Chapter 4: The Day Everything Changed

Maaliwalas ang umaga sa Montgomery mansion.

Mula sa malalaking bintana ng silid ni Alexander, tanaw ang hardin kung saan madalas silang maglaro ni Isabella. Nasa ilalim pa rin ng punong iyon ang kanilang munting taguan, ang Hope Corner, kasama ang kartong robot na ilang araw nilang pinagpaguran.

Maaga siyang bumangon.

Hindi dahil may espesyal siyang gagawin sa araw na iyon, kundi dahil nangako siyang pupunta sa kanilang taguan bago mag-alas nuwebe.

Nagmamadali siyang nagbihis, kumuha ng dalawang mansanas sa kusina, at tumakbo palabas.

"Young Master Alexander!"

Napahinto siya nang marinig ang boses ng kasambahay.

"Where are you going? Hindi ka pa nakakapag-almusal."

"Sa garden lang po!"

"Pero—"

Hindi na niya hinintay ang kasunod na sasabihin nito.

Pagdating niya sa puno, wala pa roon si Isabella. Inilagay niya ang mga mansanas sa ibabaw ng isang patag na bato at sinilip ang kanilang robot.

"Good morning, Hope," bati niya.

Bahagya niyang inayos ang isang gulong na natanggal.

"Darating na ang boss mo."

Ilang sandali pa, nakita niya ang batang babae na naglalakad mula sa gilid ng hardin. May dala itong maliit na bag at kuwaderno.

"Alexander!"

"You're late!"

"Five minutes lang!"

"Ten minutes."

"Eight minutes!"

"Fine. Eight."

Napatawa silang dalawa.

"May dala ako," sabi ni Isabella habang inilalapag ang kaniyang bag.

"Ako rin."

Inilabas ni Alexander ang dalawang mansanas.

"Para sa atin."

Ngumiti si Isabella.

"Thank you!"

Umupo sila sa kanilang paboritong lugar. Habang kumakain, binuksan ni Isabella ang kuwaderno at ipinakita ang bagong drawing.

"May naisip akong paraan para gumalaw si Hope."

"Talaga?"

Tumango siya.

"Kung makakahanap tayo ng maliit na motor at baterya, puwede nating subukan."

"May motor ako sa lumang laruan ko."

Biglang lumiwanag ang mukha ni Isabella.

"Really?"

"Oo. Pero kailangan nating tanungin si Mama kung puwede."

"At kailangan nating mag-ingat."

"Yes, scientist!"

Napangiti si Isabella sa bansag.

"Future scientist."

"Fine. Future scientist."

Hindi nagtagal ay tinawag si Alexander ng kaniyang tutor.

May espesyal na klase siya tuwing Sabado ng umaga, at hindi pinapayagan ni Margaret na palampasin niya iyon.

"Alejandro—"

"Alexander," mahinang pagwawasto ng bata.

Napatingin ang tutor sa kaniya.

"Your mother is waiting. We need to begin your lessons."

Napabuntong-hininga si Alexander.

"Can I go later?"

"Your schedule has already been arranged."

Napatingin siya kay Isabella.

"Wait for me. Babalik ako."

"Okay."

"Don't touch Hope without me."

Napakunot ang noo ni Isabella.

"Bakit?"

"Because I'm the engineer."

Napatawa siya.

"Fine. Ako na ang scientist."

Tumakbo si Alexander pabalik sa mansion.

Naiwan si Isabella sa ilalim ng puno. Inayos niya ang kanilang mga gamit at nagsimulang magbasa habang naghihintay.

Hindi niya napansin ang pagdating ng isang batang babae na halos kaedad niya.

"Hi."

Napatingin siya.

"Hello."

"Are you Isabella?"

Tumango siya.

"Ako si Sophie. Anak ako ni Mrs. Victoria."

Naalala ni Isabella ang babaeng minsang bumisita sa mansion kasama ang kaniyang anak na si Daniel.

"Nice to meet you."

Tumingin si Sophie sa paligid.

"May ginagawa ka ba?"

"May project kami ng kaibigan ko."

"Anong project?"

Ipinakita ni Isabella ang robot.

"Robot."

Lumapit si Sophie at pinagmasdan iyon.

"Ikaw ang gumawa niyan?"

"Magkasama kami ni Alexander."

"Alexander Montgomery?"

Tumango si Isabella.

"Best friend ko siya."

Bahagyang ngumiti si Sophie.

"Ah. Kaibigan niya rin ang kapatid kong si Daniel."

Hindi alam ni Isabella kung ano ang sasabihin.

Hindi niya gustong maging bastos, kaya ngumiti na lamang siya.

"Okay."

"Pwede ko bang tingnan?"

"Sure."

Maingat na iniangat ni Sophie ang kartong robot.

"Ang cute naman."

"Salamat."

Ngunit habang sinusuri nito ang laruan, aksidenteng natanggal ang isang bahagi ng karton.

"Oh!"

Agad na napahawak si Isabella.

"Careful!"

"Sorry!"

Sinubukan ni Sophie na ibalik ang natanggal na bahagi, ngunit mas lalo lamang itong napunit.

Napatitig si Isabella sa kanilang ginawa.

Hindi naman mamahaling laruan ang robot. Karton lamang iyon, takip ng bote, at ilang piraso ng kahoy. Ngunit alam niya kung gaano karaming oras ang ginugol nila ni Alexander upang mabuo iyon.

"Sorry talaga," sabi ni Sophie.

Huminga nang malalim si Isabella.

"It's okay. We can fix it."

"Are you sure?"

Tumango siya.

"Yes."

Hindi niya gustong sisihin ang bagong kakilala. Alam niyang hindi naman nito sinasadya.

Ngunit hindi niya rin mapigilang malungkot.

Nang bumalik si Alexander, nadatnan niyang hawak ni Isabella ang sirang robot.

"What happened?"

"Natanggal ang isang parte."

Napatingin siya kay Sophie.

"I was just looking at it," paliwanag ng bata. "I'm sorry."

Saglit na tumingin si Alexander sa robot.

"Can we fix it?"

Tumango si Isabella.

"Yes."

Kinuha niya ang natanggal na bahagi at inilapag sa tabi ng iba pang materyales.

"See? Hindi naman ito tuluyang nasira."

Ngunit hindi pa rin mapakali si Alexander.

"Did you cry?"

Umiling si Isabella.

"No."

"Are you sure?"

"Alexander, it's just a robot."

Tumingin siya sa kaibigan.

"Pero pinaghirapan natin."

Napangiti si Isabella.

"That's why we'll make it better."

Hindi na nakapagtimpi si Alexander at ngumiti rin.

"Okay. Better version!"

Nakiupo si Sophie sa tabi nila.

"Can I help?"

Nagkatinginan ang dalawang bata.

Pagkatapos ay tumango si Isabella.

"Sure. Pero kailangan nating mag-ingat."

"Promise."

At sa unang pagkakataon, tatlo na silang nagtulungan sa kanilang maliit na proyekto.

Bandang tanghali, tinawag si Isabella ng kaniyang ina.

"Anak, kailangan ko nang bumalik sa trabaho. May ilang bisitang darating mamayang hapon."

"Okay po, Mama."

"Mag-ingat ka rito. Huwag kang lalayo sa hardin."

"Opo."

Bago umalis, inayos ni Elena ang buhok ng anak.

"At huwag kalimutang maghugas ng kamay bago kumain."

"Yes, Mama."

Pagkaalis ni Elena, bumalik si Isabella sa kanilang proyekto.

Ngunit hindi pa sila nakapagsisimula nang marinig nila ang malakas na tunog mula sa harap ng mansion.

Ilang sasakyan ang sunod-sunod na pumasok sa malawak na driveway.

"May bisita," sabi ni Sophie.

Napatingin si Alexander.

"Probably my father's business partners."

Hindi gaanong interesado si Isabella sa mga dumating. Mas gusto niyang tapusin ang robot.

Ngunit makalipas ang ilang minuto, lumapit ang isang kasambahay.

"Young Master Alexander, pinapatawag po kayo ni Madam Margaret."

Napabuntong-hininga ang bata.

"Why?"

"May gustong magpakilala sa inyo."

Tumingin siya kay Isabella.

"I'll be back."

Tumango ang batang babae.

"Okay."

Kasabay niyang umalis si Sophie.

Naiwan si Isabella sa ilalim ng puno kasama ang kanilang mga gamit.

Hindi niya alam na ang pagdating ng mga bisita ay magdadala ng unang malaking pagbabago sa kaniyang simpleng mundo.

Sa loob ng mansion, nakatayo si Alexander sa tabi ng kaniyang ina.

Nasa sala ang ilang bisita, kabilang ang isang mag-asawang matagal nang kaibigan ng mga Montgomery.

"Alexander, come here," sabi ni Margaret.

Lumapit ang bata.

"Good afternoon."

Ngumiti ang isang matandang lalaki.

"This must be Alexander. You've grown so much."

"Thank you, Sir."

Ipinakilala ni Margaret ang isang batang lalaki na halos kaedad niya.

"This is Lucas. He's studying at the same academy where you'll be enrolling next year."

Nagkamay ang dalawa.

"Hi," sabi ni Lucas.

"Hi."

"Do you play chess?" tanong nito.

"Sometimes."

"Maybe we can play sometime."

Tumango si Alexander.

Sa kabilang bahagi ng sala, pinag-uusapan ng mga matatanda ang kanilang mga negosyo at plano para sa mga bata.

"Magandang magkaroon sila ng mga kaibigan mula sa mga pamilyang may parehong interes," sabi ng ina ni Lucas.

Ngumiti si Margaret.

"Of course. Mahalaga ang tamang circle habang lumalaki ang mga bata."

Hindi pinansin ni Alexander ang usapan.

Ang iniisip lamang niya ay ang kanilang proyekto ni Isabella.

Gusto na niyang bumalik sa hardin.

Pagkaraan ng halos isang oras, nakatakas din si Alexander sa mga bisita.

Nagmamadali siyang pumunta sa Hope Corner.

"Isabella!"

Ngunit walang sumagot.

Wala rin si Sophie.

Nandoon lamang ang kanilang kartong robot, maayos na nakalagay sa ibabaw ng bato.

Napakunot ang noo niya.

"Saan ka na?"

Hinahanap niya ang kaibigan nang makita niya ito sa kabilang bahagi ng hardin.

Nakaupo si Isabella sa isang bangko, tahimik na nakatingin sa isang maliit na bulaklak.

"Hey!"

Napalingon siya.

"Alexander."

"Bakit ka nandito?"

"Wala lang."

Umupo siya sa tabi nito.

"Are you okay?"

Tumango si Isabella.

"May nangyari ba?"

Umiling siya.

Sandaling natahimik ang dalawa.

Pagkatapos ay nagsalita si Isabella.

"Alexander, may mga kaibigan ka bang iba?"

Napakunot ang noo nito.

"Of course. May classmates ako."

"At si Lucas?"

"Bagong kakilala ko lang siya."

Tumango si Isabella.

"Okay."

"Why?"

"Wala lang. Naisip ko lang."

Tiningnan siya ni Alexander.

"Isabella, you're my best friend."

Ngumiti siya nang bahagya.

"Talaga?"

"Of course. Bakit mo naman tinatanong?"

"Wala."

Hindi niya sinabi ang tunay na dahilan.

Nang makita niya si Alexander sa sala kasama ang ibang mga bata, bigla niyang naisip na darating din ang panahon na magkakaroon ito ng maraming kaibigan.

Mga kaibigang may magagandang bahay, mamahaling laruan, at pamilyang katulad ng sa kaniya.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit nakaramdam siya ng kakaibang takot.

Paano kung dumating ang araw na hindi na siya hanapin ni Alexander?

Paano kung hindi na nito kailangan ang kanilang maliit na taguan?

Hindi niya iyon sinabi.

Pitong taong gulang pa lamang siya.

Hindi pa niya alam kung paano ipaliwanag ang mga damdaming hindi niya maintindihan.

Pagsapit ng hapon, bumalik sila sa Hope Corner.

Nakita ni Alexander ang bagong drawing ni Isabella.

Dalawang bata ang nakaupo sa ilalim ng puno. Sa tabi nila ay ang kanilang robot.

"Ano iyan?" tanong niya.

"Drawing."

"Alam ko. Pero bakit mo iginuhit?"

Ngumiti si Isabella.

"Para maalala natin ang araw na ginawa natin si Hope."

Kinuha ni Alexander ang kuwaderno at pinagmasdan ang larawan.

"Can I keep this?"

"Why?"

"Para ilagay ko sa room ko."

Napangiti si Isabella.

"Sure."

Maingat niyang pinunit ang pahina at ibinigay sa kaibigan.

Inilagay iyon ni Alexander sa loob ng kaniyang bag.

"Thank you."

"You're welcome."

Bago sila maghiwalay, tumayo si Alexander at iniabot ang kaniyang kamay.

"Tomorrow, we'll continue the project."

"Tomorrow?"

"Yes. We'll make Hope move."

Napangiti si Isabella.

"Promise?"

"Promise."

Nag-abot sila ng maliliit na daliri.

At muli, sa ilalim ng punong iyon, gumawa sila ng isang pangakong akala nila ay mananatili habang buhay.

Ngunit sa bahay na puno ng mga inaasahan, tuntunin, at responsibilidad, unti-unting nagsisimulang magbago ang mga bagay.

Hindi pa iyon nakikita ng dalawang bata.

Sa ngayon, may robot silang kailangang buuin, isang lihim na lugar na kailangang ingatan, at isang pagkakaibigang pareho nilang ayaw mawala.

Subalit kinabukasan, may isang balitang maririnig si Isabella mula sa kaniyang ina.

Isang balitang magtuturo sa kaniya na hindi lahat ng pagbabago ay kayang pigilan ng isang pangako.