ANMELDENNaipit siya sa mainit na katawan ng lalaki, at ang kanyang mga tainga ay napuno ng mabibigat na paghinga.
Napatingin si Shiena nang walang magawa sa mala-bituing kisame sa ibabaw ng kotse, ang kanyang katawan ay parang dahon na nalaglag at tinatangay ng alon.Katatapos lang niyang uminom ng gamot sa tiyan at nakaramdam siya ng antok, kaya hindi niya namalayang nakatulog pala siya.Sa kanyang panaginip, pakiramdam niya ay para siyang hubad at iniwan sa gitna ng maraming tAng bilis lumipas ng panahon.Siguro may nararamdaman pa rin si William para sa kaniya, pero kaunti na lang.At higit sa lahat, natatakot ang tao sa paghahambing. Basta’t kaharap nito si Vanessa, siguradong siya ang unang iiwan!Madalas sabihin ng mga tao na nagsisimula ang pag-ibig nang hindi mo namamalayan, at kapag nagsimula na, lumalalim ito nang sobra.Pero ang pagkadismaya, unti-unti ring naiipon.Apat na taon na ang lumipas. Hindi ba’t matagal na niyang inaasahan ang ganitong ending?Sa kabilang banda, sa harap ng isang simpleng klinika nakatayo si Vanessa sa may pintuan habang palinga-linga.Sa wakas, huminto ang isang pamilyar na sasakyan at nagmamadaling bumaba si William. “Pumasok ka ba?”Umiling si Vanessa at hindi napigilang magreklamo. “Binibigay mo lang ang address habang nasa biyahe tayo. Pagdating ko rito, sarado na sila!”Bahagyang nainis din si William. Ilang araw na niyang
Karaniwan ay puting coat ang suot ni William sa ospital, pero ngayon ay naka-tailor-made suit siya, kaya lalo siyang mukhang matangkad at maayos tingnan, may tuwid na balikat at eleganteng dating.Bukod pa roon, dahil masyado siyang mabilis tumakbo kanina, medyo magulo ang buhok niya, dahilan para mawala nang kaunti ang seryoso niyang itsura.Ang nurse na pumunta sa pharmacy para kumuha ng gamot ay nakayuko habang may sinusulat. Nang marinig niya ang tunog, agad siyang napatingin pataas at namula agad ang dulo ng kanyang tenga.“Dr. William, anong gamot po ang kailangan ninyo?”Si Bless ang naka-duty sa pharmacy ngayon, at agad siyang naging pormal nang makita si William.Tumayo si William sa harap ng pharmacy window, mababa at malinaw ang boses niya. “Bibili ako ng gamot para sa asawa ko.”Dahil bago pa lamang si Bless roon, nakangiti siyang nagtanong, “Ang sweet naman ninyo ng asawa ninyo, kayo pa talaga ang personal na pumunta
Ang bilis lumipas ng panahon.Siguro may nararamdaman pa rin si William para sa kaniya, pero kaunti na lang.At higit sa lahat, natatakot ang tao sa paghahambing. Basta’t kaharap nito si Vanessa, siguradong siya ang unang iiwan!Madalas sabihin ng mga tao na nagsisimula ang pag-ibig nang hindi mo namamalayan, at kapag nagsimula na, lumalalim ito nang sobra.Pero ang pagkadismaya, unti-unti ring naiipon.Apat na taon na ang lumipas. Hindi ba’t matagal na niyang inaasahan ang ganitong ending?Sa kabilang banda, sa harap ng isang simpleng klinika nakatayo si Vanessa sa may pintuan habang palinga-linga.Sa wakas, huminto ang isang pamilyar na sasakyan at nagmamadaling bumaba si William. “Pumasok ka ba?”Umiling si Vanessa at hindi napigilang magreklamo. “Binibigay mo lang ang address habang nasa biyahe tayo. Pagdating ko rito, sarado na sila!”Bahagyang nainis din si William. Ilang araw na niyang pina
“Pak!”Agad na namutla ang mukha ni Shiena, at tinaas niya ang kamay niya para sampalin siya.Ako na nga ang biktima kahapon, pero kung magsalita siya parang ako pa ang may kasalanan at nagpapahirap!Pinunasan ni William ang gilid ng labi niya, pero matalim na parang kutsilyo ang tingin niya sa lalaking nasa harapan nila habang lihim na nagngingitngit.Napakunot-noo si Troy nang marinig ang sinabi niya. Anong klaseng asawa ang magsasalita nang ganoon sa sariling asawa nang hindi man lang alam ang totoo?Pero nang maalala niyang malapit nang magdiborsyo ang dalawa, pinili niyang manatiling maginoo.“Mr. William, tama ba? Hello, kaibigan ako ni Shiena!”Pagkatapos, siya pa ang unang nag-abot ng kamay para makipagkamay.Humalukipkip si William at malamig na ngumiti kay Shiena. “Pagkagising ko wala ka na, kaya nahulaan kong nandito ka. Hindi ba sapat ang perang binigay ko sa’yo?”Nanatili ang ngiti ni Troy
Pagkatapos bumaba ni Shiena, naghanda na si Manang Dara ng tanghalian.Habang kumakain, nag-scroll siya sa Faaceook feeds at pagkatapos ay sinulyapan ang balita, pero wala siyang nakitang kahit anong balita tungkol sa nangyari kagabi.Mukhang hindi pa naisasapubliko ang insidente.Pagkatapos niyang kumain, muli siyang tumawag sa presinto ng pulis upang magtanong tungkol sa progreso ng kaso.Pero mukhang nagulat ang pulis at sinabi, "Hindi ba kayo nagdesisyon na ayusin na lang ang kasong ito nang pribado? May iba pa bang problema?"Naisip ni Shiena sandali at inisip niyang si William ang tiyak na nag-asikaso nito, kaya simpleng sinabi niya na "Pasensya na sa abala" at ibinaba ang telepono.Ang pangunahing dahilan ng pagtawag niya sa pulis ay para hindi mapasan ni William ang responsibilidad, dahil sa kanyang espesyal na estado at dahil siya ay malubhang nasakt
Si William ang nag maneho ng sasakyan papunta sa address na ibinigay ni Uncle Jun.Sa huling mensahe na natanggap niya ipinaliwanag lang dito ang isang bagay “Nagawa na ang lahat ng iba, pero may huli pa: hinihiling nila na pumunta ka roon at humingi ng tawad. Tandaan mo, dapat mong kontrolin ang ugali mo!”Binuksan ang trunk, nakita niya ang dalawang bote ng Redhorse at isang pares ng antigong shot glass na inihanda ng assistant niya.Kinuha ni William ang mga gamit niya, huminga nang malalim, at pinindot ang doorbell.“Ding-dong!”Ang taong nagbukas ng pinto ay isang lalaking middle-aged na foreigner na nakasuot ng asul na velvet na morning robe. May pagkakahawig ang mukha niya kay William, at siya mismo si Henry Gibson, na nabanggit sa naunang impormasyon.“William akala ko wala kang lakas ng loob na pumunta!”Bilang isang diplomatic ambassador, mas magaling na ang Chinese niya kaysa sa kanyang anak.“Mr. Gibson, kumusta po!” yumuko si William at sinabing taos-puso, “Masyado po ako







