CHAPTER 6

Selena's POV

Umaga na naman. Parang ayaw ko pang bumangon pero kanina pa ako pinipilit ni Centia na maligo. Ang ingay-ingay nya.

Pagkababa ko ay nadatnan kong tahimik na umiinom ng kape si Alexander. May hawak itong hindi ko alam kung ano. Parang bato at may binabasa sya roon.

Hindi man lang siya tumingin sa akin nang makababa ako.

"Good morning!"

Masigla kong bati. Itinuro iyon sa akin ni Jerrold. Pero tumango lang siya.

"Good."

Yun lang? Ang tipid naman niyang magsalita.

"Miss Selena."

Lumingon ako kay Jerrold na may dala-dalang maliit na notebook raw ang tawag doon.

"Jerrold, hindi ba ang sabi mo ay kailangan kapag binati ka ng isang tao ay dapat batiin mo rin ito pabalik?" tanong ko sa kanya.

Takang tumango naman ito. Lumingon ako kay Alexander na ngayon ay nakatingin na pala sa akin.

"Hindi ikaw 'yon ah. Wala akong sinabi," sabi ko at umiwas ng tingin. Narinig ko namang natawa si Jerrold sa tabi. Bakit ba lagi na lang syang natatawa?

"Ngayong araw... tuturuan kitang umasta umasta ng tama sa harapan ng mga bisita. Ang una ay ang Etiquette. Mga tamang asal."

Tumango ako kahit hindi ko maintindihan ang salita na sinabi nya.

"Kunyari may bisita."

Tumayo si Jerrold at kunwari ay kumatok sa hangin.

"Tok tok."

Binuksan ko rin kunwari ang p***o.

"Hello!" Masigla kong bati.

"Good. Ngayon ngumiti ka."

Ngumiti ako nang sobrang laki hanggang halos sumakit ang pisngi ko.

"Hindi ganyan kalaki. Baka matakot ang bisita."

"Eh sinabi mong ngumiti."

Napatawa si Centia sa ginawa ko. Ano na naman bang nakakatawa?

Makalipas ang ilang minuto, naglakad kami papunta sa dining room na sinasabi ni Jerrold. May malaking mesa roon kaya lumapit kami.

"Practice tayo."

May inilagay syang plato, kutsara at tinidor sa harapan ko. Kakain na ba kami? Tamang-tama gutom na ako.

"Ganito ang tamang pag-upo," sabi nya at naupo ng tuwid. Sinubukan kong gayahin ang ginagawa nya.

"Tuwid dapat ang likod."

Tinuwid ko naman ang likod ko.

"Huwag ilagay ang paa sa upuan. Hindi asal babae 'yan," komento pa nya nang makita na nakapatong ang isang paa ko sa upuan. Dahan-dahan ko na lang itong ibinaba.

"Kapag kakain, ito ang kutsara."

Hinawakan ko ang kutsara. Akala nya ba hindi ko 'to alam? Meron nito sa amin.

"At ito ang tinidor."

Tumango ako na lang ako.

"Ngayon hiwain mo ang manok."

Sinubukan kong hiwain ang ulam na nasa harapan ko pero dumulas ang manok.

Tumilapon ito. At kung minamalas nga naman ay natapon pa sa damit ni Xander na naka-upo ngayon sa kabilang bahagi ng lamesa. Diretsong tumama ang manok sa dibdib niya.

Pagkatapos no'n ay parang tumahimik ang buong paligid. Parang walang gustong magsalita. Ang lamig tuloy.

Nang lingonin ko si Xander ay nakatingin lang ito ng seryuso sa damit nya pagkatapos ay tumingin sa akin.

"Explain."

Napakamot ako sa ulo.

"Lumipad kasi 'yong manok. Buhay pa seguro--" Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil napansin kong mainit na naman ang ulo nito at parang may bubugang usok sa ilong nya.

Ilang sandali lang ay narinig namin ang pagbuga nito ng malalim na hininga na parang pagod na pagod na sya.

"You really stressing me out."

Hindi ko alam kung bakit pero natawa ako. Mukha kasi siyang gustong magalit pero parang pinipigilan nya.

Nagulat ako dahil bigla itong tumayo at lumapit siya sa mesa kung na saan ako naka-upo.

Kinuha niya ang kutsara sa kamay ko.

"You're doing it wrong," pagsasalita nito.

Tahimik niyang inayos ang hawak ko. Ramdam kong halos magdikit ang kamay namin. Ang lapit ng katawan nya sa akin. Kung tutuusin ay parang nakayakap na ito. Sa isiping yung ay hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Teka...bakit biglang bumagal ang paligid? Napalingon ako sa kanya at bumugal nga ang paligid. Paano nangyari 'yon?

"Hey. Hey! Nakikinig ka ba?"

Bumalik ako sa realidad ng lumakas ang boses nito.

"O-oo."

Bumalik ako sa ginagawa at tinuunan ng atensyon iyon. Umayos naman siya ng tayo.

"Again."

Tinuruan niya akong humawak ng kutsara at tinidor kahit na alam ko naman na 'yon.

****

Halos mapagod na ako sa pinaggagawa namin pero hindi pa pala tapos. Ayuko na!! Pagod na ako!

"Selena, ito naman ang susunod nating lesson."

Napahinga ako nang malalim. Hindi pa nga ako nakakaupo ng ilang minuto eh. Lumingon ako sa kanya at kaagad na napakunot-noo sa hawak nya.

"Ano 'yan?"

"Cellphone."

Lumapit ako at pinagmasdan iyon. Manipis lang pala ito. Akala ko dati ay maliit na salamin. Ito kasi ang madalas na nakikita ko na hawak ni Xander.

"Para saan 'yan?" tanong ko at lumapit sa kanya.

"Ginagamit ito for communication. Ang ibigsabihin no'n ay kaya ng bagay na ito na makausap mo ang mga taong malayo sa'yo."

Nanlaki ang mga mata ko. Ang galing! May mahika yata ito.

Inabot sa akin ni Jerrold ang cellphone.

"Hawakan mo," utos nya.

Dahan-dahan ko iyong kinuha. Maya-maya ay biglang umilaw ang screen.

Napasigaw ako sa gulat.

"Umiilaw! Umiilaw sya Jerrold!" Gulat pero namamangha kong ani.

Tinapik niya bigla ang salamin. Pagkatapos ay lumabas ang mukha ni Xander.

Napakurap ako.

"Paano siya nakapasok? Xander?" Kinatok ko ang salamin. "Bakit lumiit sya?" tanong ko kay Jerrold na tumawa na ngayon.

Hindi na lang sumagot si Jerrold at binawi sa akin ang cellphone.

"Subukan nating tumawag."

May pinindot sya roon na kung ano at ibinalik sa akin.

Ilang segundo lang at tumunog ang cellphone ni Centia na kanina nya pa hawak.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Hello?" Nagsalita si Centia at mas lalo akong nagulat dahil narinig ko iyon sa hawak ko.

Napasigaw ako.

"Paano nangyari 'yon? Naririnig ko ang boses mo rito," sabi ko sabay turo sa cellphone.

"Yes, Miss."

"Pero andyan ka naman," taka kong ani.

"Opo."

Napakamot ako sa ulo. Hindi ko naintindihan.

"Dalawa ka?"

Natawa silang pareho. Sinubukan kong pindutin ang mga bagay doon pero hindi ko talaga naintindihan.

Lahat ay maingat na ipinaintindi sa akin ni Jerrold kahit na panay lang ang reklamo ko.