CHAPTER 2

FIONA ANGELYN PEREZ POV

Sumakit ang buong katawan ko pagkatapos ng unang araw ko sa mansyon. Kung sabagay, sino ba naman ang hindi sasakitan ng katawan kung ang nililinis mo ay isang bahay na kasinlaki ng tatlong palapag na mall? Pag-uwi ko sa maliit naming inuupahang kwarto sa Pasay kagabi, halos hindi ko na maihakbang ang mga paa ko. Pero nang makita ko ang ngiti nina Piolo at Ferlyn habang kumakain ng mainit na sopas na binili ko mula sa paunang allowance na ibinigay sa akin ni Aling Marites, biglang napawi ang lahat ng pagod ko. Para sa kanila, kahit maghapon akong nakaluhod habang nagpupunas ng sahig, kakayanin ko.

Ngayon ang ikalawang araw ko. Alas-singko pa lang ng umaga ay nasa biyahe na ako. Ayon kay Aling Marites, maagang gumigising si Sir Miles para mag-gym at magbasa ng mga reports bago pumasok sa kanyang kumpanya. At dahil nga sa strict orders niya kagabi na "I hate seeing dirt" at higit sa lahat, “Huwag na huwag kang aarte-arte sa harap ko o susubukang kumuha ng atensyon ko,” kailangan kong matapos ang paglilinis sa ground floor bago pa siya bumaba.

Pagkarating ko sa mansyon, agad akong nagpalit ng uniporme—isang simpleng light blue na polo at itim na pantalon. Kinuha ko ang mop, vacuum cleaner, at mga panlinis na nakatago sa utility closet sa ilalim ng hagdan.

Nagsimula ako sa malawak na sala. Pinasadahan ko ng duster ang mga mamahaling painting at glass figurines na nakalagay sa mga estante. Habang nagpupunas ako ng isang abstract painting na gawa raw ng isang sikat na foreign artist, hindi ko mapigilang mapabuntong-hininga. Kung ibebenta kaya ang isang painting na ito, kasya na kaya para sa operasyon sa puso ng kapatid ko? Marahil, sobra-sobra pa nga. Ang unfair talaga ng mundo minsan. May mga taong barya lang ang halaga ng milyong piso, habang ang mga katulad ko, kailangang magmakaawa at magpakakuba para lang sa ilang libong piso para sa gamot.

"Fiona! Ay, salamat at nandyan ka na," tawag sa akin ni Aling Marites habang nagmamadaling lumabas mula sa kusina. May hawak siyang tray na naglalaman ng isang tasa ng itim na kape at isang baso ng malamig na tubig.

"Bakit po, Aling Marites? May kailangan po ba kayo?" tanong ko sabay baba ng hawak kong basahan.

"Naku, anak, sumasakit kasi ang rayuma ko sa kanang binti. Nahihirapan akong umakyat ng hagdan ngayon. Pwede mo bang iakyat itong kape ni Sir Miles sa library niya sa ikalawang palapag? Ayon sa schedule niya, doon siya nagtatrabaho ngayon bago umalis papuntang Martinez Global," pakiusap ng matanda habang nakahawak sa kanyang balakang.

Biglang kumaba ang dibdib ko. Parang gusto kong umatras. Naalala ko ang matatalim na tingin at salita ni Miles kahapon. Kung pwede lang sanang umiwas, gagawin ko. "Ah... Aling Marites, baka po magalit si Sir Miles. Sabi niya po kasi kahapon, ayaw niyang nakikita ang mukha ko."

Hinawakan ni Aling Marites ang kamay ko at binigyan ako ng nakikiusap na tingin. "Sandali lang naman, Fiona. Ipatong mo lang sa lamesa niya tapos bumaba ka na agad. Hindi naman 'yun lilingon kung abala sa computer. Sige na, anak, parang awa mo na sa binti ko."

Dahil malaki ang utang na loob ko kay Aling Marites dahil siya ang nagpasok sa akin dito, hindi ko na siya natanggihan. "Sige po, ako na po ang mag-aakyat. Magpahinga na muna kayo sa kusina."

Kinuha ko ang tray. Dahan-dahan akong umakyat sa engrandeng hagdanan habang pilit na pinapakalma ang tibok ng puso ko. Relax, Fiona. Ipatong mo lang ang kape, tapos sibat na. Walang mangyayaring masama, bulong ko sa sarili ko.

Nang marating ko ang ikalawang palapag, tinungo ko ang malaking double-door na gawa sa dark oak wood—ang library. Bahagyang nakabukas ito. Kumatok ako nang tatlong beses nang mahina.

"Pasok," narinig kong sagot mula sa loob. Ang boses na iyon ay malalim, baritono, at puno ng awtoridad.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang itinulak ang pinto gamit ang aking siko dahil hawak ko ang tray. Pumasok ako na nakayuko ang ulo. Ayaw kong isipin niya na tinitignan ko siya o sinusubukan ko siyang "akitin" gaya ng marumi niyang akusasyon kahapon.

Ang library ay napakalaki, napapalibutan ng libo-libong aklat mula sa sahig hanggang kisame. Sa gitna ay may isang malaking glass desk kung saan nakaupo si Miles Lawrence Martinez. Nakasuot siya ng puting long-sleeved shirt na nakatupi hanggang siko, at nakasoot pa rin ng kanyang mamahaling salamin sa mata habang seryosong nakatitig sa tatlong monitors sa kanyang harapan.

Dahan-dahan akong lumapit sa gilid ng mesa. Iniwasan kong gumawa ng anumang ingay. Maingat kong ibinaba ang tasa ng kape at ang baso ng tubig sa tabi ng kanyang mga papeles.

"Ito na po ang kape niyo, Sir," mahina kong sabi, bago mabilis na tumalikod para umalis.

"Wait."

Bago pa man ako makahakbang ng tatlo, ang kanyang malamig na tinig ay pumailanlang sa buong kwarto. Parang napako ang mga paa ko sa sahig. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya, nananatiling nakayuko ang aking paningin.

"Bakit ikaw ang nag-akyat nito? Where is Marites?" tanong niya. Narinig ko ang tunog ng paglapag niya ng kanyang panulat sa ibabaw ng mesa.

"Sumasakit po kasi ang rayuma ni Aling Marites, Sir. Nahihirapan po siyang umakyat ng hagdan kaya ako na po ang nagboluntaryo," magalang kong sagot.

Narinig ko ang marahas niyang pagbuntong-hininga. Naramdaman ko ang kanyang mga yabag palapit sa akin. Bawat hakbang niya ay tila nagpapadagdag sa bigat ng hangin sa loob ng silid. Huminto siya sa mismong harapan ko. Dahil nakayuko ako, ang nakikita ko lang ay ang dulo ng kanyang mamahaling leather shoes na sobrang kintab.

"Nagboluntaryo? O gumagawa ka lang ng paraan para makalapit sa akin?" marahan ngunit mapanganib ang tono ng kanyang boses.

Mabilis kong iniangat ang aking tingin sa kanya, gulat at nasasaktan sa kanyang paratang. "Sir, hindi po—"

"Huwag mo akong masagot-sagot, Perez," putol niya sa sasabihin ko. Hinawakan niya ang aking baba at pilit na iniangat ang aking mukha para salubungin ang kanyang nagngangalit na mga mata. Masakit ang pagkakahawak niya, sapat para mapangiwi ako. "I told you yesterday, I know your type. Pumasok ka rito bilang cleaning lady, pero heto ka, umaakyat sa pribadong espasyo ko. Akala mo ba hindi ko napapansin ang mga pasimpleng tingin mo sa akin kahapon?"

"Nasasaktan po ako, Sir Miles..." bulong ko habang pilit na tinatanggal ang kamay niya sa baba ko, pero mas lalo niya itong hinigpitan. May kung anong galit sa kanyang mga mata na hindi ko maintindihan. Parang hindi ako ang nakikita niya, kundi ang ibang tao na labis niyang kinapopootan.

"Masasaktan ka talaga kung susubukan mo akong laruin," mariin niyang sabi bago ako marahas na binitiwan, dahilan para mapaatras ako at mapakapit sa gilid ng tray. "Ang mga katulad mong mahihirap, gagawin ang lahat para lang makasungkit ng mayaman. Gagamitin ang luha, gagamitin ang pamilya, gagamitin ang katawan. Let me make this clear to you, Fiona Angelyn Perez. You are just a filthy peasant trying to climb a wall that is too high for you. Do your job, stay in the kitchen, and clean the toilets. Hinding-hindi kita papatulan kahit ikaw na lang ang natitirang babae sa mundo."

Ang bawat salita niya ay parang latigo na humahampas sa aking pagkatao. Pakiramdam ko ay hinubaran ako ng dignidad sa gitna ng silid na iyon. Ano bang nagawa ko sa kanya para tratuhin niya ako nang ganito? Wala akong ibang gustong gawin kundi ang magtrabaho para sa mga kapatid ko. Bakit ba napakakitid ng utak ng mayayamang katulad niya?

Pinipilan ko ang mga luhang nagbabadya sa aking mga mata. I tightened my grip on the tray hanggang sa mamuti ang aking mga kuko. Ayokong makita niyang umiiyak ako. Ayokong isipin niya na ang mga luha ko ay bahagi pa rin ng "pag-arte" ko.

"Tapos na po ba kayo, Sir Miles?" malamig at may buong katatagan kong tanong, habang pilit na tinititigan siya nang diretso sa mata. Walang takot. Walang luha. Puro determinasyon lang.

Bahagyang natigilan si Miles. Kitang-kita ko ang sandaling pagkagulat sa kanyang mga mata, marahil dahil hindi niya inaasahan na sa kabila ng lahat ng pang-iinsulto niya ay magagawa ko pa siyang titigan nang ganito. Pero agad ding bumalik ang kanyang malamig na ekspresyon.

"Get out," maikli niyang utos bago tumalikod at bumalik sa kanyang mesa na tila walang nangyari.

Hindi na ako sumagot. Mabilis kong binuhat ang tray at lumabas ng library. Nang maisara ko ang pinto, sumandal ako sa pader sa hallway at doon ay napapikit ako nang mariin. Huminga ako nang malalim, pinalalayas ang sikip sa aking dibdib.

Huwag kang iiyak, Fiona. Para kay Piolo. Para kay Ferlyn. Isipin mo ang panggamot ng kapatid mo, paalala ko sa sarili ko.

Bumaba ako sa kusina na parang walang nangyari. Nakita ko si Aling Marites na naghihiwa ng mga sangkap para sa tanghalian. Tinulungan ko siya at ipinagpatuloy ang aking mga gawain sa ibaba. Buong maghapon, ibinuhos ko ang lahat ng lakas ko sa paglilinis. Nilinis ko ang pool area, ang malawak na bakuran, at ang mga banyo. Ginawa ko ang lahat para mapagod ang katawan ko at hindi ko na maisip ang mga masasakit na salita ng lalaking iyon.

Nang sumapit ang alas-singko ng hapon, nakita kong umalis ang sasakyan ni Miles. Nakahinga ako nang maluwag. Ibig sabihin, malaya akong makakapag-overtime nang walang nambubulyaw sa akin.

"Fiona, anak, mauuna na ako sa'yo, ha? May emergency lang sa bahay namin," paalam ni Aling Marites bandang alas-siyete ng gabi. "Yung mga natirang ulam dyan sa counter, ibinalot ko na para sa inyo ng mga kapatid mo. I-lock mo na lang ang back door kapag aalis ka na."

"Salamat po, Aling Marites. Mag-ingat po kayo," sagot ko habang abala sa pagpapalit ng basahan sa may dining area.

Naiwan akong mag-isa sa napakalaking mansyon. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng wall clock sa sala at ang sarili kong mga yabag. Nang matapos ko ang huling bahagi ng dining table, napansin kong may nakaiwang folder sa may coffee table sa sala. Lumapit ako at tinignan ito. May nakasulat na “Martinez Global Expansion Project.” Kay Miles siguro ito, baka naiwan niya bago siya umalis kanina.

Kukunin ko sana ang folder para ilagay sa library nang biglang bumukas ang engrandeng pinto ng mansyon.

Iniluwa nito si Miles. Pero hindi siya ang Miles na nakita ko kaninang umaga. Ang kanyang buhok ay magulo, ang kanyang necktie ay maluwag na, at halatang galing siya sa inuman dahil umaalingasaw ang amoy ng alak mula sa kanya. May kasama siyang isang napakagandang babae na nakasuot ng hapit na pulang dress—si Loreen Mundala, ang babaeng madalas kong makita sa mga business magazines kasama niya.

"Miles, babe, you drank too much," malanding sabi ni Loreen habang nakaalalay sa braso ni Miles.

"I'm fine, Loreen. I just need... to rest," sagot ni Miles, halatang lasing na lasing ngunit pilit pa ring pinapanatili ang kanyang lakad.

Napatayo ako sa gilid, hawak ang folder, hindi alam kung tutulong ba ako o tatakbo na lang paalis. Ngunit bago ko pa man magawa ang anuman, nagtagpo ang mga mata namin ni Miles sa gitna ng malabo at madilim na sala.

Ang kanyang mga mata, na dati ay malamig gaya ng yelo, ay biglang nag-apoy sa galit nang makita ako.

"You... what are you still doing here?" untag niya, habang itinuturo ako gamit ang nanginginig niyang daliri. "I told you to stay out of my sight!"

Niyakap ko ang folder sa aking dibdib, ramdam ang muling pagbabalik ng takot. Ang hampas ng bagyo ay tila hindi pa natatapos, at mukhang mas matindi ang darating ngayong gabi.