INICIAR SESIÓNChapter 3 Warning
He's unbelievable! Huminga ako nang malalim para habaan ang pasensya. Baka ako pa ang maunang mamatay sa aming dalawa dalul sa kanya. Ahhh, ayoko na! "We're reliable here, you don't need confirmation about my phone number," sabi ko. "You should just call if there's an emergency," dagdag ko pa. Saglit siyang natalumik "Are you worried? Napairap ako sa hangin. "Of course, I'm your doctor- "Oh." he said. "Empty your schedule for today." Napakurap ako. "Ha? Bakit? Is there something wrong?" sunod-sunod na tanong ko "We need to talk about something important." Napaawang ang bibig ko. I explained him everything, isn't enough? However, maybe he's curious of something, wala naman mawawala. "Just two hours before my actual duty," sagot at ako sa ibabang labi at tinignan ang wrist watch ko "Alright. There's a black car in front of you, go there." Agad naman akong nag-angat ng tingin sa harapan ko at nakita at isang kotse. Is it him? It's tinted. He's really weird. CEO's attitude is really out of this world, I can't believe I'll work on one of them. May lumabas sa kotse na lalaking matangkad Oh, it's not him. That person seems like his bodyguard. Nakangiti itong kumaway sa akin, he looks younger than 1 do. "Nag-abala ka pa, pwede naman ako nalang magpunta doon, hehe," sabi ko nang makalapit sa kanya: Ngiti lang ang got niya at pinagbuksan ako sa backseat. If this turned out a kidnap, I'll kill that business man. If only he's not dying. Pirulit kong maging tahimik sa buong byahe kahit kaniria pa nangangati yung dila ko sa dumaldal. What are we going to talkabout this Hime? Kung naguguluhan man siya sa isang bagay, sana kahapon tinanong niya na. Nanlaki ang mata ko nang ibang direksyon ang dinadaan namin. Sinasabi ko na nga ba, kidnap to eh! Hindi kami papunta sa company niya "We're going to his house." "Uh, ganun ba?" sabi ko nalang. Akala ko naman kung saan na, sa bahay niya lang pala sa bahay niya? "Sa bahay niya?!" sigaw ko kaya muntik nang maipreno ng driver yung sasakyan. Oh.. "I mean, why? Pwede naman na sa company niva nalang, sa coffee shop or something." I exclaimed. This is really unbelievable! "He said the transaction isn't that formal," sabi pa ng lalaking nagmamaneho kaya napairap ako sa hangin "We have a formal transaction. I'm a doctor and he's my patient." page explain ko pa sa lalaki "He said you treated him with informality" Natigilan ako. Did I treat him like that? I don't remember everything Nevertheless, I think so, what is formality in business? "That cold man is annoying," bulong ko pero sinadyang iparinig sa body guard niya, tumawa iyon nang marina Napatingin ako sa harapan naug huminto kami sa harapan ng isang malaking gate. This place is, unfamiliar. "Is this his house? Where's the house, then? Baka naman gate lang 'to, tas sa lupa lang siya nakatira?" pagdaldal ko. Mula sa gate ay hindi ko kasi matarnaw kung nasaan yung actual na babay. Napatalon ako nang kusang bumukas yung gate kahit wala namang tao na nagbubukas. Cool! Umandar na yung sasakyan papasok sa loob. Halos isang minuto rin yung hinintay ko bago tuluyang marating yung bahay. This place is huge That man is filthy rich. "Hanggang dito na lang po ako," sabi ng guard nang makababa ako ng kotse. I'm in front of the huge house. Muli kong tinignan yung body guard niya, kahit yung body guard ay ang bongga rin ng kotse I smiled at hius. "Thank you!" Bahagya akong napanguso nang mawala na yung kotse sa harapan ko. Ano ba naman yan, hindi man lang ako sinamahan sa loob. Where is he? Nasa loob ba siya? Alangan naman na iligaw niya pa ako? Napalunok ako nang makapasok sa pinto. But, how should I call him? Sir? Boss? Should I call him by his name, Math or Danszen? He said our transaction is informal. A doctor doesn't have any rules on calling patients, o mayroon ba? "You're here." "Ahh!" sigaw ko at napahawak saglit sa dibdib Muntikan na akong atakihin. Ngayon ko lang siya napansin, kanina pa ba siya nasa gilid ko? Umayos ako ng tayo at nagpatay-malisya. "You said you want to say something important. Ano 'yon?" tanong ko. Hindi siya sumagot at isinilid ang kamay sa bulsa What a snob, I never met a boy like him. Spoiled na bata "Sit here." he mentioned the couch in front of hım Awkward na tumango nalang ako at sumunod sa kanya. This place is really good-looking, kung pwede lang talagang magpa-autograph sa bahay "What is it?" tanong ko nang nakaupo sa couch. Saglit na nilibot ng inata ko ang paligid. Modern house, this is a modern house. "You're the only woman I bought inside this house." Natigilan ako. "Huh?" "Don't you feel honored?" I shrugged. "This isn't something so special. mean, maraming tao naman na yung nagpapunta sa'kin sa bahay nila," tumatango-tango kong pagkukwento. "All of them were also handsome back then." Hindi siya nagsalita at nanatiling nakatingin sa akin. "But, what do you mean? Ibig sabihin mag-isa mo lang sa bahay na 'to? Asan yung mommy mo tapos yung daddy mo?" sunod-sunod na tanong ko. Sabi niya informal yung transaction namin, eh 'di panindigan ko na. "They passed away My lips parted "Oh, sorry." Nag-isip ako ng paraan para ibahin yung isapan. That's sad, he lost both of his parents. I have a close friend who also lost her parents, at a very young age. They supposed to watch their child getting married and having their own children. "Anyway, don't you have a girlfriend?" "Wala." Pinagaan ko ang tono ko. "This is sad, minsan ka na nga lang magdadala ng babae sa bahay, doctor pa," sabi ko. "I'm out of time, what do you kabout?" "Until when will I live?" diretsyong tanong niya dahilan para matigilan ako. Nag-iwas siya ng tingin. "My first doctor said that I'll die in thirty,the next one said I only have eight months." "That's..." I hesitated Nawalan ako ng sasabihin. Hindi ko alam kung hinihintay niya na lang ba o naghahangad na baka kabaliktaran ang sasabihin ko. I don't really know anything. I didn't even saw him being diagnosed. Kaya hindi ko alam kung ano ang isasagot sa kanya "Can ...ask for your opinion?" "Honestly, I don't really know." sagot ko at bahagyang humina ag boses. "Don't you want to get an operation? Get a surgery." Kumabog ang puso ko nang mapatingin sa mata niya. The way he looks is not scary, I just can't explain what I feel when looking at his eyes It's just that, it's too deep. "Go now," pag-iiba niya ng usapan. Tumingin siya sa gawing likuran ko. "Take her back to the hospital" "Yes, sir." sagot ng bodyguard. Tahimik lang ako sa byahe pabalik sa hospital There are many questions inside my mind. Math Danszen Zimeon, who are you? You are too unfamiliar. He's really mysterious. Iyon ang una kong naisip simula ng una naming pagkikita kahapon. He's just a CEO, hindi naman ganun ka-misteryoso yung ibang CEO na kilala ko. Nang makarating sa hospital ay saktong pinatawag ako ni Prof dahil may surgery kami kasama si Bleu at ang iba pa. It's a simple surgery and it won't take long "Huy, tulala!" Napatalon ako at saglit na natigilan sa paglilinis ng kamay Sinamaan ko ng tingin si Bleu "Bakit ba?" "You're acting strange. Something happened?" tanong niya. "Nothing," sagot ko nalang. Nasa kalagitnaan kami surgery nang biglang tumunog ang monitor sa gilid. What's happening? Is there something wrong? "Serrah, suction," utos ng professor namin kaya mabilis kong itinapat ang suction doon. Ipinagpatuloy namin ang ginagawa namin kahit halos maghingalo na yung monitor sa gilid. Hinawakan na Lun ang puso ng pasyente para subukang patibukin iyon pero wala pa rin nangyayari. "Time of death, 3:45 pm." pagsasalita ni Yena sa harapan ko. I bite my lips, death is really unpredictable "Serrah, talk to lus family" "Yes, prof" That's always my job, to talk to the family of the dead patient. Seeing them falling apart as they heard my announcement makes me weak. Tinakpan na nila ng tela ang pasyente na wala nang buhay, other staffs cleared the equipment we used. I walked outside the Operating room. Naabutan ko sa di kalayuan ang pamilya ng pasyente na matiyagang naghihintay kung ano ba ang kinalabasan ng lahat. Doc, ano po ang nangyari? Ayos lang po ba siya?" pagsalubong sa akin ng isang babae na mukhang asawa niya. "The patient didn't make it," sabi ko. "Pasensya na po, nasa loob yung katawan niya." Nakita ako ang panghihina sa mga mata nila. Tumalikod na ako at huminga ng malalim. I don't want to watch them. Kahit gaano kalambot ang puso mo ay dapat mong pilitin na huwag magpakita ng emosyon. "Did you already talked to the family?" pagkausap sa akin ni Pron. I nodded "Yes, they're now with the patient," sagot ko "There's something I want to ask." Natigil si Prof sa ginagawa nang muli akong magsalita. "About that CEO_" "What about him?" "I want an explanation about his diagnosis." "He has a heart disease," tipid niyang sagot "I wanted the full explanation. I'm really curious. Maybe you could give me some-" "You'll just be a temporary personal doctor. I'll let you off after a month." Saglit akong nanghina. "Why? He needs surgery, and he needs someone to look after him." t close to him." Natigilan ako. Why can't I? He looks much better than other patients do, he even managed to run a big company. I think he'll live longer than them Bumuntong-hininga siya. "I'm warning you, don't get close to him."Chapter 11: Scared "That can't be! He won't survive without the medication," pilit ko. "That's what he wants." Para akong nanghina. I feel betrayed, I feel useless for him. Why ask for a good doctor if he'll just give up like this? Isa pa, his condition is not that crucial at the moment. We could do something, no- we could do a lot of things to save him. "There's a chance to get a transplant but he refused to. Hayaan mo na siya Serrah, siya ang magde-desisyon sa buhay niya." Unbelievable! "What a heartless person,". di-makapaniwalang bulong ko. Hindi na ako muling nagsalita at tumayo sa swing para pumasok sa hospital. Pabagsak akong umupo sa kama at bumuntong hininga. Akala ko kapag nagtanong ako kay Prof ay mawawala na ang mga katanungan sa isip ko. It's irony how it even increased. Why? What's with his decision? 1 badly want to hear his side. Humiga ako at nagtalukbong ng kumot. Should I call him? How am I supposed to go there and treat him when I know he'll jus
Chapter 10: Give Up "You agreed on our marriage?" Napaawang ang bibig ko dala ng gulat. Our marriage? Her and Danszen? "So, my cousin is your doctor." Napatingin ako sa katabi ko na walang emosyon na nakatingin sa pinsan ko. What kind of scene is this? I don't understand. She's talking about marriage, obviously. But why did he got me involved here? Binalik ko ang tingin sa pinsan ko. Right, it's all about their marriage. I should at least give them a privacy. Pwede ko naman siyang tanawin nalang mula sa loob ng kotse niya eh. "Excuse me.." pumihit ako patayo. I gasped when Danszen hold my hand to stop me. Nagtatakang napatingin ako sa kanya pero kay Amira lang siya nakatingin. He looked at me. "Sit." Sasagot po sana ako pero umupo nalang. I don't really understand why he brought me here. I'm just his doctor. Marrying isn't something that will give him a heart attack. Or will he? "I'm here to cancel it. I'll cancel your father's proposal" Napanganga ako. What?! M
Chapter 9. Agreement Unitnomyako ng kape habang pinag saratan ang magiging surgery namin mamaya. I need to do well for this. Hindi naman siya practical or something, syempre buhay pa rin ang nakasalalay dito Bahagya akong napanguso. But what's that for? To express his greatest gratitude? Is it normal for a hoy to touch the girl's hair when he's thankful? I think so, maybe it's a culture. This is making me crazy. Even that smallest gesture made me crazy. Ganun siguro talaga kapag walang experience. But he smiled. That's the first time I saw his ips curved. May nakain ba siyang mali? Baka naman nalason siya sa sarili niyang niluto? "You're so cute, you look exactly like a puppy" Nangalumbaba ako at napatingin kay Lim at Yena. I saw how he touch her hair and kiss her forehead. That's exactly what Danszen did that morning Mabilis kong sinampal ang sarili ko. What am I even thinking? Ang ngiti ko ay napalitan ng lukot na malba Ano ba naman 'tong magkasintahan na to, sa ba
Chapter 8 Take Care "Serrah-wii!! Nalukot ang mukha ko at narindi sa sigaw ni Mark. The voice of this architect is on another level. Hindi yata aware na maraming nakapalibot na mga pasvente sa nilalakaran niyang hallway "Ano na naman ba?" naurita pero nakangiti kong salubong sa kanya "Ngayon na nga lang tayo magkikita, ganyan pa salubong mo sa akin?" nagtatampo niyang sah sa akin. "Tara, ice cream?" Nagliwanag ang mukha ko. Sa totoo lang ay hindi ako nakapag tanghalian at kanina pa nagugutom. Anong layang trip nitong si Mark at nag-aya ng ice cream date? Tiningnan ko ang wrist watch ko para alamin ang oras. "Thirty minutes left before my duty ended. Can you wait?" "Go on. Asan sila Yenyen?" tanong ni Mark "Nasa playground silang dalawa." "Bilisan mo, pupuntahan ko sila roon." Tumango nalang ako at ipinagpatuloy ang trabaho Glad that there's no code today. Most importantly, no one had a cardiac arrest. Kahit cardiothoracic surgeon kasi ako ay iyon ang pinagka ayaw
Chapter 7: Hang In There "Wait here," he whispered and I quickly nodded. Kapag naharap ko talaga yung Song na yon na kaming dalawa lang. Sasaksakin ko talaga siya ng scalpel. Paglabas ng kwarto niya ay nakadisente na siya ng damit. Not all men looks good in just a white shirt, this man is different. Lumunok ako saglit at pasimpleng tinignan ang paligid. Sumunod na ako sa kanya at inihanda ang karayom na gagamitin namin. "I just need to get your blood sample today, for a test," pag-kausap ko kay Danszen. Mataman na nakatingin lang siya sa akin habang nakaupo sa tabi ko. He's making me uncomfortable. Do you need distraction?" "Cut that distraction, do it." Pinaningkitan niya ako ng mata kaya natawa ako. He looks funny acting tough, he's clearly scared on needles. Hindi ko pa man rin sinasabi ay inabot niya na ang kamay sa akin. Marahas na kinuha ko iyon at walang pasabing tinusok na agad ang karayom. Tahimik lang siya at mukhang tinitiis ang sakit. Get used to it, what you'l
Chapter 6: Explain "You were... on a date?" I gulped once again. "Yes" "What if I suddenly called and got a heart attack?" Bahagya akong napanguso. "You look fine though. Is there something wrong?" "Song is waiting for almost an hour, you must've at least let him know," sabi niya at nanatiling nakatingin sa akin. Napayuko ako. "Sorry..." Nag-angat ako ng tingin sa kanya at napakagat sa ibabang labi "Pwede bang itakas mo ko dito?" pasimple kong bulong kaya nakunot ang noo niya. "Huh?" Nag-angat ako ng tingin nang mapansin ang paglabas ng professor ko. Nabaling ang tingin ni Danszen doon. He turned his gaze at me. "You're dating him?" Mabilis akong umiling. "He's the one who set a blind date for me." pagsu-sumbong ko "Akala ko ba nasabi mo na sa kanya na hindi ka makakapunta?" Napatingin ako kay Prof nang magsalita siya. Nagpaliwanag naman na ako sa kanya, hindi ko lang alam kung bakit niya ako pinuntahan dito. Baka may problema Hehe, my patient matters the most. "







