THE CEO DOCTOR

Chapter 5: Date

I'll drop you off the hospital"

"Av Hindi na kailangan" Iwinasiwas ko ang dalawang kamay ko bilang pagtanggi

"Let's go" Hindi niya pinansin ang sinabi ko at nauna nang naglakad sa akin. He's really something! Hindi naman na kailangan na ihatid pa ako sa hospital

Nang makalabas kami ng office niya ay biglang tumayo ang secretary niya harap ng desk. don't know why, but I think it's a sign of respect Napanood ko rin kasi sa K-drama. Kahit yung mga nakakasalubong namin na mga empleyado ay nagba-bow sa kanya at bumabati

"You're really respected here," puna ko habang sumusunod sa kanya. Hindi siya nagsalita at saglit na inayos ang necktie niya habang naglalakad.

Business industry is really formal. Yung mga lakad nila ay ibang-iba sa lakad ko. Awkward na isinilid ko nalang ang mga kamay sa bulsa ng white coat, nagmukha tuloy akong banyaga dito.

"Passenger seat," utos niya.

"Oh..."

Mukhang kaming dalawa nalang yung tao sa parking lot at busy ang lahat sa kani-kanilang ginagawa sa loob, His car is cool, really cool. Pinigilan kong huwag bumahing nang makapasok sa kotse niya. Hindi naman ganon katapang yung amoy pero ayaw ko talaga. Kapag ako nainis, pupasitsitau ko ito ng alcohol, eh.

"Are you okay to drive? Hindi ba sumasakit ang dibdib mo?" tanong ko bago niya simulan ang engine ng kotse

"Driving isn't that tiring," sagot niya kaya tumahgo nalang ako. How irony, tinatanong ko siya kung okay lang siya pero ako itong sumisikip ang dibdib.

"What should I call you? Boss o sir? Can I just call you by your name?" sunod sunod na tanong ko sa kalagitnaan ng pagmamaneho mya. This car have different atmosphere, I can't explain what.

"Calling me with my name is too mformal"

"You're the one who said that our transaction isn't formal," bulong ko sabay tingin sa gilid.

"What?"

"Yes, Danszen?"

Müntikan niya nang maipreno yung kotse kaya nanlaki ang mga mata ko. Bakit? First time niya bang matawag sa pangalan? This introvert kid, kaya siguro walang nagtatagal na doctor sa kanya.

"I'll only call you Sir when you call me Doc. From now on, I'll call you by your second name. Saglit nga, ilang taon ka na pala?" pag-iiba ko ng topic.

"We're just the same age."

"Ah, gano'n?" tumatango tengo kong saad 1 don't know if it's just his eyes or something, but he lecks really cold even when driving.

"You look comfortable around me, aren't you nervous or intimidated?"

Napatingin ako sa kanya at bahagyang napanguso, "I'm comfortable with anyone," I uttered. "Isa pa, I met a lot of CEOs l observed that they're just being cold to look intimidating, so public won't disrespect them."

"I'm not one of your employees so.. don't hesitate to show your real personality to me, bilin ko at ngumiti sa kanya

Saglit siyang tumingin sa akin pero nag-iwas din ng tingin para mag-focus sa daan. I wonder what will happen after a month. Who will be his next doctor? Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa hospital, Tinanggal ko na ang seatbelt ko at tumingin sa kanya na nakatitig lang sa akin.

"Song will fetch you next time."

Inodded. "Okay." Isinilid ko ang mga kamay sa bulsa rig labebat "I'll go now. Please don't do heavy activities and eat well. Take all your medicines before sleep," nakangiting bilin ko pa sa kanya.

Bumuntong-hininga siya at hindi ko alam kung bakit. "Go inside now."

Ngiti nalang ang sinagot ko at lumabas sa kotse siya para pumasok sa hospital. Naging busy nanaman ako dahil duty ko na naman kahit kakarating ko pa lang. I even did a surgery at night.

I frowned. "Ano ba naman Limuel! Fried chicken na nga lang hinihigop mo pa?!" reklamo ko.

"Pasensya na, matagal na akong di nakakahigop, eh." Tumawa siya nang mahina. "Ng sabaw Puro Inyot ang ululuto nila ngayon, ano?" dugtong niya pa

"Naubusan lang tayo ng sabaw kasi ala una na. May period ka ba ngayon? Mukhang wala ka sa mood, eh." Napatingin naman ako kay Bleu nang magtanong siya

"May nag-set up na naman sa akin para bukas," pagkukwento ko habang ngumunguya Nasa cafeteria kami ng hospital ngayon para mag-tanghalian. Nasaan ba si Yenyen?

Umiling-iling ako dala ng pagkadismaya. "St. prof, he looks like a father getting afraid that his daughter isn't getting married at all. Siya yung nag-set up."

"Ayaw mo pa, ibig sabihin proud siya sayo kaya ikaw hinaharap niya sa mga kakilala niya.

"Proud ka dyan? Feeling ko nga ginagawa niya kong bugaw, eh," reklamo ko pa sabay irap.

"Bugaw, ay."

Kinabukasan ay nagbihis ako ng normal na damit na pwede pa rin patungan ng white suit ko. Linggo nga pala ngayon, 'no? Ibig sabihin ay pupunta ako sa Danszen na 'yon. Gawin ko kayang dahilan 'yon para tumakas sa professor ko?

Natigilan ako nang saktong pumasok siya sa department at mukhang may hinahanap. "Tara na," pag-aya niya kaya patagong umirap ako.

"Prof, may pupuntahan pala ako."

"Saan naman?"

"Sa company ni Danszen."

Natigilan siya, naningkit nang bahagya ang mga mata at nilingon ako. "Danszen?

"I mean, sir Danszen," sabi ko at nagpilit ng ngiti. "May schedule ako sa kanya ngayon, remember?"

"Pwede naman mamayang tanghali, ah? Gabi naman ang duty mo. On-call ka simula mamaya, 'di ba?"

"Prof naman, eh. Pwede naman yung mga nurse na lang yung pa-blind date mo para maiba naman Maganda rin naman sila, eh. Sexy, maganda at masisipag. They'll make good house wives," pagmamaktol ko pa pero dinedma niya lang

"In five minutes..." banta niya sabay walk-out. Halos maglupasay na ako sa sahig. Kainis naman, eh! Kapag hindi poging architect 'yon, lalayas na ako

Irap lang ako ng irap hanggang makarating na kami sa restaurant. Nakakairita talaga. Sana nasa company na ako ngayon at kinukuhanan ng dugo yung CEO na 'yon.

"He's a surgeon from a known hospital. Ibig sabihin, mas mataas ang antas niya sa'yo."

Speaking of, oo nga pala. Nakalimutan kong sabihin sa kanya na sa tanghali na lang ako pupunta Mabilis kong kinuha ang cellphone ko at nagdial doon. He quickly answered it.

"T'll come late today, afternoon na ako pupunta dyan," panimula ko,

Saglit na na-talumis ang kabilang linya.

Bakit?

"May pinuntahan lang ako saglıt, mag-isa ko nalang na pupunta diyan," paliwanag ko. Why am I even explaining?

"He's here."

"I'll just call you later," pahabol ko kay Danszen at pinatay na ang tawag. Inilagay ko na ang cellphone sa bag ko at nabaling ang tingin sa lalaking papalapit sa direksyon namin. Mabilis akong natulala.

He's handsome..

Balita ko mapupuno na raw yung notebook ko Pero mukhang may space pa naman. Ang gwapo haman ng mga connections ni Prof. Ni isang beses, wala pa siyang pina-date sa akin na hindi gwapo.

"She's Serrah, also surgeon. She's one of my students," pagpapakilala ni Prof sa akin. Ngumiti ako sa lalaki at nakipag-shake hands sa kanya.

"You're cute, I'm Dale."

Saglit akong namula. No one has ever told me about my cuteness. Lahat kasi at pretty o beautiful ang sinasabi. His voice sounds refreshing though.

"Ehe, salamat!" nakangiting sagot sa kanya at muntik nang kurutin sa braso ang professor ko

Kung ano-ano lang ang pinag kwentuhan namin at minsan lang ako nakilisabat, avaw ko na sa medical talks dahil nalulugaw ako. Wala tataga ako sa mood ngayon kaya hindi nila ako masisisi Wala ba talaga ako sa mood? It's not like that, I'm irritated earher, didn't 1?

"Serrah looks like a nice girl, salamat prof"

"Ikaw naman, yan nalang sukli ko sa pagiging mabait na estudyante mo sa akin."

"Can I get your autograph?"

Hindi na nagulat si Prof sa sinabi ko, but the guy looks speechless. Awkward akong ngumiti sa kanya habang inaabot yung notebook ko.

"Uh, she loves to collect signatures of good looking persons," paliwanag ni prof sa kanya.

"Oh, you have unique personality," puri niya sa akin. This guy is nice, mapalad ang magiging girlfriend niya.

Mabilis kong kinapa ang bag nang mapansin na nagba-vibrate yung cellphone ko. Mabilis kong sinagot ang tawag nang makita ang pangalan sa screen It's from that Math Danszen, is there an emergency?

"Please, excuse me."

Mabilis akong lumabas ng restaurant para sagutin ang tawag "Hello? Is there an

emergency?" tanong ko. Imposible naman kasing tumawag siya sa kung ano lang, pinaliwanag ko hainan na kung bakit tatanghaliin ako.

"Where are you?"

Nagtaka ako. "Why are you asking?"

Tell me your exact location

Kahit naguguluhan ay sinabi ko yung restaurant. Wag niyang sabihin na pupuntahan niya ako dito. If that happens then he's crazy, masyado naman akong pa special kung ganon

Ilang minuto pa ay bahagyang hinangin ang buhok ko. My eyes widened as I saw his familiar car What the? He's really crazy!

Tulala pa rin ako nang barnaba siya sa kotse niya. He's wearing a dark sull with a black shades. Komportable siyang sumandal sa hood ng sasakyan niya at tuningin sa akin.

"You're just here, what if I suddenly got a heart attack?" he coldly said "Who's with you?

"I'm on a date," nauutal kong sabi Sayang maman, mabait sakar pogi 'yun, sisirain niya pa ba yung chance ko na manatiling nag iisa sa buhay?

Tinanggal niya ang suot na shades. 1 gulped as our eyes met. Why am I getting nervous?

"You were... on a date?"