All Chapters of THE HEIR THAT NEVER EXISTED : Chapter 1 - Chapter 10

37 Chapters

Gintong hawla

XAVIER ZANDER Mula sa pinakamataas na palapag ng Zander Corporation Tower, kitang-kita ko ang buong siyudad. Mula rito, ang lahat ay parang maliliit na piraso lamang ng laruan. Ang mga sasakyan na umaagos sa malalawak na kalsada ay parang mga langgam na nagmamadali. Ang matataas na gusali na may kani-kanilang kinang at pangalan? Karamihan sa mga ito ay pag-aari ko. O kung hindi man ay pag-aari ng mga taong umuutang ng pabor, proteksyon, o salapi sa akin. Ako si Xavier Zander. Apatnapu’t limang taong gulang. Ang tawag sa akin ng mga tao ay ang Hari ng Negosyo, ang Bilyonaryong Walang Awa, o ang taong hawak ang ekonomiya ng bansa sa kanyang mga palad. Sabi nila, nakuha ko ang lahat. Yaman, kapangyarihan, respeto, at takot. Wala akong ipinagkakait sa sarili. Kung may gusto ako, nakukuha ko. Kung may inaasam ko, akkin ko agad. Wala akong inuurungan. Dahil sa mundong ito, ang pera ang batas, at ako ang gumagawa ng batas na iyon. Pero habang nakatayo ako rito, nakatingin sa bintanang s

LIHIM NG NAKARAAN

XAVIER ZANDER Matapos kong yakapin nang mahigpit ang aking anak, dahan-dahan kaming umupo sa malaking salas ng mansyon. Hawak-hawak ko pa rin ang kanyang kamay, parang ayaw ko itong bitawan. Sa tuwing nakikita ko si Liam, parang bumabalik ako sa panahong iyon—ang panahon na nagbago ang lahat sa aking buhay. Tumingin ako sa kanya. Halos kamukhang-kamukha ko na siya. Mataas na ang kanyang tindig, matikas, at may kislap sa kanyang mga mata na hindi matatago. Labing-walong taong gulang na siya. Dapat ay sa edad na ito, malaya na siyang nakakagala, nakakapag-aral, at nakikilala ang mundo. Ngunit narito siya, nakakulong sa lugar na ito, dahil sa desisyong ginawa ko noon. Isang desisyong alam kong tama, ngunit nagdulot sa kanya ng labis na kalungkutan. “Papa,” panimula niya, ang kanyang boses ay mahina ngunit malinaw. “Napanood ko sa telebisyon kanina ang iyong interview” Natigilan ako. Alam ko na agad kung saan ito patungo. Dahan-dahan akong huminga upang pakalmahin ang aking sarili. “

BANTA SA DILIM

Kabanata 3: Ang Banta sa Dilim XAVIER ZANDER Matapos ang tawag na iyon mula kay Marco, parang tumigil ang pagikot ng mundo ko. Kahit gaano ko pa subukang itago, naramdaman ko ang panginginig ng aking mga kamay habang hawak ko ang telepono. Ang mga salitang binitawan niya ay parang patalim na tumusok nang malalim sa aking puso at isipan. “Baka may mga bagay na akala mo ay nakatago na habambuhay… pero balang araw ay kusang lalabas din.” Ang mga salitang iyon ay patuloy na umuulit sa aking isipan. Alam ba niya? May alam ba siya kay Liam? O kaya naman ay hinuhulaan lamang niya ang mga bagay-bagay upang takutin ako? Maraming beses ko nang nakita ang kanyang ugali. Mahilig siyang maglaro, mahilig siyang magbigay ng parinig, at mahilig siyang makita akong nahihirapan. Ngunit sa pagkakataong ito, iba ang kanyang tono. Iba ang bigat ng kanyang sinabi. Parang may hawak siyang katotohanan na siya lamang ang nakakaalam. “Papa? Sino po iyon? Bakit parang namumutla ka?” Ang boses ni Liam ang

GINTONG HAWLA

LIAM ZANDERTinawag nila itong paraiso. Sinasabi nilang napakaswerte ko dahil nakatira ako sa lugar na puno ng ginhawa, ganda, at lahat ng kailangan ko. Lahat ay dito na. Walang kulang. Ang pinakamagandang bahay, pinakamasasarap na pagkain, pinakamagagarang damit, at pinakamalinis na hangin. Sa paningin ng iba, ako ay parang prinsipe na laging inaalagaan at pinahahalagahan.Ngunit sa katotohanan, ano nga ba ang lugar na ito?Isa lamang itong gintong hawla.Maganda, makintab, at mahal ang materyales na ginamit. Napakagandang tingnan sa labas. Pero sa loob? Nandito ako, nakakulong. Wala akong kalayaan. Wala akong karapatang lumabas, pumunta kung saan ko man gusto, o makilala ang sinumang nais kong makilala. Ang lahat ng ito ay akin, oo. Ngunit wala akong karapatang hawakan ang mundo sa labas ng bakod na ito.Nakaupo ako sa may malawak na bintana, nakatingin sa malawak na karagatan. Ang tubig ay kulay asul at napakalinaw, tila ba inaanyayahan akong lumangoy at lumayo. Sa kabilang ibayo,

KATIBAYAN

MARCO ZANDER Nanlaki ang aking mga mata sa tuwa habang hawak ko ang telepono. Ang mga salitang narinig ko ay parang musika sa aking pandinig. Ito na. Ito na ang matagal kong hinihintay. Ang katibayan na akala niya ay kailanman ay hindi malalaman ng sinuman. Napangisi ako nang malaki, halos umabot hanggang sa dulo ng aking mga tainga. Sa wakas. Sa wakas ay napatunayan ko na ang aking hinala. “Magpatuloy,” utos ko, nanginginig ang aking boses dahil sa labis na pananabik. “Sigurado ka ba sa iyong sinasabi? Huwag kang magbibiro sa akin dahil alam mo kung ano ang kahihinatnan kapag niloloko mo ako.” “Tapat po ako, Ginoong Marco,” mabilis na sagot ng lalaki sa kabilang linya. “Kung inyong makikita, iisipin ninyo na parang nakikita niyo lamang si Ginoong Xavier noong kanyang kabataan. Iisa ang tindig, iisa ang hugis ng mukha, at maging ang kulay ng kanilang mga mata ay magkapareho. Walang pag-aalinlangan… siya ay anak ninyo.” Hindi ko mapigilan ang aking sarili at humalakhak ako nang m

KASAKIMAN

MARCO ZANDER Umupo ako nang maayos at pinag-isipang mabuti ang mga nangyari. Hindi ko mapigilan ang aking ngiti. Parang isang laro na malapit na akong manalo. "Kaya pala," bulong ko. "Akala niya ay ligtas sila sa malayong isla. Akala niya ay walang makakakita o makakakuha ng impormasyon mula doon. Ngunit nagkamali siya. Lahat ay nasa aking kamay na." Tumingin ako sa bintana at nakita ang mga sasakyan na dadaan sa kalsada. Ang bawat hakbang ko ay malinaw at tiyak. Wala nang magpapigil sa akin. "Kapag nawala na ang batang iyon," sabi ko sa aking sarili, "wala nang may magsasabi na may tagapagmana pa si Xavier. Ang lahat ng kanyang yaman, ang kanyang kapangyarihan… lahat ay mapupunta sa akin. Walang makakapagsalita, walang makakapag-angkin. Ako na lang ang mananatili." Hinawakan ko ang aking telepono at tumingin sa mga litrato na ipinadala sa akin. Kitang-kita doon ang mukha ng bata at ang magkakasamang sila ni Xavier. Ito ang aking sandata. Ito ang magiging dahilan ng pagbagsak ng

PAGSUGOD

XAVIER ZANDER Hindi kami natakot kahit nakita namin ang dami ng kalaban. Alam kong tama ang aming panig at alam kong may kasama kaming mga taong handang ipaglaban kami. "Liam, tumayo ka sa likod ko," utos ko nang malakas. "Huwag kang lalapit sa kanila. Ako ang bahala sa lahat." Umiling siya at humakbang palapit sa tabi ko. "Hindi ako aalis, Papa. Kasama ko kayo. Handa akong tumulong." Bago pa man kami makagalaw, biglang sumigaw ang pinuno ng mga lalaki. "Hulihin ninyo sila! Kunin ninyo ang bata! Walang makakapigil sa atin!" Agad silang lumapit. Ngunit hindi kami nagpatalo. Ang aming mga tauhan ay mabilis ding kumilos. Naglaban kami nang matindi. Naririnig ang mga sigawan at tunog ng mga bagay na nagkakaabutan. Hinawakan ko ang kamay ni Liam at itinago siya sa likod ng malaking haligi. "Manatili ka rito. Huwag kang lalabas hangga't hindi ko sinasabi." Tumango siya kahit halatang natatakot. "Sige po, Papa. Mag-iingat kayo." Nakipaglaban ako kasama ang aming mga lalaki. Kahit mas

NAGPADALA

MARCO ZANDER Nakaupo ako sa aking silid at nakatingin sa mga dokumentong nasa harap ko. Galit na galit ako sa nangyari. Akala ko ay madali lang ang gagawin ko, ngunit napahiya ako sa harap ng aking mga tauhan. "Puro kayong walang kwenta!" sigaw ko habang hinahagis ang isang papel sa sahig. "Marami kayo, pero natalo pa rin sa kanila! Hindi niyo man lang magawa ang simpleng trabaho!" Lumapit ang isa sa aking mga katulong at tumahimik lang. Takot siyang magsalita dahil alam niyang galit na galit ako. "May plano ba tayong bago, Ginoong Marco?" tanong niya nang mahina. Napahinto ako at napaisip. Tama siya. Hindi ako dapat sumuko. Kailangan kong mag-isip ng ibang paraan. Hindi pwedeng sa parehong paraan lang tayo laging matatalo. Tumayo ako at naglakad-lakad. "Hindi natin magagamit ang lakas at dami ng tao. Alam nilang handa na sila at marami na ring nagbabantay. Kailangan nating gumamit ng ibang paraan. Ang paraang hindi nila inaasahan." Tumingin ako sa kanila nang seryoso. "Alam ni

HULING SANDIGAN

MARCO ZANDERLalo akong nagalit at namumula ang buong mukha sa inis. Wala akong ibang naririnig kundi ang sarili kong paghinga na puno ng galit. Napahiya na naman ako. Nabigo na naman ako. At ang lahat ng ito ay dahil kay Xavier. Dahil sa kanya, hindi ko makuha ang lahat ng dapat ay akin lang naman mula pa sa simula.Naglalakad ako nang pabalik-balik sa loob ng aking silid. Ang mga kamao ko ay nakakuyom nang mahigpit hanggang sa pumuti ang aking mga buko. Ang plano kong gamitin ang mga tao mula sa loob ay nabigo. Ang mga binayaran ko ay naging tapat na sa kanya at ipinagkanulo ako. Mga walang kwenta! Lahat sila ay walang silbi!Pero hindi ako pwedeng tumigil. Hindi pwedeng magwakas dito ang lahat. Ang kapangyarihan, ang yaman, at ang pangalang Zander… lahat ng iyon ay para sa akin. At gagawin ko ang lahat, kahit ano pa man, makuha ko lang ito.Huminto ako sa paglalakad at tumingin sa labas ng bintana. Nakita ko ang malawak na lupain na nasa ilalim ng pangalan ng kapatid ko. Masakit is

HARAPAN NG KATOTOHANAN

MARCO ZANDER Nakatayo ako sa balkonahe ng aking malaking bahay habang nakatingin sa malayo. Ang hangin ay malakas at parang sumasabay sa init ng aking damdamin. Hawak ko ang isang mamahaling alak, umiikot ito sa aking kamay habang iniisip ang magiging resulta ng araw na ito. Ngayon na ang araw. Ito na ang araw kung kailan matatapos ang lahat at sa wakas, makukuha ko na ang lahat ng bagay na matagal ko nang inaasam. “Ginoong Marco!” tawag ng isang boses mula sa likuran ko. Lumingon ako at nakita ko si Rodel. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko at siya namang namumuno sa mga taong uubus sa pamilya ni Xavier. Nakasuot siya ng maitim na damit at makikita sa kanyang mukha ang kumpyansa at tapang. Alam kong dala-dala niya ang magandang balita na matagal ko nang hinihintay. “Nandito ka na pala,” sabi ko habang dahan-dahang humigop ng alak. “Kumusta? Natapos na ba ang gawain? Wala na ba silang makakauwi pa?” Lumapit siya at ngumiti nang nakakaloko. “Opo, Ginoong Marco. Maayos po ang lahat.

1 2 3 4

SCAN CODE TO READ ON APP