CHAPTER 3

FIONA ANGELYN PEREZ POV

Parang urong-sulong ang mga paa ko habang nakatayo sa tapat ng naglalakihang magkasintahan—o kung ano man ang tawag sa relasyon nina Miles at Loreen. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Kung kanina ay parang yelo ang lamig ng presensya ni Miles, ngayon naman ay para siyang bulkang nagbabadyang sumabog dahil sa matinding kalasingan at galit na rumierehistro sa kanyang mukha.

"I-Ipapaliwanag ko lang po, Sir..." pautal-utal kong panimula habang mas hinigpitan ko ang yakap sa folder na hawak ko. "Kakatapos ko lang po kasing maglinis sa dining area. At nakita ko po itong folder niyo na naiwan sa mesa, kaya l-liligpitin ko lang sana bago ako umuwi—"

"Liligpitin? O baka naman ninanakaw mo na?"

Hindi si Miles ang nagsalita, kundi ang babaeng kasama niya. Humakbang si Loreen Mundala palapit sa akin. Ang bawat tunog ng kanyang high heels sa marmol na sahig ay parang tunog ng paparating na hatol. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri, mas masahol pa sa tingin na ibinigay sa akin ni Miles kahapon.

"Babe, sino ba 'tong hampaslupang 'to? At bakit hawak niya ang mga importanteng papeles ng kumpanya mo?" maarteng tanong ni Loreen habang nakabitin pa rin ang isang kamay sa braso ni Miles. "Sabi ko naman sa'yo, hindi ka dapat nagpapasok ng kung sino-sinong squatter dito sa mansyon mo. Look at her, she clearly doesn't belong here."

"I... I know her," medyo gumaralgal ang boses ni Miles dahil sa alkohol, pero hindi nawala ang bagsik sa kanyang mga mata. "She’s the new cleaning lady. The one... the one who thinks she can fool me."

Lalong lumaki ang ngisi sa mga labi ni Loreen nang marinig ang sinabi ni Miles. Lumapit pa siya sa akin at marahas na hinablot ang folder mula sa aking mga kamay. Sa sobrang lakas ng pagkakahila niya, bahagya akong napa-forward at muntik nang mawalan ng balanse.

"Cleaning lady? Kung maglinis ka, bakit pati confidential files pinakikialaman mo?" pagtataray ni Loreen, sabay tulak sa balikat ko gamit ang kanyang mahabang kuko. "You gold diggers are so predictable. Akala mo ba mapapansin ka ni Miles dahil lang sa ganyang mukha mo? standard maid na gustong umakyat sa kama ng amo para yumaman!"

Sumasakit na ang tenga ko. Sumasakit na rin ang puso ko. Buong araw ko nang tinitiis ang mga masasakit na salita ni Miles, at ngayon, may isa na namang taong walang alam sa buhay ko ang dudurog sa pagkatao ko? Hindi ko na napigilan ang sarili kong sumagot.

"Ma'am, pakiusap naman po, huwag niyo akong pagbintangan ng ganyan," may panginginig pero may paninindigan kong sabi. "Nandito ako para magtrabaho nang marangal. Hindi ko alam ang sinasabi ninyong gold digger dahil ang tanging habol ko lang dito ay ang sweldo para sa panggamot ng kapatid kong may sakit sa puso. Wala akong balak magnakaw, at lalong wala akong balak mang-akit ng kahit sino!"

Nang mabanggit ko ang tungkol sa panggamot at sakit ng kapatid ko, nakita kong bahagyang natigilan si Miles. Kumurap-kurap ang kanyang mga mata na parang may kung anong pumasok sa isip niya, pero bago pa siya makapagsalita ay muling sumabat si Loreen.

"Oh, please! Ang gasgas na ng linyang 'yan! May maysakit na kapatid, may namatay na magulang... ano susunod? Iiyak ka sa harap namin para bigyan ka ng pera?" Tumawa nang mapakla si Loreen at hinarap si Miles. "Babe, asikasuhin mo 'to. I hate seeing people like her. Nakakasira ng gabi natin."

Huminga nang malalim si Miles at marahas na hinila ang kanyang necktie hanggang sa tuluyan itong matanggal. Humakbang siya palapit sa akin. Dahil sa taas niya at sa lakas ng presensya niya, napaatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa pader ng sala. Cornered. Wala akong matakbuhan.

"Perez," tawag niya sa apelyido ko. Mababa ang tono, pero ramdam ang panganib. "I told you this morning... I hate liars. And I especially hate people who use pity to get what they want. Aling Marites told me about your background. car accident? Sick sister? do you think I would fall for that? Marami nang gumamit ng ganyang script sa akin, Perez. At lahat sila, napatunayan kong pera lang ang habol."

"Pero totoo po ang sinasabi ko, Sir Miles!" Sa pagkakataong ito, hindi ko na napigilan ang pag-agos ng aking mga luha. Ang bigat-bigat na ng dibdib ko. Ang sakit-sakit na. "Hindi ko po kasalanan kung niloko kayo ng ibang tao noon! Pero pakiusap, huwag niyo naman pong itulad ang lahat sa kanila. Hindi niyo alam kung gaano kahirap ang mawalan ng magulang sa isang iglap! Hindi niyo alam ang pakiramdam na makita ang kapatid mong tatlong taong gulang na nahihirapang huminga gabi-gabi habang wala kang pera pambili ng gamot!"

Nagsisigaw na ako dahil sa halo-halong emosyon—galit, pagod, at matinding hapis.

"Fiona..." bulong ni Miles. Sandaling nawala ang bagsik sa kanyang mukha, pinalitan ito ng pagkalito. Titig na titig siya sa mga luha ko na tila ba sinusuri kung totoo ba ang emosyong ipinapakita ko.

Ngunit bago pa man magbago ang ihip ng hangin, hinawakan siya ni Loreen sa pisngi at pilit na iniharap sa kanya. "Babe, don't listen to her. Manipulative ang mga ganyang klase ng babae. Let’s go upstairs. I’ll make you coffee para mahimasmasan ka."

Tila natauhan si Miles sa sinabi ni Loreen. Muli siyang humarap sa akin, at ang paglambot ng kanyang ekspresyon kanina ay mabilis na napalitan ng dati nitong malamig at pusong-batong anyo.

"Umuwi ka na, Perez," malamig niyang utos. "At siguraduhin mong bukas, bago ako magising, malinis na ang buong mansyon. Kung ayaw mong matanggal sa trabaho, matuto kang tumahimik at gawin lang ang ipinagagawa sa'yo. out of my sight."

Hindi na ako nag-aksaya ng kahit isang segundo. Mabilis kong kinuha ang luma kong bag sa dirty kitchen, binalot ang ulam na ibinigay sa akin ni Aling Marites, at halos tumakbo ako palabas ng mansyon.

Habang naglalakad ako sa madilim na kalsada ng Forbes Park patungo sa sakayan, doon na bumuhos ang lahat ng iyak ko. Humahagulgol ako habang naglalakad. Ang sakit-sakit ng dibdib ko. Bakit ba napakalupit ng mundo? Ano bang kasalanan ko para tratuhin ako ng ganoon? Ako na nga itong nagtatrabaho nang marangal, ako pa itong tinatawag na marumi at mapagmanipula.

Kung hindi lang dahil sa inyo, Piolo, Ferlyn... hindi ko titiisin 'to, bulong ko sa hangin habang pinapahid ang mga luha ko.

Nakarating ako sa bahay bandang alas-nuwebe na ng gabi. Pilit kong inayos ang aking mukha at ngumiti bago pumasok sa pinto. Nakita ko si Piolo na nag-aaral sa ilalim ng maliit na bumbilya habang si Ferlyn naman ay mahimbing nang natutulog sa tabi ng electric fan.

"Ate! Nandyan ka na pala," masayang salubong sa akin ni Piolo. Agad niyang kinuha ang bag ko at ang supot ng pagkain. "Wow, may ulam na naman tayong masarap! Salamat, Ate."

"Oo, ibinigay ulit yan ni Aling Marites. Kumain ka na ba?" tanong ko habang hinahaplos ang buhok ng aking kapatid.

"Opo, kumain na po kami ni Ferlyn ng kanin at itlog kanina. Pero kakain po ako ulit nito, mukhang masarap eh," nakangiting sabi ni Piolo. Bigla siyang natigilan at tumitig sa mukha ko. "Ate... bakit mapula ang mga mata mo? Umiyak ka ba?"

Mabilis akong nag-iwas ng tingin at nagkunwaring may kinukuha sa bulsa ko. "Ah, hindi... napuling lang si Ate habang naglalakad sa kalsada. Ang usok kasi sa labas, alam mo naman."

"Sigurado ka po, Ate? Kung nahihirapan ka po sa trabaho mo... pwede naman po akong tumigil muna sa pag-school. Maghahanap po ako ng mapapasukan, kahit mag-car wash o magbenta ng kalakal—"

"Hindi!" medyo napalakas ang boses ko kaya agad kong hininaan ang kasunod. "Hindi, Piolo. Makinig ka kay Ate. Ang tanging trabaho mo lang ngayon ay ang mag-aral nang mabuti. Huwag mong iisipin ang pera. Kaya ni Ate, okay? Malakas si Ate. Isang taon na lang at high school ka na. Gusto kong makatapos kayo ni Ferlyn."

Yumakap sa akin si Piolo nang mahigpit. "Salamat, Ate. Pangako, mag-aaral ako nang mabuti para paglaki ko, ako naman ang magtatrabaho para sa atin. Hindi ko na hahayaang mapagod ka."

Ang mga salitang iyon ng aking kapatid ang nagsilbing pinakamabisang gamot sa lahat ng sugat na natamo ko ngayong gabi. Ang lahat ng pang-iinsulto nina Miles at Loreen ay biglang nawalan ng halaga. Tama si Aling Marites, mahirap ang trabahong ito, pero hangga't ligtas at may kinakain ang mga kapatid ko, handa kong harapin ang kahit anong bagyo.

Kinabukasan, maaga na naman akong pumasok. Nang marating ko ang mansyon, tahimik ang buong paligid. Mukhang tulog pa si Miles dahil wala pa ang sasakyan niya sa labas—ibig sabihin ay hindi pa siya umaalis para sa opisina.

Nagsimula akong maglinis sa sala nang biglang tumunog ang intercom mula sa kusina. Pumunta ako doon at sinagot ito.

"Fiona, nandyan ka na ba?" boses iyon ng isa sa mga guwardiya sa gate.

"Opo, Kuya guard. Bakit po?"

"May naghahanap sa'yo dito sa gate. Ang pangalan daw niya ay Brix Homer Sanchez. Kaibigan daw siya ni Sir Miles pero ikaw daw ang sadya niya. Papasukin ko ba?"

Napakunot ang noo ko. Brix Homer Sanchez? Sino 'yun? At bakit ako ang sadya niya? Wala akong matandaang kakilala na may ganoong pangalan, lalo na ang isang taong may koneksyon sa mayamang tulad ni Miles.

"Sige po, Kuya. Lalabas na lang ako sa may garden para tignan kung sino siya," sagot ko bago ibinaba ang intercom.

Habang naglalakad ako patungo sa malawak na garden ng mansyon, hindi ko alam na ang pagdating ng lalaking ito ang magiging mitsa ng mas matindi pang gulo sa buhay ko—isang gulo na maglalagay sa akin sa mas malalim na impiyerno sa kamay ng aking heartless na amo.