Chapter 7

NANATILING nakapako ang mga mata ni Nathan kay Jasmine noong mga oras na iyon. Nakasuot ito ng kulay itim na dress. Ang mapuputi nitong mga balikat ay nakalantad at ang dibdib nito ay bahagyang nakalabas. Tiyak na kaunting galaw lamang nito ay makikita na ang dibdib nito ngunit hindi naman iyon malaswang tingnan kahit papano.

Ang damit din nito ay nakahapit sa katawan nito kung saan ay kitang-kita ang napakagandang katawan nito. May kaunting makeup din itong inilagay sa mukha kung saan ay mas nakadagdag pa sa angking ganda nito at talaga namang masasabi niyang kaakit-akit ito. Sunod-sunod ang naging paglunok niya ng wala sa oras dahil dito. 

Ilang sandali pa ay narinig na niya ang medyo naiinis na tinig nito. “Sir, parang hindi naman yata tama na titigan niyo ako ng ganyan hindi ba? Nakakailang sa totoo lang.” walang ekspresyon ang mukha nitong lumingon sa kaniya. 

Sa halip ay isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Nathan habang nakatingin dito. “Miss De Leon, medyo hindi ko lang maiwasang hindi mag-isip, nitong mga nakaraang taon. Kamusta ang lovelife mo? O mas tamang sabihin na wala kang lovelife?” 

Natigilan si Jasmine nang marinig niya ang sinabi nito. Bakit ba pati ang mga bagay na iyon ay itinatanong nito sa kaniya? Wala na ba itong maisip na ibang itanong at maging iyon ay pinag-iinteresan na nitong itanong? Unang una ay ano ba ang pakialam nito? Isang mahabang buntong hininga ang pinakawalan niya. Kanina pa siya nagpipigil ng kanyang galit sa lalaki sa totoo lang. 

“Ano bang pakialam mo Mr. Cruz kung may lovelife ako o wala?” naiinis niyang tanong dito.

Ngumiti lang ito sa kaniya at pagkatapos ay ipinilig ang ulo. “Well, naalala ko lang kung paano ka kabaliw sa akin noon.” may himig ng panunukso na sabi nito sa kaniya dahilan para mapakuyom lang ang kanyang mga mata.

Umingos na lamang siya. “Noon iyon, isa pa iba na ngayon. Malayo na ako sa kung sino ako noon.” matatag na sagot niya rito bago nag-iwas ng tingin at tumanaw sa labas ng bintana.

Hindi niya alam ngunit biglang pumasok sa isip niya ang unang pagkakataon na nagkita silang dalawa ng lalaki, hindi inaasahan iyon at masasabi niyang baka tadhana na rin talaga na magkita silang dalawa. Nagpunta sila sa ilalim ng napakalaking puno ng acacia kung saan ay katabi lang nito ang isang ilog at simula noon ay iyon na ang naging tagpuan nilang dalawa at doon unang may nangyari sa kanilang dalawa. 

Napakaganda ng lugar na iyon, napakatahimik kung saan gustong gusto niyang tumambay doon kahit na noong naghiwalay na silang dalawa. Palagi pa rin siyang pumupunta doon at umiiyak hanggang sa isang araw ay hindi na siya nakabalik pa roon dahil may nakabili na sa lupang iyon at pinatayuan ng napakalaking bahay. 

Ngunit laking pasalamat niya na hanggang sa mga oras na ito ay naroon pa rin ang puno at natatanaw niya sa malayo, hindi pa rin ito pinuputol ng nakabili ng lupa. 

Nahila siya sa pag-iisip nang bigla na lang gumalaw ang katabi niya at nang lingunin niya ito ay nakita niyang may kinukuha ito sa bulsa at makalipas lang ang ilang sandali ay lumapit to sa kaniya dahilan para hindi na siya makagalaw pa. Halos mataranta siya nang maamoy niya ang pamilyar nitong pabango na gamit pa rin  nito mula pa noon.

“Anong ginagawa mo?” nakakunot ang noo niyang tanong at bago pa ito makasagot at isinuot nito ang isang kwintas sa leeg niya, ang kwintas na iyon ay walang iba kundi ang ipinakuha rin nito sa kaniya kanina. Nang makita niya ito ay kaagad na namilog ang kanyang mga mata. “Teka sir, ano ito? Bakit mo pinapasuot sa akin ito?” naguguluhan niyang tanong at hinawakan ang napakamahal na kwintas.

Ilang sandali pa ay lumayo ito sa kaniya nang tuluyan na nitong maisuot sa kaniya ito. Nakatingin pa rin siya rito, halos hindi makapaniwala. “Anong…”

“Huwag ka ng magtanong pa basta isuot mo na lang. Ayokong mapahiya okay?” 

Ang kwintas na iyon ay nagkakahalaga lang naman ng ilang milyon at kahit na ipambayad niya siguro ang kanyang buhay ay hindi niya ito magagawang bayaran. Paano niya magagawang hayaan itong ipasuot sa kaniya ang ganun kamahal na kwintas? 

Sunod-sunod siyang napalunok at napatingin dito. “Sir, hindi pwede. Kapag nawala ko ito o kaya nasira, ano na lang ang ipambabayad ko?” puno ng pag-aalala ang kanyang boses idagdag pa na medyo nataranta na rin siya. Hindi biro ang presyo nito, nakakalula sa totoo lang.

Walang ekspresyon ang mukha nitong tumingin sa kaniya. “Hindi mo kailangang bayaran sa akin kung hindi mo naman sinasadyang mawala kaya wala kang dapat ipag-alala.” sabi nito sa kaniya bago bumaba ang mga mata nito sa damit niya. “Ano na lang ang sasabihin sa akin ng mga tao kung ganyan ang itsura mo lalo na at ako ang kasama mo? Sa tingin mo ba ay ginagawa ko ito dahil gusto ko? Meron akong iniingatang pangalan at reputasyon baka nakakalimutan mo na.” malamig na dagdag nito dahilan para matigilan siya ng wala sa oras.

Ang kanyang mga mata ay naging malamig at napakuyom ng bahagya ang kanyang mga kamay. Hindi naman siya nag-eexpect sa totoo lang, hindi niya lang akalain na sasabihin nito iyon kaya sa huli ay wala siyang nagawa kundi ang pumayag na lamang sa gusto nito. “Kung iyon ang gusto niyo, sige.” sagot niya rin sa huli.

Bigla niyang niyuko ang kanyang suot na gown. Kung tutuusin ay halos sabihin na sa kaniya ng lalaki na napakapangit ng suot niyang gown. Hindi naman ito panget kung tutuusin at halos pinag-ipunan niya pa ang ipinambili niya sa damit na iyon noong nakaraang taon at minsan niya pa lang iyong nasuot kaya hindi pa naman iyon luma, pero kung umasta ito ay akala mo napaka panget masyado niya sa suot niya. 

Mabilis niyang iniiwas ang kanyang tingin mula dito. “Ibabalik ko rin sayo ito ng walang gasgas sir pagkatapos na pagkatapos ng dinner.” sabi niya dahil iyon lang naman ang silbi ng kwintas hindi ba? Ang hindi ito mapahiya sa mga taong kahaharapin nito, kung iinsultuhin lang din naman pala siya nito e di sana ay hindi na lang siya ang sinama nito doon.

Nagulat siya nang bigla na lamang lumapit sa kaniya ang lalaki at inayos ang kwintas na isinuot nito sa kaniya. Halos mapigil niya ang kanyang paghinga nang maramdaman niya ang pagtama ng mainit nitong hininga sa kanyang leeg at ang mga payat nitong daliri ay humahaplos sa kanyang balat kung saan ay nakaramdaman siya ng kakaibang pakiramdam. 

Ilang sandali pa ay muli niyang narinig ang mahina at mababang boses nito. “Jazz, nitong mga nakaraang taon, ni hindi man lang ba ako sumagi sa isip mo?” 

…