Chapter 4

Samantha’s POV

Hindi ako tumingin pabalik.

Hindi ko kailangang gawin iyon.

Alam kong nakatingin siya.

Ramdam ko pa rin ang presensya niya kahit nakalabas na ako ng silid parang aninong nakadikit sa likod ko, mabigat, mapangahas, at hindi sanay sa pagtanggi. Habang naglalakad ako sa pasilyo, pilit kong pinanatiling tuwid ang likod ko, steady ang hakbang, kahit ang dibdib ko ay hindi pa rin bumabagal ang tibok.

Galit.

Iyon ang nangingibabaw.

Hindi hiya. Hindi takot.

Galit dahil may isang lalaking inakalang may karapatan siyang lampasan ang hangganan ko dahil lang sa sanay siyang makuha ang gusto niya.

Pagdating ko sa dulo ng pasilyo, saka ko lang hinayaan ang sarili kong huminga nang malalim.

Isang beses.

Dalawa.

Tatlo.

Nanlalamig ang mga daliri ko, pero hindi ako nanginginig. Hindi ko hinayaan. Hindi ko pwedeng hayaan. Hindi sa ospital. Hindi sa sarili ko.

Nararamdaman ko pa rin ang init ng palad niya sa batok ko.

Ang biglang paghila.

Ang labi niyang dumampi sa akin isang iglap na pilit kong binura sa isip ko, pero nanatiling malinaw, parang sugat na hindi mo agad nararamdaman ang sakit hanggang makalipas ang ilang segundo.

At ang kagat ko.

Hindi iyon plano.

Reflex iyon.

Isang babalang galing sa kaibuturan ng katawan ko isang paalala na hindi ako pag-aari ninuman.

Huminto ako saglit sa nurse station, kunwari may inaayos sa chart, kahit malinaw na nanginginig na ang sulat-kamay ko. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa tensyon na hindi ko inaasahan.

Hindi siya dapat nakaapekto sa akin.

Isa lang siyang pasyente.

Isang delikadong pasyente oo.

Pero pasyente pa rin.

At gayon pa man…

Hindi ko maikakaila ang bigat ng mga mata niya habang nakatingin sa akin kanina. Hindi bastos ang titig iyon ang mas nakakainis. Para siyang lalaking sanay maghintay, sanay magmasid, sanay mag-angkin ng hindi pa kanya.

At iyon ang mas delikado.

“Sam?”

Napalingon ako sa boses ng isang nurse.

“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang nag-aalala.

Tumango ako agad. “Oo. Pagod lang.”

Isang kasinungalingang madali kong nasabi.

Pagod—oo.

Pero higit doon, gising na gising ang isip ko.

Ilang minuto pa, umalis na ang grupo nila. Ramdam ko ang pagluwag ng hangin sa buong ospital parang may bagyong dumaan at saka lang tuluyang umalis. May mga tanong sa mga mata ng ibang staff, pero walang nagtanong nang direkta. Walang may lakas ng loob.

At ako… bumalik sa trabaho ko.

Ganoon naman lagi.

May mga gabing may dugo.

May mga gabing may sigaw.

May mga gabing may lalaking tulad niya pero bihira ang nag-iiwan ng marka kahit tapos na ang lahat.

Nang matapos ang shift ko at nasa locker room na ako, saka lang bumigay ang tuhod ko sandali. Naupo ako sa bench, ipinikit ang mga mata, at hinayaan ang bigat ng gabi na bumagsak.

Hindi dahil natakot ako.

Kundi dahil may bahagi sa akin na naiirita… na may lalaking nakapagpagalaw ng mundo ko kahit hindi ko pinahintulutan.

At iyon ang hindi ko matatanggap.

Hinawakan ko ang sarili kong labi hindi dahil sa alaala ng halik, kundi para ipaalala sa sarili ko na kontrolado ko ang bawat desisyon ko.

Hindi ako babae na basta na lang natatangay.

Hindi ako babae na natitinag ng kapangyarihan.

At kung iniisip niyang madadaan ako sa presensya niya, sa takot, o sa pagnanasa

Nagkakamali siya.

Hindi ko alam kung muli pa kaming magkikita.

Hindi ko alam kung paano.

Pero malinaw sa akin ang isang bagay:

Kung babalik siya sa mundo ko, hindi bilang hari.

Kundi bilang lalaking haharap sa isang babaeng hindi niya kayang baliin.

At sa pagkakataong iyon, hindi ako ang uurong.

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit nakauwi na ako, hindi pa rin humihinto ang isip ko.

Habang naglalakad ako palabas ng ospital, dama ko ang lamig ng hangin sa pasilyo, ang bigat ng katahimikan, at ang presensya ng lalaki na tila naiwan sa bawat sulok ng emergency wing.

Paglabas ko sa parking area, huminto ako sandali at huminga.

Pinilit kong ibalik ang sarili ko sa realidad. Hindi ako puwedeng manatili sa anino ng isang lalaking gaya niya.

Paulit-ulit kong sinabi iyon sa sarili ko habang binubuksan ang pinto ng sasakyan ko.

Pero habang nagmamaneho ako pauwi, may kung anong mabigat na tila nakadagan sa dibdib ko.

Hindi ako naniniwala sa tadhana. Hindi rin ako naniniwala sa mga lalaking may kapangyarihan na akala nila kayang bilhin ang mundo.

Mas lalong hindi ako naniniwala sa koneksyon na nabubuo sa loob ng ilang minuto ng tensyon at panganib.

Pero kahit ganoon, malinaw sa isip ko ang mga mata niya.

Ang mata niyang sanay makuha ang gusto niya

Pagdating ko sa bahay namin, sinalubong ako ng isa sa aming kasambahay para kunin ang dala ko.

"Si Mama? tanong ko sa kanya

"Sa silid po niya ma'am nagpapahinga na

"Ganoon ba sige maliligo muna ako bago ko siya puntahan.

"Sige po ma'am.

Dumiretso siya sa kanyag silid at agad tinungo ang banyo para maligo.

Habang naliligo siya muling sumagi sa isip niya ang pangyayari sa ospital. Kaya muli siyang nakaramdam ng pagkairita sa lalaki.

Kung sino ka man sa labas ng ospital hari, halimaw, o alamat wala akong pakialam sayo.

At kung sa tingin mo ang isang halik ay sapat para mabili mo ako pwes nagkakamali ka.

Sabi niya na parang nasa harap lang niya ang lalaki.

Pagkatapos niya maligo at makapagbihis agad niya tinungo ang silid ng kanyang ina.

Pero hindi rin naman siya nagtagal doon dahil tulog ang mama niya sapat na sa kanya ang makita ito.