THE BILLIONAIRE’S SUBSTITUTE BRIDE: HER ULTIMATE REVENGE

"Zachary, dinala mo talaga pabalik sa Pilipinas ang adopted sister mo? Hindi ka ba natatakot na magalit si Celeste?" tanong ng isa sa mga kaibigan ni Zachary.

Nakatayo si Celeste sa labas ng private room ng club. Isang taon siyang naging bingi at kakabalik lang ng pandinig niya, kaya biglang naging estatwa ang ngiti niya at nanigas ang buong katawan niya sa narinig.

Bumalik na si Franchesca sa Pilipinas?

"Basta hindi kayo magsasalita, wala siyang malalaman. Saka higit isang taon na rin ang nakalipas, namimiss na ni Franchesca ang bahay," malamig at walang emosyong sagot ni Zachary.

"Sa tingin ko hindi bahay ang namimiss niya, kundi ikaw," hirit ng isa pa niyang kaibigan.

Agad na nagtawanan ang mga tao sa loob ng private room dahil doon.

"Anong pinagsasabi niyo? Kapatid lang talaga ang tingin ko sa kanya," pagtatanggol ni Zachary.

"Zachary, nakita ko kaya na hinalikan ka ni Franchesca, tsk tsk tsk... anong kapatid, parang little sister mo na may lihim na pagtingin!" panggatong pa ng isa.

Bahagyang kumunot ang noo ni Zachary at sinabing, "Bigla siyang lumapit noong nadistract ako, kaya hindi ako nakailag. Bata pa siya at immature, hindi ako pwedeng magalit sa kanya."

Matapos sabihin iyon, tila may naalala siya kaya nagbabala siya, "Itago niyo muna 'to. Pagdating ni Celeste, walang pwedeng magbanggit tungkol dito, huwag kayong magsalita about dito!"

Sa sandaling iyon, may isang boses na mahinang umubo at seryosong nagtanong, "Bro, Zachary, sa totoo lang, hindi mo ba talaga sisisihin si Franchesca sa pag-hire ng tao para sagasaan si Celeste noon? Halos mamatay si Celeste, at hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makarinig."

"Labing-siyam na taong gulang lang si Franchesca noon, naging pasaway lang siya. Ngayong nagdusa na siya sa abroad ng isang taon, mas matino na siya ngayon. Bakit ba kailangan pa nating ungkatin 'yan?" sagot ni Zachary sa banayad na boses.

Pasaway... lang?

Naramdaman ni Celeste na parang may sumabog sa utak niya, na parang tinamaan siya ng kidlat.

Isang matinding pakiramdam ng kawalang-katarungan ang bumalot sa kanya, dahilan para halos hindi siya makahinga.

Isang taon ang nakalipas, walang tigil ang paghahabol ng adopted sister ni Zachary na si Franchesca sa kanya hanggang sa mabigo ito. Sa sobrang galit, nagbayad ito ng tao para sagasaan si Celeste, na naging sanhi ng pagkawala ng pandinig nito.

Galit na galit si Zachary noon at muntik nang mapatay sa bugbog ang taong responsable gamit ang batas ng pamilya nila. Kung hindi lamang namagitan ang kanyang mga magulang, hindi sana agad naipadala sa ibang bansa ang lalaking iyon.

Sa nakalipas na taon, gumastos si Zachary ng malaking halaga para maghanap ng mga eksperto sa loob at labas ng bansa para lang mapagaling ang pandinig niya. Iniwan pa nito ang lahat ng trabaho para lang samahan siya sa kanyang mga rehabilitation treatment.

Ngunit napakahaba ng proseso ng paggagamot. Sa tuwing nagbebreakdown si Celesta ay si Zachary ang unang umiiyak habang yakap siya, at sinasabing hindi siya makapag-hintay na patayin si Franchesca.

Hindi naman sa kailanman ay hindi siya nagalit, pero sa tuwing nakikita niyang walang kapagurang naghahanap ng lunas si Zachary para sa kanya at inaalagaan siya araw at gabi...

Hindi niya maiwasang mapabuntong-hininga. Kahit papaano, nakatagpo siya ng lalaking labis siyang mahal.

Hindi niya namalayang hinaplos niya ang maliit na velvet box sa kanyang bulsa.

Sa loob noon ay ang singsing ng lalaki na patago niyang ipinagawa.

Paulit-ulit na naantala ang kasal nila dahil sa hindi inaasahang trahedyang ito.

Ngayong nagbalik na ang kanyang pandinig, akala niya ay mapapaksalan na niya sa wakas si Zachary tulad ng pangarap niya, pero hindi niya akalain…

Hindi lang pala hinayaan ni Zachary na makabalik si Franchesca sa Pilipinas, kundi ganoon na lang din nito kadaling pinatawad ang babae?

Talagang...

nakakatawa.

Habang nadudurog ang puso ni Celeste, biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone.

Matagal bago siya nakahuma para tingnan ito, isang mahabang mensahe mula sa kanyang ina, na humihiling sa kanya na bumalik sa Cebu para pakasalan ang anak ng pamilyang Lorenzo kapalit ng kanyang stepsister.

Isang oras lang ang nakalipas nang makausap niya ang kanyang ina sa telepono.

Nakapagkasundo na ang pamilyang Villareal at Lorenzo sa isang arranged marriage, ngunit hindi inaasahan ay tumakas ang stepsister niyang si Chloe.

Makapangyarihan ang pamilyang Lorenzo sa Cebu, lalo na ang mapapangasawang lalaki, ang anak nilang si Ethan, na balita raw ay walang awa at malupit.

Kung malalaman nitong naglakas-loob ang pamilyang Villareal na sirain ang kasunduan at paglaruan siya, kayang-kaya nitong pabagsakin ang buong pamilya sa isang iglap.

Walang ibang pagpipilian ang ina niya kundi ang tawagan si Celeste para humingi ng tulong.

"Celeste, wala na talagang ibang paraan ang Tito mo at ako. Pakiusap, bumalik ka na at tulungan mo kami, okay?" nakikiusap ang boses ng kanyang ina.

Ito ang unang pagkakataon na nakiusap sa kanya ang kanyang ina mula nang pakasalan nito ang kanyang stepfather at isinama siya sa pamilyang Villareal.

Sa loob ng maraming taon, kahit mabuti naman ang pakikitungo ng kanyang stepfather sa kanila, alam ni Celeste kung gaano kahirap ang pinagdaanan ng kanyang ina para lang makakuha ng puwesto sa pamilyang Villareal, ibinubuhos ang halos lahat ng lakas nito sa kanyang stepfather at stepsister.

Kaya naman, palaging masunurin at matino si Celeste, at hindi kailanman nagdala ng problema sa kanila.

Ang dalawang bihirang pagkakataon ng pagrerebelde niya ay parehong dahil kay Zachary… una, noong umalis siya ng Cebu nang mag-isa para sa kanya, at pangalawa, kanina lang nang tumanggi siyang magpakasal kapalit ng kapatid niya.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Celeste, ano nga bang sinabi niya noon?

Sinabi niyang bumalik na ang pandinig niya, na mahal na mahal siya ni Zachary, at malapit na silang magpakasal… na naniniwala siyang siguradong tutulungan siya ni Zachary na lutasin ang problema ng pamilyang Villareal…

Ang maniwala sa kanya…

Pikit-matang binalot si Celeste ng matinding sakit sa puso. Hinigpitan niya ang hawak sa kahon ng singsing sa loob ng bulsa niya, pilit na pinipigilan ang panginginig na halos sumasakal na sa kanya.

Kaya naman pala, ang wagas na pag-ibig na pinaniwalaan niya, ang pag-ibig na bumuhay sa buong mundo niya, ay isa palang ilusyon na nakatayo sa buhangin at sobrang rupok.

Ano kaya sa mga paglalambing at pag-aalaga na pinakita sa kanya ni Zachary ang totoo, gaano kalaki ang galing sa guilt, at gaano kalaki ang para sa show lang?

Huminga nang malalim si Celeste, nilabas ang phone niya, at nag-type.

"Mom, I'm willing to marry Master Lorenzo in place of my sister," text niya.

Nang makitang successfully sent na ang message, biglang tinulak ni Celeste ang pinto ng private room. Sa isang iglap, natigil ang lahat ng tawanan at kuwentuhan.

Medyo madilim ang kwarto, na punong-puno ng amoy ng sigarilyo, alak, at pabango.

May pito o walong lalaki at babae ang nakasuot ng mararangyang damit ang nandoon, ang iba ay nakaupo at ang iba naman ay nakatayo, at lahat sila ay nakatitig sa pintuan.

Nakatayo si Celeste sa pagitan ng liwanag at dilim. Bakas sa suot niyang long dress ang kanyang sexy at balingkinitang katawan, na lalong nagpalitaw sa mala-gatas niyang puti at napakagandang mukha.

Pero ang dati niyang malinaw at makinang na almond-shaped eyes ay parang natatakpan na ngayon ng hamog, na tila mga malalalim na balon.

Nakaupo si Zachary sa main seat ng sofa na tapat ng pinto, may hawak na kalahating sigarilyo ang mga daliri niya, at tinatago ng usok ang kanyang hugis ng mukha.

Siya ang unang nag-react, at may sandaling takot na dumaan sa mga mata niya. Pero nang makitang hindi suot ni Celeste ang hearing aid nito, mukhang nabunutan siya ng tinik. Tumayo siya, naglakad papalapit sa kanya, at nag-sign language.

"Celeste, bakit ngayon ka lang? Kanina ka pa hinihintay ng lahat," senyas niya.

Naramdaman ni Celeste ang matinding pagkasuklam.

Bago pa siya makapagsalita, may boses na umalingawngaw sa likod niya.

"Oh, it’s so lively," sabi ng isang mapang-akit na boses, na sadyang pinapahaba ang dulo ng bawat salita, na parang pulot na malagkit at nakakaumay ang tamis.

Halos lahat sila ay kusang lumingon.

Nakatayo si Franchesca sa ilalim ng madilaw na ilaw ng corridor, suot ang isang hapit na red halter dress na may hiwa na halos umabot na sa hita niya. Bagsak ang mahaba at medyo kulot niyang buhok sa kanyang balikat, perpekto ang make-up, at pulang-pula ang mga labi.

Sumandal siya sa doorframe, tamad na tinignan ang bawat tao sa loob ng private room, at sa huli ay tumitig kay Zachary habang may makahulugang ngiti sa mga labi.

Bahagyang nagbago ang mukha ni Zachary. Nang makitang hindi lumingon si Celeste, mas naging sigurado siyang hindi siya narinig nito, kaya nakaramdam siya ng ginhawa. Agad siyang bumulong kay Franchesca.

"Bakit ka pumunta rito? Di ba sinabi ko sa'yong manatili ka lang sa kabilang kwarto?" bulong niya na may halong inis.

Ngumiti lang si Franchesca.

"Namimiss na kita. Tatayo lang naman ako rito sa pinto sandali. Hindi ko naman hahayaang makita niya ako, okay? At saka hindi naman niya ako naririnig, kaya anong kinakatakot mo?" sagot nito.

Ang mga salitang iyon ay parang batong itinapon sa kalmadong tubig na lumikha ng mga alon.

May bumulong din bilang pagsang-ayon, "Fuck, muntik ko nang makalimutan na bingi nga pala siya! Kinabahan ako doon ah!"

"Oo nga, akala ko magkakabistuhan na," sabi naman ng isa pa.

Hindi man lang itinago ng mga tao ang nararamdaman nila, at bakas pa ang pang-uuyam sa mga mukha nila.

Nanginig ang mga daliri ni Celeste sa kanyang gilid, muling nabaon ang mga kuko niya sa kanyang palad, at gumuhit ang matinding sakit sa kanyang balat.

Bawat salita ay parang karayom na tumutusok sa mga tainga ni Celeste.

Naririnig niya.

Narinig niya nang malinaw ang bawat salita.

Lalong naging matamis ang ngiti ni Franchesca, at bigla nitong nilakasan ang boses niya.

"Di ba, Celeste? Hindi mo ako naririnig, no? Kawawa ka naman, hindi ka nga namatay sa car accident na 'yun, naging baldado ka naman," panggigigil niya.

"Enough!" bulyaw ni Zachary sa mababang boses, sabay tingin nang kabado kay Celeste, na tila natatakot na baka may mapansin ito.

Hindi pinansin ni Franchesca ang galit nito, bagkus ay lalo pa siyang tumawa nang malakas.

Tinulak niya lang ang pinto ng private room at pumasok, tumayo mismo sa likod ni Celeste, habang nakatitig nang husto kay Zachary. Nilakasan niya ang boses niya para marinig ng lahat ng tao sa kwarto.

"Zachary, hindi ka ba natatakot na malaman niyang bumalik na ako ng bansa? Huwag kang mag-alala, wala siyang maririnig kahit ano. Kahit sigawan ko siya ngayon at tawagin siyang malanding babae, hindi pa rin siya..."

Isang malakas na sampal ang pumutol sa hindi natapos na sasabihin ni Franchesca.

Biglang humarap si Celeste at sinampal si Franchesca nang napakalakas sa mukha!

Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong private room.

Lahat ay natulala na lang sa nangyari. Ano ang ibig sabihin nito?

Hindi ba bingi si Celeste?