Chapter 5: A Promise Tested by Time

Hindi naging maganda ang simula ng umaga ni Isabella.

Pagkagising niya, napansin niyang tahimik ang kanilang maliit na bahay. Karaniwan ay maririnig na niya ang mahinang pag-awit ng kaniyang ina habang naghahanda ng almusal. Ngunit nang umagang iyon, wala siyang narinig kundi ang tunog ng kutsara sa kusina.

Agad siyang bumangon.

"Mama?"

Nakita niya si Elena na nakaupo sa maliit na hapag-kainan. May tasa ng kape sa harapan nito at ilang papel na nakapatong sa mesa.

"Good morning, anak."

"Good morning po."

Umupo si Isabella sa tabi niya.

"May problema po ba?"

Napatingin si Elena sa kaniyang anak. Sinubukan niyang ngumiti, ngunit hindi iyon nakaligtas sa mapanuring mga mata ng bata.

"Wala naman. May iniisip lang si Mama."

"Ano po iyon?"

Hinaplos ni Elena ang buhok ng anak.

"May pagbabago sa trabaho ko."

Natahimik si Isabella.

"Anong pagbabago?"

"May ilang araw na kailangan kong magtrabaho nang mas matagal. Marami kasing bisita sa mansion nitong mga susunod na linggo."

"Ah."

"At baka hindi na kita masasamahan sa hardin gaya ng dati."

Bahagyang bumaba ang tingin ni Isabella.

"Ibig sabihin po, hindi na ako puwedeng makipaglaro kay Alexander?"

"Hindi naman. Pero kailangan mong magpaalam muna sa mga nakatatanda at huwag kang aalis sa mga lugar na pinapayagan ka."

Tumango ang bata.

"Okay po."

Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nalungkot. Hindi naman sinabi ng kaniyang ina na hindi na siya makakapunta sa mansion. Mas marami lamang itong kailangang gawin.

Gayunman, may pakiramdam siyang may magbabago.

"Anak," mahinang sabi ni Elena, "hindi lahat ng bagay ay laging magiging pareho. Minsan, may mga pagbabago tayong kailangang tanggapin."

Tumingin si Isabella sa kaniyang ina.

"Pero hindi naman po kailangang magbago ang pagkakaibigan, di ba?"

Ngumiti si Elena.

"Kung tunay ang pagkakaibigan, hindi dapat nakasalalay sa kung gaano kadalas kayong nagkikita."

Tumango si Isabella, kahit hindi pa niya lubos na nauunawaan ang ibig sabihin nito.

Pagdating sa Montgomery mansion, agad niyang hinanap si Alexander.

Nasa hardin ito kasama ang isang maliit na kahon.

"Isabella!"

Tumakbo siya palapit.

"Good morning!"

"Look what I found!"

Binuksan ni Alexander ang kahon. Nasa loob ang ilang lumang piyesa mula sa kaniyang remote-control car.

"May motor!" masayang sabi niya.

Napangiti si Isabella.

"Really?"

"Yes! I asked the caretaker if I could use the parts from my broken toy. He said I could."

Maingat na kinuha ni Isabella ang maliit na motor.

"Perfect ito para kay Hope."

"I told you. I'm a good engineer."

"At ako ang scientist."

"Then we're a team."

Umupo sila sa ilalim ng puno at inilabas ang kanilang mga gamit.

Sa pagkakataong iyon, mas maayos ang kanilang paghahanda. May karton silang ginupit ayon sa tamang sukat, may mga takip ng bote para sa gulong, at may maliit na kahon para sa baterya.

"Anong uunahin natin?" tanong ni Alexander.

"Ikabit muna natin ang motor. Pero kailangan nating alamin kung paano ito gagana."

"Can we just connect the wires?"

Umiling si Isabella.

"Hindi. Baka masira."

"You're always careful."

"Dapat lang. Ayokong masira ang project natin."

Napangiti si Alexander.

"Okay, boss."

Makalipas ang ilang minuto, dumating si Lucas kasama ang kaniyang ina.

"Alexander!"

Napalingon ang batang lalaki.

"Lucas!"

Lumapit si Lucas at napatingin sa ginagawa nila.

"What are you building?"

"Robot," sagot ni Alexander.

"Can I see?"

Tumango ito.

"Sure."

Lumapit si Lucas at pinagmasdan ang mga piyesa.

"Is that from a remote-control car?"

"Yes."

"Cool."

Napatingin siya kay Isabella.

"Ikaw ba ang gumawa niyan?"

"Magkasama kami."

"Can I help?"

Saglit na nag-isip si Isabella bago tumango.

"Pwede. Pero kailangan nating sundin ang drawing."

Umupo si Lucas sa kabilang panig.

Sa una ay maayos ang kanilang ginagawa. Si Isabella ang nagbibigay ng direksiyon, si Alexander ang nag-aayos ng mga bahagi, at si Lucas naman ang tumutulong sa paghawak ng mga kagamitan.

Ngunit nang mapansin ni Lucas ang maliit na motor, napaisip siya.

"Why don't we make it faster?"

Napatingin si Isabella.

"Hindi pa natin alam kung gagana ito."

"But it would be more fun if it runs fast."

"Mas gusto kong gumana muna siya nang maayos."

Tumawa si Lucas.

"You're serious about a cardboard robot."

Hindi nagustuhan ni Isabella ang tono nito.

"Project namin ito."

"Okay, okay. I'm just saying."

Napatingin si Alexander kay Lucas.

"She knows what she's doing."

Bahagyang ngumiti si Isabella sa pagtatanggol ng kaibigan.

Ngunit bago pa sila makapagpatuloy, tinawag na naman si Alexander ng kaniyang tutor.

"Young Master, your lesson is about to begin."

Napatingin siya sa orasan.

"Already?"

"Yes, sir."

Napabuntong-hininga si Alexander.

"Can I finish this first?"

"Your mother has reminded you about your schedule."

Napatingin si Alexander kay Isabella.

"I'll be back."

"Okay."

"Don't start without me."

Tumango siya.

"Promise."

Hindi agad nakabalik si Alexander.

Nagsimula na ang kaniyang aralin, at nang matapos iyon ay ipinatawag naman siya ng kaniyang ama.

Sa loob ng opisina ni Richard, nakaupo ang lalaki sa likod ng malaking mesa habang may binabasang mga dokumento.

"Sit down, Alexander."

Umupo ang bata.

"Yes, Father?"

"Your mother told me that you've been spending too much time in the garden."

"Just after my lessons."

"With Elena's daughter?"

Tumango si Alexander.

"Yes."

Ibinalik ni Richard ang dokumento sa mesa.

"How are your studies?"

"Good."

"Your tutor says you have been distracted lately."

Hindi agad sumagot si Alexander.

"Are you having difficulty with your lessons?"

"No, Father."

"Then what is the problem?"

"Nothing."

Tiningnan siya ni Richard.

"Alexander, you are the heir of this family. You have responsibilities that other children do not have."

Alam ni Alexander ang ibig sabihin ng kaniyang ama, kahit hindi niya lubos na naiintindihan ang bigat ng salitang heir.

"Yes, Father."

"Your education must come first. You will meet many people as you grow older. You should learn to manage your time and choose your company wisely."

Napakunot ang noo ni Alexander.

"Isabella is my friend."

"I did not say she isn't."

"Then why can't I spend time with her?"

Saglit na natahimik si Richard.

"Because there are other things you need to focus on."

Napayuko si Alexander.

Hindi niya gustong makipagtalo sa kaniyang ama. Hindi rin niya gustong ipaliwanag kung bakit mahalaga sa kaniya ang kanilang munting proyekto.

Para sa kaniya, simple lamang iyon.

Kaibigan niya si Isabella.

At wala siyang nakikitang dahilan upang baguhin iyon.

"Do you understand?" tanong ni Richard.

"Yes, Father."

"Good. You may go."

Tumayo si Alexander at tahimik na lumabas.

Ngunit habang naglalakad siya sa pasilyo, hindi niya mapigilang isipin ang pangako niya kay Isabella.

Sinabi niyang babalik siya.

At ayaw niyang masira ang pangakong iyon.

Samantala, sa hardin, naghihintay si Isabella.

Nakapuwesto na ang motor sa likod ng kartong robot. Ilang beses niyang sinubukang ayusin ang mga wire, ngunit hindi niya gustong ikabit ang baterya nang wala si Alexander.

"Are you still waiting?"

Napatingin siya kay Lucas.

Tumango siya.

"Alexander will come back."

"He's probably busy."

"Maybe."

Tumingin si Lucas sa robot.

"Can we test it?"

"Hindi pa."

"Why not?"

"May parte pa tayong kailangang ayusin."

Napabuntong-hininga si Lucas.

"You're really patient."

Ngumiti si Isabella.

"Kapag nagmamadali kasi, mas maraming nagiging problema."

Hindi na sumagot si Lucas.

Makalipas ang ilang sandali, umalis ito upang hanapin ang kaniyang ina.

Naiwan si Isabella na mag-isa.

Kinuha niya ang kuwaderno at muling pinag-aralan ang drawing. May ilang bagay siyang kailangang baguhin. Marahil ay mas magiging matatag ang likod ng robot kung gagamit sila ng mas makapal na karton.

Habang abala siya, narinig niya ang pamilyar na yabag.

"Isabella!"

Napalingon siya.

Nandoon si Alexander, hingal na hingal sa pagmamadali.

"Sorry! I got delayed."

Ngumiti siya.

"Okay lang."

"Did you wait long?"

"Not really."

Hindi na siya nagtanong pa.

Umupo si Alexander sa tabi niya at agad na tiningnan ang robot.

"Did you fix the motor?"

"Not yet. I waited for you."

Napatingin siya sa kaibigan.

"Thank you."

"Of course. We promised to do it together."

Muli silang nagtulungan.

Sa pagkakataong iyon, mas maingat na ikinabit ni Alexander ang motor habang si Isabella naman ang nagbantay sa mga wire.

Nang matapos sila, sabay silang napatingin sa maliit na robot.

"Ready?" tanong ni Alexander.

Tumango si Isabella.

Maingat nilang ikinabit ang baterya.

Walang nangyari.

Nagkatinginan sila.

"Maybe the wires are wrong," sabi ni Alexander.

Sinuri ni Isabella ang mga koneksiyon.

"Wait."

Inayos niya ang isang maliit na kawad at muling sinubukan.

Sa pagkakataong iyon, bahagyang gumalaw ang isang gulong.

"IT MOVED!" sigaw ni Alexander.

Napatalon si Isabella.

"Hope!"

Gumalaw ulit ang gulong. Unti-unting umusad ang maliit na robot nang ilang sentimetro bago tumigil.

Hindi iyon mabilis.

Hindi rin perpekto.

Ngunit gumalaw ito.

Nagtawanan at nagpalakpakan ang dalawa.

"We did it!" masayang sabi ni Alexander.

"Hope is moving!"

Napangiti si Isabella hanggang sa halos hindi na niya maipikit ang kaniyang mga mata.

"Thank you, Alexander."

"Bakit?"

"Dahil tinulungan mo ako."

Umiling siya.

"Ikaw ang gumawa nito. Tumulong lang ako."

"Pero hindi ko ito magagawa nang mag-isa."

Sandaling tumingin si Alexander sa robot.

"Then we'll make more things together."

Iniabot niya ang kaniyang maliit na daliri.

"Promise?"

Isinabit ni Isabella ang daliri niya rito.

"Promise."

Pagsapit ng hapon, dumating si Elena upang sunduin ang anak.

"Isabella, uuwi na tayo."

Tumayo ang bata at inayos ang kaniyang bag.

"Goodbye, Alexander."

"Tomorrow?"

Ngumiti siya.

"Kung papayagan po ni Mama."

Tumingin si Alexander kay Elena.

"Please, Aunt Elena. We need to finish Hope."

Napangiti ang babae.

"Titingnan natin, Alexander. Marami pa akong kailangang gawin sa mga susunod na araw."

"Okay."

Bago umalis, niyakap ni Isabella ang kaibigan.

"See you tomorrow."

"See you!"

Habang naglalakad pauwi, tahimik si Isabella.

Napansin iyon ni Elena.

"Anong iniisip mo?"

"Wala po."

"Sigurado?"

Tumango siya.

Pagkaraan ng ilang hakbang, nagsalita siya.

"Mama, kapag busy po kayo, puwede pa rin ba akong pumunta sa mansion?"

"Depende sa trabaho ko, anak. Bakit?"

"May project po kasi kami ni Alexander."

Ngumiti si Elena.

"Kung may pahintulot at may nakatatandang nagbabantay sa inyo, puwede naman."

"Yay!"

Ngunit nang makarating sila sa bahay, may napansin si Isabella.

May isang maliit na sobre sa ibabaw ng mesa.

Walang pangalan sa harapan nito. Tanging pangalan lamang ng kaniyang ina ang nakasulat.

ELENA.

Kinuha iyon ng kaniyang ina at binuksan.

Habang binabasa ang laman, unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha nito.

"Mama?"

Agad na itinago ni Elena ang papel.

"May nangyari po ba?"

Umupo ito at hinawakan ang kamay ng anak.

"Isabella, may kailangan akong sabihin sa iyo."

Napalunok ang bata.

"Ano po iyon?"

Huminga nang malalim si Elena.

"Sa susunod na linggo, maaaring hindi ka muna makapunta sa mansion."

Nawala ang ngiti ni Isabella.

"Bakit po?"

"Kailangan kong asikasuhin ang ilang bagay."

"Matagal po ba?"

Hindi agad sumagot si Elena.

"Kaunting panahon lang, anak."

Napayuko si Isabella.

"Pero paano si Hope?"

Niyakap siya ng kaniyang ina.

"Maiintindihan ni Alexander."

"Pero nangako po kami na tatapusin namin."

Hinaplos ni Elena ang likod ng anak.

"May mga pangakong kailangang hintayin ang tamang panahon."

Hindi pa rin maintindihan ni Isabella.

Ang alam lamang niya, sa unang pagkakataon mula nang maging magkaibigan sila ni Alexander, may posibilidad na hindi sila magkita sa mga susunod na araw.

At hindi niya alam kung paano niya ipaliliwanag iyon sa kaibigan.

Kinagabihan, bago matulog, binuksan ni Isabella ang kaniyang kuwaderno.

Sa ilalim ng drawing ni Hope, nagsulat siya ng bagong pangungusap:

Even if we cannot see each other every day, I hope we will never forget our promise.

Matagal niya iyong tinitigan.

Pagkatapos ay isinara niya ang kuwaderno at inilagay sa tabi ng kaniyang unan.

Sa kabilang bahagi ng mansion, inilabas naman ni Alexander ang drawing na ibinigay sa kaniya ni Isabella.

Tiningnan niya ang dalawang batang nakaupo sa ilalim ng puno.

Hindi niya alam na maaaring dumating ang araw na hindi na niya basta-basta makikita ang kaibigan.

At hindi niya alam na ang pangakong binuo nila sa kanilang munting taguan ay susubukin ng mga pangyayaring hindi kayang kontrolin ng dalawang bata.

Kinabukasan, may isang taong darating sa kanilang tahanan.

At ang pagdating nito ang magiging dahilan kung bakit kailangang harapin ni Elena ang isang bahaging matagal na niyang iniwasang balikan.