CHAPTER 4

ERIN'S POV

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko nang salubungin ako ng sinag ng araw na tumatagos sa salaming bintana ng penthouse. Nanatili akong nakahiga habang nakatanaw sa puting kisame.

Tahimik ng mga sandaling iyon pero magulo ang isip ko. Muli na namang bumalik sa alaala ko ang nangyari kagabi. Ang exclusive bar. Ang estrangherong lalaking may malamig na mga mata. At ang gabing hindi ko kailanman inaasahang mangyayari.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at napabuntong-hininga. Kasunod noon ay tila muling umalingawngaw sa isip ko ang huli niyang sinabi bago niya ako iniwang mag-isa.

"This was a mistake."

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kumot.

"I hope this is the last time we see each other. I don't want any connection between us. Whatever happened tonight..."

Napalunok ako. Tila tumatagos pa sa kaluluwa ko ang paraan ng mga tingin niya sa akin.

"it was nothing more than a one-night stand."

Parang binuhusan na naman ako ng malamig na tubig. Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay tumatatak pa rin sa isip ko ang bawat salitang binitiwan niya. Hindi ko naman siya kilala. Hindi ko rin alam ang pangalan niya. Isa lang siyang estrangherong nakilala ko sa isang bar at gaya ng sinabi niya, hanggang doon na lang dapat ang lahat.

Bahagya akong napailing at pilit itinaboy ang mga alaalang iyon.

"Forget it, Erin," bulong ko sa sarili habang bumabangon mula sa kama.

"It's over."

Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa malaking bintana. Mula rito ay kitang-kita ang buong lungsod. Abala ang mga sasakyan sa ibaba. Nakatayong matatayog ang mga gusali. Unti-unti nang nagigising ang siyudad.

Napangiti akong muli.

"Finally... Home."

Mahigit anim na taon din akong nanirahan sa America at ngayong nakabalik na ako sa Pilipinas. Isang bagong simula ang gusto kong buuin. Walang nakaraan, walang pagsisisi at lalong walang lugar para sa isang estrangherong minsan ko lang nakilala.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang tumalikod sa bintana. Panahon na para ituon ko ang atensyon sa bago kong buhay.

Lumabas ako ng silid ko at nagtungo sa kusina, nagtimpla muna ako ng kape.

"Enough thinking," bulong ko sa sarili. Wala nang saysay ang pag-iisip sa nangyari kagabi."

Hindi ko na siya makikita pang muli at mas mabuti na siguro iyon.

Napailing ako bago naglakad patungo sa sala, pinatong ko ang coffee mug sa ibabaw ng center table bago kinuha ang unang kahong nakapatong sa gitna ng sala.

Kung may isang bagay na kaya kong gawin kapag magulo ang isip ko. Iyon ay ang maglinis at mag-ayos. Tinanggal ko ang packing tape gamit ang maliit na cutter. Isa-isang lumabas ang mga plato, baso, coffee mugs, at ilang kitchen utensils.

Napangiti ako. Cooking had always been my therapy. Tahimik kong inayos ang bawat gamit sa kitchen cabinet. White ceramic plates. Wine glasses. Coffee mugs na iba't ibang design.

"Perfect."

Napangiti ako nang makita kong unti-unti nang nagmumukhang tahanan ang penthouse.

Nagbukas muli ako ng isa pang kahon, mga picture frames naman ang laman niyon, libro at ilang indoor plants. Maingat kong inilapag ang maliit na succulent sa coffee table.

"Mas buhay na."

Napaatras ako ng ilang hakbang para pagmasdan ang kabuuan ng sala.

Simple. Elegant at higit sa lahat, komportable.

Exactly how I wanted it. Muli kong sinulyapan ang malaking bintana. Mula rito ay kitang-kita ang skyline ng siyudad.

"I think I'm going to like living here." nakangiti kong sabi.

Eksakto namang tumunog ang cellphone ko. Kaya tinigil ko saglit ang ginagawa ko.

Mom Calling... Napailing ako.

"Hi, Mom."

"Have you unpacked already?" agad niyang tanong.

"Almost."

"You still have time to change your mind."

Napatawa ako.

"Mom..."

"The mansion is bigger."

"I know."

"You won't be alone there."

Ngumiti ako.

"I'll visit often." sabi ko.

Huminga nang malalim ang mommy ko.

"Just promise me you'll take care of yourself."

"I will."

"And lock your doors." paalala pa niya.

"I know."

"And eat on time."

Natawa ako.

"Mom..."

"I love you." pagkuwa's saad niya.

Lumambot ang puso ko.

"I love you too."

Pagkababa ng tawag ay napailing na lang ako.

"They never stop worrying."

Hindi ko pa man naibabalik ang cellphone sa bulsa ng shorts ko nang makarinig ako ng sunod-sunod na tunog ng doorbell.

Napakunot-noo ako.

"Who's that?"

Wala naman akong inaasahang bisita. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa p***o. Nang buksan ko iyon, isang maliit na batang babae ang bumungad sa akin. Siguro'y limang taong gulang. Mahaba ang itim at tuwid nitong buhok habang mahigpit na yakap ang isang puting stuffed bunny. Malalaki ang mga mata nitong tila kumikislap sa sobrang excitement.

Ngumiti siya nang napakalawak.

"Hi!"

Hindi ko napigilang mapangiti rin.

"Hello." ganting bati ko.

"You must be our new neighbor!" sabi ng bata.

Tumango ako.

"I guess I am."

"I knew it!"

Mas lalo pang lumiwanag ang mukha niya.

"I'm Hershey!" aniya sabay taas ng maliit niyang kamay.

Napatawa ako bago marahang kinamayan siya.

"Nice to meet you, Hershey."

"I'm Erin."

"Miss Erin?"

Natawa ako.

"You can call me Erin."

"Yay!"

Napakagat ako sa ibabang labi. She was adorable. Napatingin siya sa loob ng unit ko.

"You're cleaning?" curious na tanong niya.

"Yeah."

"I can help!"

Napailing ako habang natatawa.

"No, it's okay."

"Bored kasi ako."

Napataas ang isang kilay ko.

"Really?"

Tumango siya.

"Daddy is working."

"Oh..."

Napangiti ako.

"So it's just the two of you?"

Muli siyang tumango.

"Daddy is always busy."

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong nakaramdam ng awa sa bata.

"You know what?"

Lumuhod ako para magpantay ang taas namin.

"If you're really bored, you can come inside."

Nagningning ang mga mata niya.

"Really?"

"Of course."

Halos mapatalon siya sa saya.

"Yay!"

Mabilis siyang pumasok sa loob ng penthouse at agad na namangha sa paligid.

"Wow..."

Ang cute niyang pagmasdan. Parang lahat ng makita niya ay bago. Natawa ako.

"Do you like it?"

"It's so pretty!"

"Thank you."

Habang abala siyang umiikot sa sala, hindi ko namalayang tuluyan na ring nawala ang bigat ng loob ko.

Maybe, this was exactly what I needed. A fresh start. A new place. New people. At isang napakakulit na batang kapitbahay.

Bigla na lamang natahimik si Hershey. Tumingin siya sa bukas na p***o.

Kasabay noon, may isang malalim at pamilyar na boses ang umalingawngaw sa hallway.

"Hershey."

Nanigas ako. Tumigil ang paghinga ko. Hindi. Hindi maaari. Pamilyar na pamilyar ang boses na iyon. Dahan-dahan akong napalingon patungo sa pintuan.