๋ก๊ทธ์ธ๐ฅ CHAPTER 67: You Keep Looking at Me Like I’m Breakable๐ “I remembered enough to ruin me—but not enough to save me.”Hindi ko na alam kung saan nagsimula ang sakit.Sa memorya ba?O sa katotohanan na hindi ko na kaya ang sarili ko?Nakasandal ako sa malamig na pader ng lumang facility.Nanginginig.Hindi umiiyak—pero halos.“I remembered enough to ruin me—but not enough to save me.”“Freya.”
CHAPTER 66: I Wasnโt Raisedโฆ I Was Built๐ โThe house didnโt feel unfamiliar. That was the first thing that terrified me.โHindi ko alam kung bakit ako nanginginig.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa pakiramdam naโฆhindi ito unang beses ko dito.Nasa harap kami ng isang lumang gusali.Abandoned.Half-burned ang exterior. Bakal na bakod, kalawangin. Parang matagal nang iniwan ng mundo.Pero hindi ako makagalaw.The house didnโt feel unfamiliar. That was the first thing that terrified me.โFreya.โBoses ni Torren.Mababa. Controlled.Pero ramdam ko ang tensyon niya.Lumapit siya sa akin.Hindi ko siya tinitingnan.Hindi ko kaya.โStay close,โ sabi niya.Hindi utos.Babala.Pero hindi ako sumunod agad.Dahil sa bawat hakbang ko papalapit sa gusaliโparang may humihila sa loob ng ulo ko.Memory.Hindi buo.Hindi malinaw.Peroโฆ buhay.โFreya,โ ulit niya, mas matigas na.Hinawakan niya ang kamay ko.Mainit.Real.Anchor.At doon ako bumalik sa katawan ko.Saglit.โOkay,โ bulong ko.Hind
๐ฅ CHAPTER 65: You Let Me Goโฆ That Was Your Mistake๐ โIf You Wanted the Truthโฆ You Shouldโve Been Ready to Bleedโโจ โThe moment he let me goโฆ I became his biggest mistake.โ โจHindi niya ako pinigilan.At iyon ang unang pagkakamali niya.Lumabas ako ng kwarto na hindi lumilingon. Hindi ako huminto. Hindi ako nagduda. Kahit bawat hakbang ko palayo sa kanyaโparang may pinuputol sa loob ko.Pero kailangan.Kasi kung babalik akoโฆhindi ko na kayang lumayo ulit.Tahimik ang hallway ng mansion.Masyadong tahimik.Pero hindi na ako yung babaeng natatakot sa katahimikan. Hindi na ako yung naghihintay na may sumunod, may umatake, may mangyari.Ngayonโฆ ako na ang gumagalaw.Ako na ang naghahanap.Ako na ang nagdedesisyon.You lied to me while holding me like I mattered.Paulit-ulit sa utak ko ang mga salita ko sa kanya.At masakit.Dahil kahit galit akoโtotoo pa rin.Huminto ako sa may gilid ng hagdan.Nakatingin sa baba.May mga tauhan niya. Nagbabantay. Gumagalaw. Tahimik pero alerto.Good.
CHAPTER 64: You Lied With Your Hands on Meโจ “You lied to me while holding me like I mattered.” โจHindi ako makahinga.Hindi dahil sa litrato.Kundi dahil sa lalaking nakatayo sa harap ko habang hawak ko ang ebidensyang tuluyang sumira sa natitira kong katinuan.Si Torren.Yung lalaking paulit-ulit akong hinawakan na parang mahalaga ako.Yung lalaking paulit-ulit akong pinrotektahan na parang may halaga ang buhay ko.Yung lalaking ngayon ko lang lubusang na-realize—simula pa lang, nagsisinungaling na.
CHAPTER 63: Say My Real Nameโจ “If Freya isn’t my real name… then who the hell have I been this whole time?” โจHindi na ako humihinga nang maayos.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa pangalang narinig ko mula sa kabilang side ng pinto.Isang pangalan na hindi ko kilala— pero may kung anong pumutok sa loob ko nang marinig ko iyon.Parang may kamay na humila sa isang bagay na matagal nang nakabaon sa utak ko.“...Alina.”Tumigil an
CHAPTER 62: You Touch Me Like Youโre Already Ruinedโจ โHe touched me like a man already losing the war inside him.โ โจHindi ako agad nakagalaw.Hindi dahil sa pangalan ni Selene.Kundi dahil sa ekspresyon ni Torren habang nakatitig siya sa keycard na hawak ni Darius.Malamig.Tahimik.At masyadong delikado.Hindi siya sumigaw.Hindi siya nagwala.At iyon ang mas kinatakutan ko.Kasi sa tuwing ganito siya katahimikโฆ may mamamatay.โWhere is she?โ malamig niyang tanong.โMissing,โ sagot ni Darius agad. โWala siya sa staff quarters. Hindi rin sumasagot sa comms.โTumigas ang panga ni Torren.โLock the east and south corridors. Nobody leaves this house without my permission.โโYes, boss.โโDouble the guards.โโYes, boss.โโThen find her.โTahimik na tumango si Darius.Pero bago pa siya makaalis, muli siyang napatingin sa akin.At doon ko naramdaman.May iba pa siyang gustong sabihin.Something worse.โMay sasabihin ka pa?โ tanong ni Torren, mas malamig.Huminga nang mabigat si Darius.โSi
CHAPTER 39: The Price of Staying“Hindi ako ang unang bumaril—pero ako ang unang nagdesisyon kung sino ang mabubuhay.”Hindi pa rin nawawala ang amoy ng pulbura sa hangin.
Chapter 38: The Breaking Point They Didnโt ExpectโHindi nila ako sinisiraโbinubuksan nila ang parte ng sarili ko na hindi na nila kayang isara.โ Masakit.Pero hindi na bago.Hindi na nakakagulat.Hindi na nakakabasag.Huminga ako nang mabigat habang ramdam ko ang bigat ng katawan koโnakaangkla sa
Chapter 37: The Cage That BreathesโHindi ako dinalaโฆ ako ang kusang pumasok sa kulunganโat iyon ang pinakamalaking pagkakamali nila.โHindi ako lumaban.Hindi ako sumigaw.Hindi ako tumakas.Dahil sa bawat hakbang na inilalayo nila ako kay Torrenโmas lalo akong maging kalmado.Mas lalo akong nagi
Chapter 36: The Price of Possessionโจ โHindi na ako ang hinahabol nilaโฆ ako na ang hinahanap nila para maghari.โ โจHuminto ang mundoโpero ako hindi.Huminga ako nang malalim, kahit ramdam ko pa rin ang amoy ng dugo, ng pulbura, ng pagkawasak na iniwan ng ginawa ko.Hindi na ako tumatakbo.Ako na an







