CHAPTER 5

ERIN'S POV

Nanigas ang buong katawan ko. Parang biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon.

"Hershey."

Hindi... Hindi maaari. Marahan akong napalingon sa bukas na p***o at doon ko siya nakita.

The man was standing just outside my unit. Tall. Easily over six feet, with the kind of commanding presence that made him impossible to ignore. He wore a fitted dark gray long-sleeved polo with the sleeves casually rolled up to his forearms, revealing strong, lean muscles that hinted at countless hours in the gym. Every piece of clothing seemed tailored exclusively for him, perfectly outlining his broad shoulders, narrow waist, and athletic build. His jet-black hair was slightly tousled, giving him a rugged charm despite the sharp elegance he carried. His face looked like it had been sculpted by an artist. A strong jawline. A perfectly straight nose. Well-defined cheekbones and those piercing dark eyes, cold and unreadable.

There wasn't even the slightest hint of a smile on his lips. He looked intimidating. Untouchable. Like a man who had built walls around himself and had no intention of letting anyone in.

Yet somehow, that only made him even more dangerously attractive. He looked less like a businessman and more like a billionaire who owned half the city.

For a fleeting second, I completely forgot how to breathe.

"Stop it, Erin. Stay calm." paalala ko sa sarili.

Nang magtagpo ang mga mata namin. Kitang-kita kong bahagya siyang natigilan. Para bang hindi rin niya inaasahang ako ang makikita niya. At ganon rin naman ako. Hindi ko akalaing ang estrangherong ilang oras ko pa lang pinipilit kalimutan ay siya palang magiging kapitbahay ko.

"You've got to be kidding me..." bulong ko sa isip.

Nanatili kaming nakatingin sa isa't isa. Hanggang sa isang maliit na boses ang bumasag sa tensyon.

"Daddy!"

Masayang tumakbo si Hershey papunta sa lalaki.

'Daddy?! May anak na siya?!'

Agad niya itong binuhat na para bang iyon ang pinakanatural na bagay sa mundo.

"Did you have fun?" tanong nito sa anak.

"Yes!"

Masiglang tumango si Hershey bago niya ako itinuro.

"Daddy, this is Miss Erin! She's our new neighbor!"

Napakagat ako sa ibabang labi. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Siya ang unang umiwas ng tingin. Muli siyang bumalik sa dati niyang malamig na ekspresyon.

"Thank you for looking after her." maikli at diretso niyang sabi.

Parang wala kaming pinagsaluhang gabi. Parang hindi kami kailanman nagkakilala kung tratuhin niya.

Napalunok ako.

"Ah... it's okay. Bored lang daw siya."

Tumango lang siya.

"Hershey."

Napatingala ang bata sa ama.

"What did I tell you?"

Biglang napayuko si Hershey.

"I shouldn't disturb other people..."

"Good."

"But Daddy..." napasimangot siya. "I was lonely, birthday ko kahapon, hindi mo tinupad ang promise mo na aalis tayo."

Isang mahabang buntong-hininga ang pinakawalan niya. Bahagyang lumambot ang mukha niya habang inaayos ang buhok ng anak.

"I'm sorry, I'll make it up to you. We're going out today." kausap niya sa anak.

"Really? Yay! Thank you Daddy!" masayang bulalas ng bata.

Natameme naman ako saglit, hindi ko akalain na may malambot siyang parte, ilang segundo lang iyon pero sapat na para makita ko ang ibang bahagi ng pagkatao niya. Hindi siya expressive. Hindi siya palangiti pero halatang mahal na mahal niya ang anak niya.

Napangiti ako. Mukhang napansin niya iyon. Saglit siyang tumingin sa akin. Muli, nagtagpo ang aming mga mata. This time, may kakaibang tensyon na namagitan sa amin. Tila pareho naming naalala ang nangyari kagabi pero wala ni isa sa amin ang gustong magsimula ng usapan.

"Let's go home."

Tumango si Hershey.

Pero bago sila tuluyang makaalis, bigla siyang kumaway sa akin.

"Bye, Miss Erin!"

Napangiti ako at kumaway rin.

"Bye, Hershey."

Hindi na nagsalita pa ang ama niya. Tahimik niya lamang isinara ang p***o ng katabing unit. Naiwan akong nakatayo sa pintuan. Hindi ko namalayang napabuntong-hininga ako.

"What are the odds..."

Sa milyon-milyong tao sa Pilipinas. Sa lahat ng Penthouse building sa Metro Manila. Sa lahat ng maaari kong tirhan. Siya pa talaga ang naging kapitbahay ko.

Napailing ako.

"Forget him." Mahina kong utos sa sarili.

Isang gabi lang ang namagitan sa amin at malinaw ang sinabi niya.

"I don't want any connection with you."

Napailing ako bago isinara ang p***o.

Sa kabilang unit...

Tahimik na inilapag ni Killian si Hershey sa sofa.

"Daddy?"

"Hm?"

"Why are you so quiet?"

Hindi siya agad nakasagot.

Habang inaalis niya ang relo sa pulsuhan. Hindi niya maiwasang maalala ang babaeng nasa kabilang unit. Ang babaeng buong akala niya ay hindi na niya muling makikita.

Ngunit ngayon, katabi lang pala ng bahay niya.

Napapikit siya.

"Damn..."

Pakiramdam niya ay pinaglaruan siya ng tadhana.

For the first time in years, a complete stranger had managed to disturb the peace he had fought so hard to protect.