THE CEO DOCTOR

Chapter 4. Needle

Tulala ako habang tahimik na ngumunguya ng kung ano. He doesn't want me to get close to him. Then, why?

Sabagay, lahat kasi ng naging kilala ko ay naging ka-close ko. Oh, ano naman? I don't really understand why That man doesn't look illegal though. Or is he? Hindi naman siya mukhang drug lord o kung ano man

"Doctor ate, can you play with us?"

Natigilan ako at naparingin sa inga bata.

Nakatambay kasi ako sa playground at nakaupo sa swing para mag-isip. Sa totoo lang ay hindi ko gawain ang ganito, mas gusto ko yung nalukipag-daldalan. This day suddenly felt gloomy because of everything that happened. He looks helpless even when he's trying not to. His questions about his lifespans, my professor's warning. This is sad, wby?

"May pupuntahan mamaya si ate, eh. Pwedeng bukas na lang?" nakangiti kong pag-kausap sa mga bata

"Aalis na po ako bukas," sabi naman ng isang batang lalaki sa gilid. He has an amoebiasis, he's staying here for almost four days and he's now getting better. Looks like he's now getting well with some other young patients here

Sunulay ang ngiti sa labi ko. "You should be happy, madi discharge ka na pala bukas."

"Wala na akong kalaro." napa simangot siya

"Wala ka bang friends sa inyo?"

"Wala po?"

Then, wait for them. Malay mo kapag gumaling na sila, magkita ülit kayo." I gave him a sincere smile while gently patting his shoulder

I was supposed to go on his company today.

Like what I promised, I'll monitor him thrice a week Dapat nga ay siya ang thrice a week na mag-pupunta dito sa hospital, eh, kaya lang sinabe niya na ako na lang daw ang magpupunta at dadagdagan niya nalang yung bayad.

I sighed and touched my forehead. Like what I expected, CEOs attitude is really out of this planet Kakaiba sila, grabe!

Paano kaya kung sabihin ko sa kanya na ang pakikipag-usap lang sa doctor is worth five hundred na agad? Sige, tingnan natin 'yang pagiging matapobre mo, ha?

Saglit pa akong nakipag-kwentuhan sa mga bata bago tuluyang naisipan na pumasok na sa hospital para kumuha ng gagamitin pagpunta ko sa company niya. I just need his blood sample and 1 need to get more of his blood, for blood test

Saktong kumukuha ako ng mga gamit nang tumunog ang phone ko. Mabilis ko itong sinagot. "What is it? You're having a cardiac arrest?"

kalmadong tanong ko. Mamaya mapahiya na naman ako eh.

"My butler's waiting outside, go with

Nag-salubong ang kilay ko. What a great businessman! He'll let his butler fetch me here so he won't pay that big What's with him? Okay, okay

Just wait Mr. Math Danszen, I'm going to hurt you. I'll hurt you alot.

Saglit kong tiningaan ang syringe na hawak ko bago ito ilagay sa lalagyan. Ngumisi ako nang parang baliw at tumawa pa. Para akong mangkukulam dito. Takot kaya siya dito? Danillo Zillan is also a handsome CEO but he's scared of this thing. I'm quite excited about his reaction.

"Saan ka pupunta?" tanong ni Bleu sa akin nang makapasok siya sa aming department. Mulhang kakatapos lang ng duty niya dahil nag iinat na.

"Sa company na, oo, basta sa building na mataas doon. Basta sa CEO no'n. Kukuhanan ko ng sample ng dugo," sagot ko at kinuha ang gadget na pang-blood sugar.

"Oh, I pity him," rinig kong sabi niya at nagpunta sa dispenser. "Kahit akong doctor, takot ako sa injection. Is it for brain natriuretic peptide test?"

"That's for someone." Unti-unting humina ang boses ko at wala sa sariling sumagot "Hindi ko alarm, hihintayin ko results sa lab"

"Ah. That must've hurt."

Kumibit balikat ako. "What's wrong? I inject

myself everytime I feel sick. I'm not hurt at all"

Nguniti ako at ipinatong ang isang kamay sa balıkat niya "Kapag lagi mo nang nararanasan, di ka na dapat nasasaktan."

Tumawa siya at pabirong inalis yung kamay ko. "You're creepy."

Ngumisi ako. "Alis na ako.

"Sige, ingat

Komaway nalang ako at umalis na Nang

makarating så parking lot ay naabutairko doon ang pamilyar na itim na kotse. It would be great if he also hire a maid, not just a butler. He's rich enough for it.

"Nasa company po siya ngayon," pag-inform niya sa akin.

"Buti naman!" pabirong sabi ko sabay tawa.

"Oo nga pala, ano na gung pangalan mo? malumanay na tanong ko. Mukhang mas bata naman siya sa akin at madaling pakisamahan. Isa pa, I'll start to work with him, but just for a month

"Song"

"Ah! Serrah," pagpapakilala ko. "Just talk to ine casually Sabi naman ng boss mo, hindi formal yung transaction natin."

"Hindi naman sa nakiki-chismis, pero kasi kailangan since doctor niya ako. Wala ba talagang kasambahay yung boss mo? I mean, ikaw lang ang nagtatrabaho sa kanya?" tanong ko habang nasa kalagitnaan kami ng byahe papunta sa company

Tumingin ito sa akin mula sa rare view mirror "Ako lang doc. Hindi kasi siya mahilig sa tao."

"But he's also a person," angil ko naman kaya natawa siya. "Isa pa, he's a CEO, it requires good interacting ability. Paano niya naman napapalakad tang mabuti yung company sa ganyan na ugali niуа?"

"He's just threatening them Simple communication isn't his style, everything happens because of his rude approach."

Nalukot ang mukha ko at nagkabit-balikat na lang. How could a person keep up with someone like him? I'm really curious about him.

Bumaba na ako ng sasakyan nang makarating sa company. This building is really huge, I adore its architecture as well.

"Please, follow me," nagkangiting pagsalubong ng secretary niya. Oo nga pala, imposibleng hindi pa nakakapasok ang secretary mya sa bahay niya. Parang ginu-good time niya Jang naman ako.

Bahagya akong nakanguso habang naglalakad kami papunta sa office niya. Lahat ng mga tao sa paligid ay chill at payapang naglalakad lang habang may kanya-kanyang hawak, kabaliktaran sa hospital na lahat ay aligaga.

"Hanggang dito na lang po ako."

Ngiti lang ang sinagot ko sa secretary at iniwan niya na ako para sa sariling gagawin.

Nagda dalawang isip pa akong pihitin ang knob pero bandang huli ay pınıhit ko din. Nang

makapasok ay naabutan ko siya roon na nakatutok sa monitor sa desk niya His gaze we're the same with his lips slightly pouted, nabaling ang tingin niya sa akin nang mapansin ang pagdating ko.

Awkward akong ngumiti. "I need a sample of your blood for laboratory testing And I also need to draw your blood, a lot of them actually"

"Draw my blood?

Masayang tumango ako "Opo, hehe."

Inihanda ko na ang gagamitin sa lamesa malapit sa couch. Tatanungin ko pa sana kung maykat ba siyp sa puso hanggang sa narealize ko pon nga pala

Based on what I heard in my senior's office, he's in a critical state that's why he needs a doctor to monitor him regularly.

"Three needles in total, one in you index finger and two here," paliwanag ko at tinuro ang braso ko.

"Doctors aren't vampires, why do you need that much blood?" walang emosyon niyang feldamo kaya natawa ako. Ano ka ba naman...

Umiling-iling ako. "Di ka pa nasanay."

Nilagay ko ang bala na karayom sa kagamitan na pang-kuha ng dugo sa daliri niya. The pain of this needle is just surprising, yet it will only last for an hour. But the next two long needles... nevermind.

"Give me your hand," utos ko habang pareho kaming nakaupo sa couch

"Ha?"

Nag-angat ako ng tingin dahilan para magkatinginan kami sa mata. "I need it."

Iniangat niya nang bahagya ang kaliwa niyang kamay kaya hinawakan ko iyon. I saw him being started for a second as I hold hj Chand Kurmuha o ng isang microscope slide para ihanda iyon. I alv tlide my hand up to his index finger. He has ott hands

"Aside from blood tests, what kind of tests have you been Into? Tumingin ako sa kanya na pinapanood lang ang gumagawa ko.

"X-ray," he answered shortly.

Is it to take a look at his heart's shape? What about his left ventricle's condition? There's more to know about his diagnosis, why on earth does our professor keep his big mouth shut? I can't believe this. Nai-stress na 'ko sa kanila. Eh, kailan ko yata i-report ito.

Bago pindutin ang karayom ay tumingin muna ako sa kanya. "Do you need a distraction?" I asked him

"Distraction?" naguguluhan na tanong niya

Sa gitna ng pagtataka niya ay pinindot ko na ang karayom nang mabilis

"Aray!" daing niya at sinamaan ako ng tingin "Bakit hindi mo sinabi?"

"I'm distracting you," sagot ko habang Inilalagay sa slide yung lumalabas na dugo mula sa index finger niya. "You see, it's not that painful when you're distracted," dagdag ko pa sabay kindat

"Next stage is this" Kinuha naman yung syringe sa gilid para kunin ang dugo niya. This is very painful

Aw!

I laughed "Wala pa eh! sabi ko. Hindi pa man dey kasi nadaplisan ng karayom dumadaing na

"Just get everything you want." He looks irritated. This is hilarious

Nang-aasar na nilayo ko ang syringe sa braso niya "You said I'm the only girl you bought inside your house. What about your secretary? Imposible naman na hindi mo pa siya nakapasok sa bahay mo"

"I'm not letting her in."

"Web, talaga?"

I'm just letting you in so you'll know where to go if I had a sudden heart attack," he answered Napanguso ako saglit, mukhang hindi naman siya nagsisinungaling

"Ganito, bibilang ako ng three, tapos ipapasok ko na ha?" babala ko sa kanya. "One, two..."

Narinig ko ang mahinarig daing niya nang maipasok ko na yung karayom. I tried hard not to laugh while getting his blood through the needle.

"You said you'll count into three?" kalmadong bulong niya kaya nang-aasar na kumibit-balikat ako. Sometimes it's fun to be a medical practitioner.

"Round two, success!"

He sighed. "Are you really a doctor?"

Tiningnan ko siya at ngumiti uli. "Round three na po."