LOGINNapakahaba ng paghihintay.Nakatayo si William sa pasilyo sa labas ng silid ni Shiena, hindi alam kung uupo ba siya o mananatiling nakatayo.Paulit-ulit niyang tinitingnan ang kanyang cellphone at pagkatapos ay ang mga tao sa loob ng silid, hindi mapakali at punong-puno ng pag-aalala.Hindi mabilang na posibilidad ang pumasok sa isip niya.May pumigil ba kay Shiena? O may nagbanta ba sa kanya para pigilan siyang magpatest? O baka may nagpalit ng gamot niya?Sa madaling salita, siguradong may nangyari noong araw na pupunta sana si Shiena para magpasuri!Kailangan niyang malaman ang katotohanan.Nakakapagtaka, mas matagal ang paghihintay sa pagkakataong ito.Pagkaraan ng ilang oras, tumawag muli si Uncle Jun."Ono, naipadala ko na sa iyo ang video!"Agad na binuksan ni William ang kanyang computer para tanggapin ang ipinadalang file, saka niya binuksan ang video.Hindi ganoon k
"Napakahirap ng ginagawa ni Ate Mae, hindi ba para lang mapatunayan ang sarili niya? At wala ka bang ideya kung bakit siya naging ganito?""Napilitan siyang tumigil sa pag-aaral dahil sinalo niya ang saksak para sa iyo, at hanggang ngayon ay wala pa rin siyang diploma!""Pero minamaliit mo pa rin siya dahil isa lang siyang maybahay, sinasabi mong wala siyang silbi, at nakisama ka pa sa mga kaibigan mo sa pangungutya sa kanya!""Kahit sinasabi niyang wala siyang pinagsisisihan, naaawa pa rin ako sa kanya!""William, tanungin mo nga ang sarili mo. Paano mo nagawa pang itanong ang mga ganyang bagay?"Itinutok ni Clara ang daliri niya sa ilong ni William at muntik na niya itong murahin."Kailan ba ako nagreklamo..." Gustong ipagtanggol ni William ang sarili niya, pero agad siyang pinutol ni Clara."Sa isang banda, hindi mo siya tinatrato nang maayos, at sa kabilang banda, ayaw mo namang makipagdiborsyo. Kapag lumal
Napasinghap si William at kumunot ang kanyang noo, pero hindi niya ito binitiwan.Hinayaan lang niyang kagatin siya, kahit nagsisimula nang tumulo ang dugo mula sa sugat.Ano ba talaga ang nangyari?Paano naging ganito ang simpleng sakit sa tiyan?"Tulong! Doktor!"Sa sobrang takot, sumigaw si Clara palabas ng silid.Ang nurse ang unang pumasok at natigilan sa nakita niya.Sobra na ang pagod at paghihirap ng katawan ni Shiena kapag nagpatuloy ito, may masamang mangyayari na naman.Tiningnan ni William si Shiena na parang isang baliw na patuloy pa ring kumakagat sa kanya habang yakap niya ito. Pinigilan niya ang kaba sa kanyang dibdib at sinabi sa nurse, "Pampakalma!"Dahan-dahang itinurok sa ugat ni Shiena ang gamot mula sa syringe, at makalipas lamang ang ilang segundo, unti-unting lumambot ang kanyang katawan at tumigil sa paglaban.Namumula ang magaganda niyang mata dahil sa sobran
Kahit hindi pa bumabalik si Aling Lea, may mainit-init pang sabaw sa thermos.Nagbuhos si William ng isang mangkok, sumandok gamit ang kutsara, sinubukan muna ang init gamit ang kanyang labi, saka ito inilapit kay Shiena."Halika, kumain ka muna."Piliting ibinuka ni Shiena ang kanyang bibig at lumunok ng kaunting mainit na sabaw ng isda.Matiyagang pinakain siya ni William, kutsara pagkatapos ng kutsara.Ngunit halos wala siyang ganang kumain. Pagkatapos lamang ng ilang subo, bahagya niyang iniling ang ulo bilang senyales na hindi na niya kaya."Gusto mo pa bang kumain ng kaunti?"Maingat siyang pinakikiusapan ni William.Napapikit si Shiena dahil sa pagod. Wala na siyang lakas kahit umiling pa, bahagya na lamang siyang kumunot ang noo."Sige, hindi na natin ipipilit."Ibinaba ni William ang mangkok, kumuha ng tissue, at marahang pinunasan ang kanyang bibig."Matulog ka muna
Pagkarinig ng balita, agad na iniwan ng attending physician ang kinakain niya at tumakbo papunta sa pintuan ng silid.Sakto namang dumating si William na naghahanap sa kanila!Nagulat din si Teacher Harison at mabilis na sumunod habang hinihingal."Gising na ba siya?"Sumunod si William sa kanila pabalik sa silid. Nang pumasok ang mga doktor, kusa siyang umurong upang bigyan sila ng daan, ngunit nanatiling nakatutok ang tingin niya sa taong nakahiga sa hospital bed.Biglang naging mabilis ang tunog ng monitor sa tabi dahil pabago-bago ang tibok ng puso ng pasyente.Pinalibutan ng mga medical staff ang kama, mabilis at sanay ang bawat kilos nila.May nagbukas ng talukap ng mata ni Shiena para tingnan ang kanyang pupil, may gumamit ng reflex hammer para suriin ang galaw ng kanyang mga kalamnan, at may mabilis na nagkabit ng iba't ibang monitoring devices."Tumutugon ang pupil sa ilaw. Ituloy natin. Ihand
Napagod na si Aling Lea sa kakapagsalita, at sa huli ay napahiga na lamang siya sa tabi ng kama habang walang magawang umiiyak."Shiena, hindi puwedeng matulog ka na lang nang ganito! Kailangan mong maging matatag!"Tahimik lamang na pinanood ni William ang eksenang iyon hanggang sa lumapit siya sa tabi ng kama."Ma, magpahinga muna kayo! Mag-iisip pa tayo ng ibang paraan!"Napakahina ng kanyang boses.Tumingala si Aling Lea sa kanya, na para bang may gusto pa siyang sabihin, ngunit pareho silang nanatiling tahimik.Sa huli, si William ang unang nagsalita upang aliwin siya. Matatag ang kanyang mga mata."Huwag kayong mag-alala, Ma. Hindi naman sa ayaw tayong makita ni Shiena. Sobrang pagod lang talaga siya!"Pinasundo muna niya ang kanyang biyenan upang makapagpahinga, pagkatapos ay bumalik siyang muli at naupo sa tabi ng kama.Hindi siya umiyak tulad ni Aling Lea.Hindi rin siya nagm
Huminto si Shiena habang hawak ang doorknob, saka mahinahong nagsalita, “Dinadatnan ako ilang araw na ang nakalipas!”Hindi naman palaging nakatira si Shiena sa villa kaya hindi pinagdudahan ni William ang sinabi niya at nagkunwari na lang itong walang napansin.Magkas
Si Ken sa kabilang linya ng telepono ay sandaling nag-atubili bago agad na nagsalita:“Tama mismo iyon. Katabi ko mismo ang manager ng hotel; sabay kaming nag-imbestiga! Aksidente lang talaga iyon. Kung hindi ka naniniwala sa manager ng hotel, hindi mo rin ba ako pinagkakatiwal
Noong una, plano ni Shiena na sunduin si Maria, pero bigla itong tumawag at nagsabing may dumating na mahalagang bagay kaya sa gabi na lang sila magkikita.Naiintindihan iyon ni Shiena. Halata naman na sobrang tutok nito sa trabaho.Kung hindi, hindi ito magiging ganoo
Sa loob ng lumang bahay.Si Lolo Meng ay nakaupo sa upuang kahoy na mahogany na ginamit niya sa loob ng mahigit tatlumpung taon. Tuwid ang kanyang likod, mahigpit ang pagkakahawak sa kanyang tungkod.Si William ay nakaluhod sa harap niya, nakayuko, hindi







