The Genius Maid Of The Billionaire

ALANA POV

Anim na buwan. Anim na buwan na akong nagtatago mula sa media, sa mga dati kong kasamahan sa trabaho na walang ginawa kundi ilaglag ako, at sa isang kasong muntik nang sumira sa buong pagkatao ko. Mula sa pagiging top-tier Senior Financial Analyst ng isa sa mga pinakamalaking investment firms sa Makati, heto ako ngayon—naka-unipormeng light blue, may hawak na feather duster, at nakikipagtitigan sa isang napakalaking abstract painting sa hallway ng Suarez Mansion.

Sabi nila, kapag nasa pinakababa ka na, the only way is up. Sila siguro yung hindi pa nakakaranas maglinis ng banyo na mas mahal pa ang tiles kaysa sa huling sasakyan na binili ko noong nagtatrabaho pa ako sa korporasyon.

Ang Suarez Mansion ang naging safe haven ko. Dito, walang nakakakilala sa akin bilang Alana Del Monte, ang 'disgraced genius' ng financial district. Dito, ako lang si Alana, ang bagong maid na nakatoka sa paglilinis ng East Wing. Hindi na masama. Libre ang pagkain, libre ang kwarto, at higit sa lahat, malayo sa mga camera.

"Alana! Yung mga kurtina sa library, wag mong kalimutang palitan!" umalingawngaw ang boses ni Tita Baby mula sa ground floor.

Si Tita Baby ang mayordoma dito. Mabait siya at parang nanay na sa aming lahat, pero kung makasigaw, akala mo laging may sunog. Laging may baong White Rabbit sa bulsa 'yan, pampakalma daw sa stress.

"Opo, Tita Baby! Tatapusin ko lang 'tong opisina ni Sir!" balik na sigaw ko.

Huminga ako nang malalim bago pumasok sa pinakaloob ng opisina ni Sir Clark Dave Suarez. Ito ang holy grail ng East Wing. Strictly off-limits ito sa mga normal na maids. Ako lang ang pinapayagan ni Tita Baby dito kasi raw 'maingat' ako. Translation: alam nilang hindi ako pakialamera. O at least, yun ang akala nila.

Si Clark Dave Suarez ang CEO ng Suarez Group. Sa mga business magazines, perpekto siya. Guwapo, matalino, ruthless sa negosyo pero charming sa publiko. Pero bilang taong naglilinis ng sarili niyang lungga, alam ko ang totoo. Ang kalat niya. Para siyang ipo-ipo kung mag-iwan ng mga blueprints, folders, at kape sa ibabaw ng mahogany desk niya.

Akmang pupunasan ko na sana ang ibabaw ng desk nang may pumukaw sa atensyon ko. Isang nakabukas na red folder. Naka-print in bold letters ang header: Q3 Projected Revenue vs. Actuals - Suarez Logistics.

Gusto kong umiwas ng tingin. Maid ako dito. Ang trabaho ko ay tanggalin ang alikabok, hindi i-audit ang kumpanya ng boss ko. Wala akong pakialam kahit malugi pa sila.

Pero traydor ang mga mata ko. Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, kusang nag-scan ang utak ko sa mga columns at EBITDA calculations. Naningkit ang mga mata ko. May mali. May napakalaking mali sa computation.

Yung expenses nila sa fuel logistics for September ay naka-peg sa fixed rate, pero floating ang market price noong buwan na 'yon dahil sa global oil hike. At yung depreciating assets nila sa mga delivery trucks? Maling formula ang ginamit para sa tax deductions. Somebody is intentionally padding the numbers to hide a massive internal loss. May nagmamanipula ng pera nila mula sa loob.

Para sa isang taong sanay na laging balanse ang ledger, ang makakita ng ganitong klaseng error ay parang makakita ng picture frame na tabingi. Mangangati ang kamay mo hanggang hindi mo naitatama. Ang audacity ng kung sino mang gumawa ng report na 'to na isipin na hindi ito mapapansin.

Padabog kong binaba ang pamunas ko sa gilid at bumalik sa desk. Kumuha ako ng pulang ballpen mula sa pen holder niya. Walang CCTV sa loob ng kwartong ito for strict privacy reasons—ang paboritong rule ni Sir Clark na sobrang nagustuhan ko rin ngayon.

Yumuko ako at mabilis na kinamada ang mga numero sa gilid ng papel. I crossed out the wrong formula. Nilagay ko ang tamang percentage rates. Kinompute ko mentally ang difference ng figures. Negative forty-five million. Hindi positive twelve million tulad ng nakasulat. Palubog ang logistics arm nila at mukhang hindi alam ng mismong CEO nila.

Sinulat ko ang final figure sa bottom right corner gamit ang red pen, sabay bilog ng dalawang beses para emphasized. Binalik ko ang ballpen sa eksaktong pwesto, inayos ang mga folder para magmukhang walang gumalaw, at nagmadaling lumabas dala ang mga gamit ko.

Pagbaba ko sa kusina, sinalubong agad ako ng amoy ng nag-gigisang bawang at sibuyas. Nagluluto si Tita Baby ng sinigang na baboy.

"Natapos mo na yung opisina ni Sir Clark?" tanong ni Tita Baby habang hinahalo yung malaking kaldero.

"Opo. Na-dusting ko na rin yung mga libro," mabilis kong sagot habang naghuhugas ng kamay. "Grabe, Tita, kung anu-ano na lang confidential na nakakalat sa mesa."

Tinapik ako ni Tita Baby sa braso gamit ang basahan. "Hoy, Alana. Binalaan na kita. Wag na wag kang magbabasa ng mga papeles doon. Si Sir Clark, kapag nasa bahay, gusto n'yan tahimik. Wag na wag kang magpapakita sa kanya kung pwede."

"Opo, Tita. Wala naman akong interes sa mga papeles niya," walang pag-aalinlangang sagot ko. Sa mga maling numero lang.

"Mabuti. Kasi uuwi daw siya ng maaga ngayon mula sa head office. Masama yata ang pakiramdam," sabi ni Tita Baby. "Ipaghanda mo nga 'yan ng malamig na tubig at ilagay mo sa sala mamaya."

Eksaktong alas-tres ng hapon nang marinig namin ang busina ng kotse sa driveway. Nakita ko mula sa bintana si Kuya Dante, ang family driver, na mabilis na pinagbubuksan ng pinto ang isang itim na SUV.

Lumabas mula roon si Clark Dave Suarez.

Sa TV, laging naka-smile si Sir Clark. Pero ngayon, habang naglalakad siya pasok sa mansion, nakakunot ang noo niya, maluwag ang necktie, at lukot ang mamahaling suit. Mukha siyang taong pasan ang buong mundo.

Mabilis akong pumunta sa sala para ilapag ang tray ng tubig. Plano ko sanang ilapag lang 'yon at mabilis na tumakas, pero bago pa ako makatago sa likod ng malaking divider, bumukas nang malakas ang double doors ng main entrance.

"I don't care what the board says, Jeric. If the logistics numbers don't add up, we're cutting the funding!" boses 'yon ni Sir Clark, umaalingawngaw sa buong hallway.

Nakasunod sa kanya si Jeric, ang executive assistant niyang mukhang puyat na puyat, hawak ang isang iPad habang nagkandaugaga sa paglalakad.

"Pero Sir, the CFO assured us na positive ang numbers natin this quarter," sagot ni Jeric, halos nagmamakaawa.

"Assurance is not data, Jeric. I want raw data," malamig na sagot ni Clark. Hinubad niya ang suit jacket niya at basta na lang itinapon sa sofa, malapit sa tray ng tubig.

Nakatayo lang ako sa gilid, hawak ang duster ko, umaasang hindi nila ako mapapansin. Pero biglang napatingin sa akin si Sir Clark. Matalim ang tingin niya, yung tipong parang ini-scan niya ang buong pagkatao ko in three seconds flat.

"Sino ka?" tanong niya. Ang boses niya ay mababa at nakakapangilabot.

"Alana po, Sir. Bago pong taga-linis ng East Wing," diretsong sagot ko. Tiningnan ko siya sa mata. Rule number one sa corporate world: never break eye contact first unless necessary. Hindi porket maid ang suot ko, yuyuko na ako sa kanya.

Tumaas ang isang kilay niya, siguro dahil nagulat siya na hindi ako nauutal sa takot.

"Yung tubig po ninyo, nilapag ko na sa table," dugtong ko.

Tinignan niya lang ang tubig, tapos tumingin ulit sa akin. "Make me a strong coffee instead. Bring it to my office in ten minutes."

"Copy po, Sir," sagot ko.

Akmang tatalikod na siya papunta sa hagdan nang bigla siyang huminto.

"Wait," sabi niya nang hindi lumilingon sa akin. "Pumasok ka ba sa opisina ko kanina?"

"Opo, Sir. Nag-dusting po at nag-empty ng trash cans," kalmado kong sagot.

Humarap siya sa akin, pilit na binabasa ang mukha ko. "Did you touch anything on my desk?"

"Hindi po, Sir. Bawal po kasi," diretsong sagot ko nang walang pinapakitang emosyon. Poker face.

Tumitig siya nang ilang segundo bago tumango. "Good. Dalhin mo yung kape. Black. Walang asukal."

Mabilis kong hinanda ang kape sa pantry. Pag-akyat ko sa second floor, dahan-dahan akong lumapit sa opisina niya. Rinig na rinig ko ang seryosong boses niya sa loob ng nakabukas na pinto.

"Jeric, look at this," sabi ni Clark.

Huminto ako sa labas, sumandal ng bahagya sa pader para hindi nila ako makita.

"Ano 'yan, Sir?" tanong ni Jeric.

"My Q3 folder. Someone corrected the EBITDA computations. In red pen," sabi ni Clark. "At tama yung nag-correct. They factored in the floating market rates na sinadya yatang i-omit ng finance department para magmukhang kumikita tayo."

"Po? Sino namang gagawa niyan? Imposible namang si Tita Baby, di ba?"

"Hindi si Tita Baby," sagot ni Clark makalipas ang ilang sandali. Narinig ko ang yabag ng sapatos niya palapit sa mismong pinto kung saan ako nakatayo. "Iyong bagong maid. Si Alana."

Inayos ko ang tayo ko, humakbang papasok sa pinto, at inilapag ang tray sa gilid ng mesa niya.

"Kape niyo po, Sir," sabi ko, saka tumingin nang diretso sa kanya habang naghihintay ng susunod niyang utos.