamo ni Alexander.

"Bakit kasalanan ko?"

"Mali ang sukat!"

"Ikaw ang nagdikit!"

"Pero ikaw ang nagbigay ng sukat!"

Napanguso si Isabella.

"Fine. Ako na lang."

Napansin ni Alexander ang pagbabago sa mukha ng kaibigan.

"Hey, joke lang."

"Hindi ako nagbibiro."

"Isabella..."

Hindi ito sumagot.

Kinuha ni Alexander ang isang piraso ng karton at muling umupo sa tabi niya.

"Sorry. Ayokong mag-away tayo."

Napatingin si Isabella sa kaniya.

"Okay lang."

"Friends?"

Iniabot ni Alexander ang kaniyang maliit na daliri.

"Friends."

Isinabit ni Isabella ang kaniyang daliri sa daliri nito.

"Friends."

Pagkaraan ng ilang oras, natapos nila ang unang bersyon ng kanilang robot.

Hindi ito maganda.

Hindi rin ito gumagalaw.

Ngunit para sa dalawang bata, isa na itong malaking tagumpay.

"Ang galing natin!" masayang sabi ni Alexander.

"Pero hindi pa siya gumagana."

"At least may katawan na siya."

Pinagmasdan ni Isabella ang ginawa nila.

"May pangalan na rin siya."

"Ano?"

"Hope."

"Hope?"

Tumango siya.

"Para maalala natin kung bakit natin siya ginagawa."

Hinaplos ni Alexander ang karton na katawan ng robot.

"Hi, Hope."

Napatawa si Isabella.

"Robot lang iyan!"

"Alam ko. Pero baka malungkot siya kapag walang bumabati."

Nang gabing iyon, habang naghahanda si Elena ng hapunan, nakita niyang may hawak na kuwaderno ang kaniyang anak.

"Anong ginawa ninyo ni Alexander buong araw?"

"May project po kami!"

"Project?"

"Opo. Gumawa kami ng robot."

Napangiti si Elena.

"Talaga? Ano ang pangalan?"

"Hope."

Sandaling natigilan si Elena sa pangalan.

"Maganda ang pangalan."

"Balang araw, gagawa po ako ng totoong robot. Tapos gagawa rin ako ng gamot."

Lumapit si Elena at niyakap ang anak.

"Naniniwala akong kaya mo iyan."

"Mama, paano po ba nakakagawa ng gamot?"

Napatingin si Elena sa kaniya.

"Mahabang proseso iyon, anak. Kailangan mong mag-aral ng science, chemistry, biology, at marami pang ibang bagay."

"Mag-aaral po ako."

"Alam ko."

"At kapag mayaman na po ako, bibili ako ng malaking bahay para sa inyo."

Napatawa si Elena.

"Mas mahalaga sa akin na maging mabuti kang tao kaysa maging mayaman ka."

"Pero gusto ko pong maging mayaman."

"Bakit naman?"

"Para hindi na kayo mahirapan."

Nawala ang ngiti ni Elena.

Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ng anak.

"Isabella, hindi mo kailangang akuin ang lahat ng problema ko. Trabaho ng magulang na alagaan ang anak, hindi ang kabaligtaran."

"Pero gusto ko po kayong tulungan."

"At matutuwa ako kapag ginawa mo iyon. Pero huwag mong kalilimutan na bata ka pa. May panahon ka pang maglaro, tumawa, at mangarap."

Tumango si Isabella.

"Yes, Mama."

Nang gabing iyon, matapos matulog ang kaniyang anak, matagal na nakaupo si Elena sa tabi ng bintana.

Naisip niya ang mga pangarap ni Isabella.

May mga bagay sa nakaraan na pinili niyang iwan. May mga pangalang hindi na niya binabanggit at mga buhay na hindi na niya gustong balikan.

Ngunit alam niyang hindi niya kayang kontrolin ang magiging kinabukasan ng kaniyang anak.

Ang magagawa lamang niya ay tiyaking may kalayaang pumili si Isabella.

At kung dumating man ang araw na kailangan nitong malaman ang buong katotohanan, sisiguraduhin niyang sapat na ang lakas nito upang harapin iyon.

Samantala, sa kabilang bahagi ng mansion, nakaupo si Alexander sa kaniyang kama.

May hawak siyang maliit na papel.

Gumuhit siya ng dalawang bata sa ilalim ng isang malaking puno. Sa itaas ng drawing ay isinulat niya ang:

HOPE CORNER — OUR SECRET PLACE

Sa ibaba ay may dalawang pangalan.

Alexander.

Isabella.

Nang matapos siya, inilagay niya iyon sa kaniyang drawer.

Hindi niya alam kung bakit gusto niyang ingatan ang simpleng drawing.

Marahil dahil masaya siya kapag kasama si Isabella.

Sa isang bahay na napakalaki, maraming silid, maraming laruan, at maraming taong handang sumunod sa kaniyang mga utos, may isang bagay pa rin siyang hinahanap.

Isang kaibigang hindi natatakot magsabi kapag mali siya.

Isang taong hindi interesado sa kaniyang apelyido.

Isang batang kayang tumawa kahit hindi perpekto ang ginagawa nila.

At sa ngayon, sapat na sa kaniya iyon.

Ngunit may isang bagay na hindi niya alam.

Hindi lahat ng lihim ay nananatiling lihim magpakailanman.

At hindi lahat ng pangako ay madaling tuparin kapag nagsimulang magbago ang mundo.

Sa ilalim ng puno, naghihintay ang kanilang maliit na robot.

Hindi pa ito gumagalaw.

Hindi pa ito nakatutulong sa sinuman.

Ngunit para kay Isabella, iyon ang unang hakbang patungo sa pangarap na matagal niyang gustong abutin.

At para kay Alexander, iyon ang unang bagay na ginawa niya kasama ang isang taong hindi niya gustong mawala.