ANMELDENPagkatapos bumaba ni Shiena, naghanda na si Manang Dara ng tanghalian.
Habang kumakain, nag-scroll siya sa Faaceook feeds at pagkatapos ay sinulyapan ang balita, pero wala siyang nakitang kahit anong balita tungkol sa nangyari kagabi.
Mukhang hindi pa naisasapubliko ang insidente.
Pagkatapos niyang kumain, muli siyang tumawag sa presinto ng pulis upang magtanong tungkol sa progreso ng kaso.
Pero mukhang nagula
Ang bilis lumipas ng panahon.Siguro may nararamdaman pa rin si William para sa kaniya, pero kaunti na lang.At higit sa lahat, natatakot ang tao sa paghahambing. Basta’t kaharap nito si Vanessa, siguradong siya ang unang iiwan!Madalas sabihin ng mga tao na nagsisimula ang pag-ibig nang hindi mo namamalayan, at kapag nagsimula na, lumalalim ito nang sobra.Pero ang pagkadismaya, unti-unti ring naiipon.Apat na taon na ang lumipas. Hindi ba’t matagal na niyang inaasahan ang ganitong ending?Sa kabilang banda, sa harap ng isang simpleng klinika nakatayo si Vanessa sa may pintuan habang palinga-linga.Sa wakas, huminto ang isang pamilyar na sasakyan at nagmamadaling bumaba si William. “Pumasok ka ba?”Umiling si Vanessa at hindi napigilang magreklamo. “Binibigay mo lang ang address habang nasa biyahe tayo. Pagdating ko rito, sarado na sila!”Bahagyang nainis din si William. Ilang araw na niyang pina
“Pak!”Agad na namutla ang mukha ni Shiena, at tinaas niya ang kamay niya para sampalin siya.Ako na nga ang biktima kahapon, pero kung magsalita siya parang ako pa ang may kasalanan at nagpapahirap!Pinunasan ni William ang gilid ng labi niya, pero matalim na parang kutsilyo ang tingin niya sa lalaking nasa harapan nila habang lihim na nagngingitngit.Napakunot-noo si Troy nang marinig ang sinabi niya. Anong klaseng asawa ang magsasalita nang ganoon sa sariling asawa nang hindi man lang alam ang totoo?Pero nang maalala niyang malapit nang magdiborsyo ang dalawa, pinili niyang manatiling maginoo.“Mr. William, tama ba? Hello, kaibigan ako ni Shiena!”Pagkatapos, siya pa ang unang nag-abot ng kamay para makipagkamay.Humalukipkip si William at malamig na ngumiti kay Shiena. “Pagkagising ko wala ka na, kaya nahulaan kong nandito ka. Hindi ba sapat ang perang binigay ko sa’yo?”Nanatili ang ngiti ni Troy
Pagkatapos bumaba ni Shiena, naghanda na si Manang Dara ng tanghalian.Habang kumakain, nag-scroll siya sa Faaceook feeds at pagkatapos ay sinulyapan ang balita, pero wala siyang nakitang kahit anong balita tungkol sa nangyari kagabi.Mukhang hindi pa naisasapubliko ang insidente.Pagkatapos niyang kumain, muli siyang tumawag sa presinto ng pulis upang magtanong tungkol sa progreso ng kaso.Pero mukhang nagulat ang pulis at sinabi, "Hindi ba kayo nagdesisyon na ayusin na lang ang kasong ito nang pribado? May iba pa bang problema?"Naisip ni Shiena sandali at inisip niyang si William ang tiyak na nag-asikaso nito, kaya simpleng sinabi niya na "Pasensya na sa abala" at ibinaba ang telepono.Ang pangunahing dahilan ng pagtawag niya sa pulis ay para hindi mapasan ni William ang responsibilidad, dahil sa kanyang espesyal na estado at dahil siya ay malubhang nasakt
Si William ang nag maneho ng sasakyan papunta sa address na ibinigay ni Uncle Jun.Sa huling mensahe na natanggap niya ipinaliwanag lang dito ang isang bagay “Nagawa na ang lahat ng iba, pero may huli pa: hinihiling nila na pumunta ka roon at humingi ng tawad. Tandaan mo, dapat mong kontrolin ang ugali mo!”Binuksan ang trunk, nakita niya ang dalawang bote ng Redhorse at isang pares ng antigong shot glass na inihanda ng assistant niya.Kinuha ni William ang mga gamit niya, huminga nang malalim, at pinindot ang doorbell.“Ding-dong!”Ang taong nagbukas ng pinto ay isang lalaking middle-aged na foreigner na nakasuot ng asul na velvet na morning robe. May pagkakahawig ang mukha niya kay William, at siya mismo si Henry Gibson, na nabanggit sa naunang impormasyon.“William akala ko wala kang lakas ng loob na pumunta!”Bilang isang diplomatic ambassador, mas magaling na ang Chinese niya kaysa sa kanyang anak.“Mr. Gibson, kumusta po!” yumuko si William at sinabing taos-puso, “Masyado po ako
Sa loob ng lumang bahay.Si Lolo Meng ay nakaupo sa upuang kahoy na mahogany na ginamit niya sa loob ng mahigit tatlumpung taon. Tuwid ang kanyang likod, mahigpit ang pagkakahawak sa kanyang tungkod.Si William ay nakaluhod sa harap niya, nakayuko, hindi nagsasalita.“Alam mo pa palang bumalik?” malamig at mabigat ang boses ni Lolo Meng. “Alam mo ba na ang summer na ito ay may kinalaman sa import at export trade volume para sa ikalawang kalahati ng taon?Napakaraming bansa sa labas ang nakatingin sa atin, naghihintay na magsimula ng trade war at tariff war laban sa ating bansa! At sa lahat ng oras, ngayon pa talaga nangyari ang ganitong bagay sa kritikal na sandaling ito!”Mahigpit na kinuyom ni William ang kanyang mga kamao. “Naiintindihan ko, pero sila ang hindi nakapag-control sa kanilang tao, kaya sila ang unang may kasalanan.”
Sa loob ng kotse, unang tumawag si William kay Uncle Jun at ipinaliwanag ang kabuuang pangyayari, hinihiling na agad niyang alamin ang eksaktong pagkakakilanlan ng tao.Pagkatapos, nakipag-ugnayan siya sa ilang kaibigang nagtatrabaho sa media at inutusan silang huwag ilabas ang balita at itago muna ang nangyari.“Salamat nang marami, utang ko sa’yo ito!”Pagdating nila sa presinto, marahan niyang tinulak ang taong nasa bisig niya.Agad namulat si Shiena, kumurap ang kanyang pilikmata, at kitang-kita ang maamong hugis ng kanyang mukha, pero sa sumunod na sandali ay itinulak niya ito palayo.Kinamot ni William ang batok niya, na buong biyahe ay nakataas ang kamay sa ere, at may bahid ng pagkainis na sinabi, “Ngayon ang tapang mo na ha!”Masakit pa rin ang ulo ni Shiena at hindi niya gaanong narinig ang sinabi. Pagkahimas ng kanyang ulirat, seryo







