KATIBAYAN

MARCO ZANDER

Nanlaki ang aking mga mata sa tuwa habang hawak ko ang telepono. Ang mga salitang narinig ko ay parang musika sa aking pandinig. Ito na. Ito na ang matagal kong hinihintay. Ang katibayan na akala niya ay kailanman ay hindi malalaman ng sinuman.

Napangisi ako nang malaki, halos umabot hanggang sa dulo ng aking mga tainga. Sa wakas. Sa wakas ay napatunayan ko na ang aking hinala.

“Magpatuloy,” utos ko, nanginginig ang aking boses dahil sa labis na pananabik. “Sigurado ka ba sa iyong sinasabi? Huwag kang magbibiro sa akin dahil alam mo kung ano ang kahihinatnan kapag niloloko mo ako.”

“Tapat po ako, Ginoong Marco,” mabilis na sagot ng lalaki sa kabilang linya. “Kung inyong makikita, iisipin ninyo na parang nakikita niyo lamang si Ginoong Xavier noong kanyang kabataan. Iisa ang tindig, iisa ang hugis ng mukha, at maging ang kulay ng kanilang mga mata ay magkapareho. Walang pag-aalinlangan… siya ay anak ninyo.”

Hindi ko mapigilan ang aking sarili at humalakhak ako nang malakas. Isang halakhak na puno ng tagumpay at kasakiman.

“Xavier… Xavier… akala mo ba ay madali mo akong maloloko?” bulong ko sa aking sarili. “Sinabi mo sa buong mundo na wala kang anak. Sinabi mong ikaw ay nag-iisa. Ngayon, makikita natin kung paano mo ipapaliwanag ito. Makikita natin kung paano mo ipagtatanggol ang kasinungalingan mo.”

“Mayroon pa po akong sasabihin,” dagdag ng lalaki. “Mayroon akong nakuhang mga litrato. Mula sa malayo, ngunit malinaw na malinaw ang kanilang mga mukha. Makikita sa mga larawan na madalas silang magkasama at magkaakbay. Wala na pong ibang katibayan na mas higit pa rito.”

“Mabuti! Napakabuti!” sigaw ko sa tuwa. “Ipadala mo agad sa akin ang lahat. Ang mga litrato, ang lahat ng impormasyon. Ibigay mo sa akin ang lahat ng hawak mo at bibigyan kita ng halagang higit pa sa inaasahan mo. Ngunit paalala ko lamang sa iyo… huwag na huwag mong sasabihin ito sa kahit na sinuman. Kung may ibang makakaalam bago ko pa man naisapubliko, huwag mong hintaying hanapin kita. Alam mo kung ano ang kayang gawin ng pera at kapangyarihan ko.”

“Naiintindihan ko po, Ginoong Marco. Mananatili itong lihim hanggang sa inyong utos,” sagot niya bago pinutol ang tawag.

Ibinaba ko ang aking telepono at ibinuhos ko ang natitirang alak sa aking lalamunan. Ang tamis nito ay parang tamis ng tagumpay na aking nalalasahan ngayon.

Sa mahabang panahon, pinaniwala niya kaming lahat. Ginawa niyang tanga ang buong mundo. Itinago niya ang kanyang sariling dugo at laman upang mapanatili ang kanyang imahe. Ngunit nagkamali siya ng akala. Walang lihim na hindi nabubunyag. Walang kasinungalingan na nananatili habambuhay.

“Ang tagapagmanang hindi umiral…” bulong ko habang nakatingin sa kawalan. “Nagkamali ka, kapatid ko. Siya ay umiiral. At siya ang magiging dahilan ng iyong pagbagsak.”

Dahil alam ko na ang katotohanan, alam ko na rin ang aking gagawin. Hindi ko pa ito ilalabas sa publiko. Hindi pa panahon. Kailangan ko munang pag-isipan ang lahat ng mabuti. Kung ilalabas ko ito ngayon, magagalit ang lahat sa kanya dahil sa kanyang pagsisinungaling. Ngunit sa huli, ang batang iyon pa rin ang magmamana ng lahat. Hindi iyon ang aking nais.

Ang nais ko ay mawala sila sa aking landas. Ang nais ko ay maging akin ang lahat nang walang anumang humahadlang.

Kinuha ko ang aking telepono at tumawag sa isa pang numero. Isang numero na tanging ako lamang ang nakakaalam. Isang tao na kayang gawin ang kahit anong masama kapalit ng sapat na halaga.

“Ginoong Marco,” sagot ng lalaki. “Ano po ang inyong utos?”

“Mayroon akong ipapagawa sa iyo,” seryoso at mababa ang aking boses. “Ngunit ito ay maselan at kailangan kong maging sigurado na magagawa ito nang walang bakas.”

“Kahit ano po. Bayad kayo, kaya gagawin namin ang lahat para sa inyo.”

Napangisi ako muli. Ito ang mundo. Ang mundo kung saan ang pera ay kayang bumili ng lahat, pati na rin ang buhay ng tao.

“Pumunta ka sa Zander Estate,” utos ko. “Sa pribadong isla na pag-aari ni Xavier. Doon ay may nakatira isang binatilyo. Siya ang aking pangunahing pakay. Gusto ko… hindi, kailangan kong siguraduhin na hinding-hindi na siya makakalakad, makakakita, o makakapagsalita pa. Higit sa lahat… gusto kong siguraduhin na hinding-hindi na siya makakapagmana ng kahit na ano.”

Tumahimik ang kabilang linya sandali bago sumagot.

“Nauunawaan ko po. Gagawin namin ito nang mabilis at tahimik. Walang makakaalam. Magmumukhang aksidente lamang ang lahat.”

“Mabuti,” sagot ko. “At kapag nagawa niyo ito, kayamanan ang inyong magiging gantimpala. Ang kayamanang hindi niyo pa nakikita sa inyong buong buhay.”

Pinutol ko na ang tawag. Bumalik ako sa aking upuan at muling uminom ng alak. Pakiramdam ko ay napakagaan ng aking pakiramdam. Sa wakas, ang hadlang na matagal nang nakaharang sa aking landas ay malapit nang mawala.

Mamamatay ang batang iyon. At kapag nawala na siya… wala na talagang magmamana. Si Xavier ay mananatiling mag-isa. At kapag dumating ang araw na siya ay lumagay sa tahimik o mawala… ang lahat ng ito ay kusa nang mahuhulog sa aking mga kamay.

“Maghanda ka na, kapatid ko,” bulong ko. “Dahil ang paraisong itinago mo ay malapit nang maging isang libingan.”

XAVIER ZANDER

Matapos ang mahabang usapan namin ni Liam, kahit paano ay gumaan ang aking pakiramdam. Alam kong hindi niya ako hinusgahan. Alam kong naintindihan niya ang bigat ng aking dahilan. Ngunit sa kabila nito, hindi ko maalis ang kaba sa aking dibdib. Ang tawag ni Marco ay parang anino na sumusunod sa akin kung saan man ako magpunta.

Kung talagang alam niya… kung talagang napatunayan niya ang katotohanan… nangangahulugan lamang ito na nagsisimula na siyang kumilos. At kilala ko ang aking kapatid. Hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang kanyang nais. Handa siyang pumatay, manloko, at manira para lamang sa kapangyarihan.

Kailangan kong maging maingat. Higit pa sa dati.

Lumapit ako sa bintana at tinitigan ang malawak na karagatan na nakapaligid sa amin. Ang ganda ng tanawin ay nakapanatag ng loob, ngunit ngayon ay nakakaramdam ako ng panganib sa bawat alon na tumatama sa pampang. Ang isla na ito ay dati kong itinuturing na pinakaligtas na lugar sa buong mundo. Ngayon, nagsisimula na akong mag-isip kung ito pa rin ba ay totoo.

Kumatok nang mahina ang pinto at pumasok si Aling Marta. Ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala.

“Ginoong Xavier… mayroon po akong sasabihin sa inyo,” mahina niyang wika.

Lumingon ako sa kanya. “Ano iyon, Aling Marta? Huwag kang mag-atubiling magsalita.”

“Kanina pa po ako nagmamasid sa paligid. At napansin ko… parang may kakaiba sa kilos ng ilang tauhan natin. Hindi ko maipaliwanag, ngunit parang hindi sila kasing sigla at kasing tapat tulad ng dati. At may mga pagkakataon ding nakakakuha sila ng mga bagay na hindi naman dapat mapunta sa kanila. Parang… parang may sinusunod silang ibang utos bukod sa inyo.”

Nanlamig ang aking buong katawan sa aking narinig. Ito na nga ba ang kinatatakutan ko. Kung talagang nakakalapit si Marco dito, hindi niya ito magagawa nang mag-isa. Kailangan niya ng tulong mula sa loob. Kailangan niya ng taong magbubukas ng pinto para sa kanya.

“Sigurado ka ba sa iyong nakita, Aling Marta?” tanong ko nang seryoso, habang pilit na pinipigilan ang aking galit.

“Sigurado po ako, Ginoong Xavier. Matagal na akong naglilingkod sa inyo. Kilala ko na ang bawat isa sa kanila. At alam ko kapag may mali. Pakiusap po… mag-ingat kayo at si Ginoong Liam. Pakiramdam ko ay hindi tayo ligtas kahit dito sa loob.”

Tumango ako at hinawakan ang kanyang balikat bilang pasasalamat.

“Salamat, Aling Marta. Salamat dahil sinabi mo ito sa akin. Huwag kang mag-alala. Wala nang makakapaminsala sa amin. Simula sa araw na ito, walang sinuman ang aking pagkakatiwalaan nang lubusan maliban sa mga taong alam kong tunay na tapat. Ikaw, si Arthur, at iilan na lamang.”

Agad kong kinuha ang aking telepono upang tawagan muli si Arthur. Kailangan kong malaman kung sino ang mga taong nakapasok kamakailan. Kailangan kong malaman kung sino ang maaaring binayaran ng aking kapatid upang wasakin kami.

Ngunit bago pa man ako makatawag, biglang tumunog ang aking telepono. Ang pangalan ng tumatawag ay hindi pamilyar. Isang numero na hindi ko pa kailanman nakita.

Nagtataka man, sinagot ko ito.

“Xavier Zander,” pagpapakilala ko.

Sa kabilang linya, narinig ko ang isang boses na hindi ko kilala. Mababa, magaspang, at puno ng pananakot.

“Magandang araw sa iyo, Ginoong Zander. Alam kong abala ka. Ngunit mayroon lamang akong maikling mensahe para sa iyo.”

“Sino ka? At paano mo nakuha ang numerong ito?” tanong ko nang may diin at awtoridad.

“Huwag mo akong tanungin kung sino ako. Hindi na iyon mahalaga. Ang mahalaga… mayroon akong sasabihin sa iyo na tiyak na guguluhin ang iyong isipan.”

Tumigil ito sandali bago nagpatuloy, sa paraang tila ba tinatamasa niya ang bawat salitang kanyang binibitawan.

“Ang paraisong itinatago mo… ay hindi na ligtas. Ang batang iyong iniingatan… ay hindi na kasing ligtas tulad ng dati. Dahil alam na namin kung nasaan siya. At darating ang araw… na kukunin namin ang lahat ng iyong itinatangi. Maghanda ka, Xavier. Dahil ang gintong hawla na ginawa mo para sa kanya… ay malapit nang maging kanyang kabaong.”

Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Ang aking dugo ay tila naging yelo dahil sa sobrang gulat at takot.

“Marco…” bulong ko sa aking sarili. “Ikaw ba ito? Ginagamit mo ang ibang tao upang takutin ako?”

“Wala ka nang panahon para manghula,” patuloy ng boses. “Ang tanging alam mo na lamang… ay magbaon ka ng lakas. Dahil ang laban na darating ay hindi lamang para sa iyong yaman. Ito ay laban para sa buhay ng iyong anak. At sa pagkakataong ito… sigurado kaming hindi ka mananalo.”

Pinutol nila ang tawag.

Nawalan ako ng lakas at napaupo ako sa aking silya. Ang mga salitang iyon ay parang tunog ng kamatayan sa aking pandinig. Kung alam na nila… kung alam na nilang naririto si Liam… ibig sabihin ay hindi na ako makakapaghintay. Ibig sabihin ay ang panganib ay nasa aming pintuan na.

“Papa?”

Napalingon ako. Nakatayo doon si Liam. Nakita ko sa kanyang mga mata ang labis na pag-aalala dahil sa aking itsura. Tiyak na nakita niya kung paano ako nayanig.

Agad akong tumayo at lumapit sa kanya. Hinawakan ko siya nang mahigpit sa magkabilang braso.

“Liam… makinig ka sa akin at huwag kang matakot. Ngunit kailangan kong sabihin sa iyo ang totoo. Ang panganib na aking kinatatakutan ay naririto na. Alam na nilang naririto ka. Alam na nila ang katotohanan.”

Namutla ang kanyang mukha. Nakita ko ang takot na kumislap sa kanyang mga mata, ngunit sa kabila nito, hindi siya umatras. Hindi siya tumakbo. Sa halip, tiningnan niya ako nang diretso at may kakaibang katapangan.

“Papa… kahit ano pa ang mangyari… handa ako. Sinabi niyo sa akin kanina, hindi ba? Nagbago na ang lahat. Hindi na tayo magtatago. Kung darating man sila… haharapin ko sila. Kasama niyo.”

Napaluha ako sa aking narinig. Ang aking anak. Ang batang akala ko ay mahina at walang alam sa mundo… ay lumalaking may pusong higit pa sa aking inaasahan.

“Oo, anak. Tama ka,” matibay kong wika habang pinupunasan ang luhang tumakas sa aking mga mata. “Nagbago na ang tao. Ang Xavier na kilala nila noon ay wala na. Mula ngayon, hindi na ako ang taong tatago lamang at magtitiis. Mula ngayon, ipapakita ko sa kanila kung bakit ako ang tinatawag nilang Hari. Kung bakit ako ang kinatatakutan ng lahat.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay at mahigpit itong pinisil.

“Magbaon ka ng lakas, Liam. Dahil simula sa araw na ito… hindi na lamang natin ipagtatanggol ang ating buhay. Kukunin na rin natin ang ating karapatan. At sinumang susubok na humadlang o saktan tayo… kahit sino pa man… ay tiyak na babagsak.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa hangin. Ang takot na aking naramdaman kanina ay napalitan ng matinding galit at determinasyon. Kung giyera ang nais ni Marco… ibibigay ko sa kanya ang kanyang hinihiling. Ngunit sisiguraduhin kong siya ang mauubos sa huli.

Dahil hindi niya lang kalaban ang isang bilyonaryo. Kalaban niya ang isang ama na handang wasakin ang buong mundo… makaligtas lamang ang kanyang anak.

At ang tagapagmanang akala nilang patay na o hindi kailanman lumabas …