1

The Auction..

The air underground was thick — expensive cigar smoke, aged leather, expensive cologne, and the faint metallic tang of fear and chains.

I sat inside a cage that wasn’t really a cage. Black wrought iron twisted into thorned roses climbed the bars like living art. 

Masakit ang pulso ko.

Hindi lang dahil sa bakal na posas.

Kundi dahil sa takot na unti-unting pumapatay sa loob ko.

Ang tanging takip sa katawan ko ay isang manipis na set ng scarlet lingerie — halos wala nang itinatago. Ang bra ay gawa sa manipis na French lace na pula, sobrang see through na kita ang dibdib ko, kita ang matigas na u***g na dumidikit sa tela dahil sa lamig at takot.

Ang panty naman ay high-cut, dumidikit sa balat na parang basang tela, umaangat sa bawat paggalaw, umaabot hanggang sa tuktok ng hita. Sadyang murang klase ng tela — ’yung tipong madaling mapunit kahit sa simpleng haplos o hawak.

Walang medyas, walang karagdagang takip. Pula lang. Manipis lang. Sapat lang para ipaalala sa lahat — kasama na ako — na wala na akong natitirang privacy. Wala nang itinatago. Handa na para suriin, hands na para hawakan, at gamitin.

Sa bawat hininga ko, gumagalaw ang lace. Sa bawat nanginginig na kalamnan ko, tumataas ang laylayan ng panty, lalong sumisiksik sa balat. 

Ang mga luha ko ay tumutulo pababa — mula sa pisngi, sa leeg, sa dibdib — at s********p sa manipis na tela, ginagawa itong mas transparent, mas nakakahiya.

Hindi ko na mabilang kung ilang pares ng mata ang nakatitig sa akin mula sa dilim. Hindi ko na mabilang kung gaano karaming beses nila akong sinukat — mula ulo hanggang paa, mula dibdib hanggang singit — na parang karne sa merkado, na parang alahas sa bilihan.

Tumutulo ang luha ko nang walang tigil. Hindi ko na pinipigilan. Hindi na mahalaga. Walang makakakita sa dilim na ito maliban sa mga lente ng camera na nakatago sa mga sulok. Alam ko — pinapanood nila ako. Ang bawat paghikbi ko.

Unti-unting bumukas ang bakal na kulungan.

Malamig na hangin ang sumalubong, kasabay ng mahinang tugtog ng klasikal na piano na malayo pero malinaw — Beethoven’s Moonlight Sonata, third movement. Pamilyar na piraso. Pamilyar na paraan ng pagpapakita ng kapangyarihan.

Ilang hakbang lang mula sa akin, nakaupo sa velvet tiered seats ang mga lalaki — lahat naka-itim na custom tuxedo. Walang mukha na malinaw sa ilalim ng dim na pulang ilaw at mga maskara na gawa sa obsidian at ginto. May mga numero lang sa dibdib nila, embossed sa pilak. 3. 7. 12. 8. 19.

Mga lalaking may kapangyarihan. Mga lalaking sanay bumili ng kahit ano.

O kahit sino.

Sa gitna, nakatayo ang auctioneer sa itim na suit, mukha halos natatakpan ng Venetian mask na may pahabang tuka. Boses niya’y mababa, pormal, parang pari sa libing.

“Gentlemen,” simula niya, “our next lot. Lot number eighteen.”

Tumigil ang musika. Katahimikan.

“Her previous keeper has deemed her… suitable for any desire you may have. Pleasure slave. Trophy. Toy. Punishment. The choice is yours.”

Napapikit ako nang mahigpit. Gusto kong sumigaw, pero ang lalamunan ko’y tuyo na. 

Pumutok ang unang bid.

“Five hundred thousand.”

Boses ng matanda. Makapal. Mabigat. May kasabay na ubo at mahinang tawa.

“Two million,” sabi naman ng numero 8 — isang lalaki na halos lumulutang ang tiyan sa ilalim ng suit niya. May hawak siyang baso ng cognac na halos ma-spill sa tuwing gumagalaw siya.

Tumawa ang ilan. Parang biro lang sa kanila ang pera.

“Five million.”

Mas mataas na boses ito. Mas malamig. Mas kontrolado...

Napapikit ulit ako. Sana tumigil na. Sana matapos na.

Pero alam ko — hindi pa.

“Ten million.”

“Twenty.”

“Fifty.”

Tumaas nang tumaas ang numero. Parang laro lang sa kanila. Hanggang sa…

“One billion.”

Isang boses.

Malalim. Malamig. Walang emosyon. Pero may bigat na parang bakal na bumagsak sa gitna ng kwarto.

Biglang tumigil ang lahat.

Walang tawa. Walang ubo. Walang dagdag na bid.

Napatigil ang auctioneer. Bahagya siyang tumingin sa direksyon ng boses — sa pinakamadilim na sulok, kung saan halos wala nang liwanag.

“Master S, Good Evening...” bati ng auctioneer, parang may galang na hindi niya maipaliwanag. 

“One billion. Going once…”

Katahimikan.

“Going twice…”

Ramdam ko ang pagtigil ng oras.

“Sold. To Master S.”

Narinig ko ang mahinang pag-click ng martilyo. Tapos ang mahinang palakpakan — pormal, walang saya.

May lumapit na dalawang lalaki na naka-maskara rin. Binuksan nila ang gate ng hawla ko. 

Hinila ang chains mula sa pulso ko. Halos mapaso ang balat ko sa biglaang pagkakaluwag.

Hindi ko makita nang malinaw ang lalaking bumili sa akin.

Pero narinig ko ang yabag niya habang papalapit.

Mabagal. May awtoridad.

May hawak siyang itim na coat na inilagay sa balikat ko — malamig ang tela, pero mabango ito ng mamahaling pabango at usok ng sigarilyo na hindi basta-basta.

Hindi niya ako hinawakan nang diretso.

Sa halip, hinawakan niya ang dulo ng chain na nakakabit pa rin sa leather cuff ko. Hinila ito nang mahina — sapat para mapilit akong tumayo.

“Cassiopeia,” bulong niya. Boses na malamig.

Tumingin ako sa kanya — sa wakas.

Sa ilalim ng Kalahating maskara, nakita ko lang ang matalim na linya ng panga niya. At ang mga mata.

Mga matang kulay abo, malamig, at puno ng bagay na hindi ko maintindihan.

Anger lived there. Hunger. Possession.

And something worse.

“From this moment,” sabi niya, habang hinila ako palapit sa kanya hanggang maramdaman ko ang init ng dibdib niya sa gitna ng lamig, 

“you exist for one reason only.”

Hinila niya ang chain nang mahigpit.

“To please me.”

At sa unang pagkakataon sa buong gabi na iyon…

Hindi na luha ang tumulo sa pisngi ko.

Kundi takot at intriga..

Iniisip kong ano ang mukha niya sa likod ng maskara.

My question was answered as he slowly removed the mask, pagkapasok palang SA kotse niya..

A dangerously handsome man met my gaze—storm-gray eyes sharp and unyielding, a perfect jawline, straight nose, and lips curled in a smirk that promised both charm and menace.

“Do you like what you see, pet?” His voice was low, smooth, and edged with something she couldn’t quite name—a claim, a warning, a challenge.

THIRD POV

The limousine moved smoothly through the night like a black shark in deep water. The tinted windows shut out the city lights, and the soft red lights inside made the whole space glow in dark crimson shadows.

Cassiopeia sat rigid on the opposite seat, her wrists still bound in black leather cuffs, the thin chain now draped loosely around Master S’s gloved fist. 

The oversized cashmere coat he had thrown over her shoulders slipped open almost at once—whether by accident or design—exposing the scarlet lace bra that hid nothing, her hardened nipples pressing visibly against the sheer fabric, and the high-cut panties already riding up from the way her thighs clenched together in a useless attempt at modesty.

Hindi siya nagsalita kahit isang salita mula nang umalis sila sa auction hall.

He simply watched her.

Hindi kumukurap ang kulay-abong mga mata niya, mahigpit ang pagkakakuyom ng panga, at ang obsidian na maskara ay matagal nang nakahagis sa upuan sa tabi niya.. Bahagyang magulo na ang itim niyang buhok.. 

The silence stretched until it felt like a physical weight pressing on her chest.

Then he moved.

Not quickly. Not violently—yet.

Yumuko siya pasulong, nakapatong ang mga siko sa kanyang tuhod, hawak pa rin ang kadena sa isang kamay na nakakabit sa leeg ni Cassiopeia, at bahagyang hinila ito.

Sumadsad siya palapit sa kanya,  The coat fell completely open. Scarlet lace framed against the crisp black of his suit trousers. 

Vulnerable. 

Exposed.

Owned.

“Hands behind your back,” he said. Voice low. Calm. Final.

Nanginginig na sumunod siya. Tumunog ang chain nang ibalot niya ito nang dalawang beses pa sa pulso niya, mas mahigpit na nakatali sa likod habang nakakonecta Naman sa leeg ang necklace chains nito. 

“You were expensive,” he murmured, almost conversationally. One gloved finger traced the delicate edge of her bra strap, hooked it, and slowly dragged it down her shoulder. The fabric snagged briefly on her nipple before sliding free.

“One billion expensive.”

He repeated the motion on the other side. 

Both straps now down. 

The bra hung uselessly around her waist, only the thin lace cups clinging by friction alone.

Cassiopeia’s sob lodged in her throat.

He tilted her chin up with two fingers beneath her jaw—firm enough to leave faint bruises if he chose.

“Look at me.”

She did. She had no choice.

Those gray eyes were molten now. Cold fire.

“I paid for every inch of you. Every tear. Every shiver. Every hole.” His thumb brushed across her lower lip, parting it slightly. 

“And all you need is to obey....”

Without warning, Bigla niyang hinawakan ang harap ng lace panties at hinila — matindi.

Napunit nang malakas ang tela. Agad na sumalubong ang malamig na hangin sa hubad niyang pang ibaba. Napahikbi siya, sinusubukang isara ang hita,

but he forced one knee between them, spreading her open.

“Stay open,” he ordered.

Nasa loob pa rin sila ng limousine sa likurang upuan habang umaandar ito. Kahit nakasara ang maliit na bintana na nagkokonekta sa driver at sa boss nito, ramdam ni Cassiopeia ang hiya, lalo na sa ginagawa ng lalaki sa kanya.

His free hand slid between her legs without hesitation. Not gentle. Not teasing. Two gloved fingers pressed directly against her clit, then lower, finding her already slick—despite the terror, or perhaps because of it.

A low, satisfied rumble vibrated in his chest.

His fingers circled once, twice, then plunged inside her—deep, no warning, curling immediately against that sensitive spot that made her spine arch violently against her bound wrists.

Napasigaw siya — kalahating hikbi, kalahating ungol, sa sakit na nararamdaman..

He didn’t stop.

He fucked her with his fingers like he owned the rhythm of her body—because he did. Hard. Relentless. Thumb grinding merciless circles over her clit. The leather glove grew slicker with every thrust. The wet, obscene sounds filled the car, louder than her shattered whimpers.

“You’ll come for me now,” he said against her ear, voice like velvet wrapped around razor blades. 

“Not because you want to. Because I paid for it.”

His other hand fisted in her hair, yanking her head back until her throat was bared.

“Breathe through it.”

She couldn’t. The pleasure-pain coiled too fast, too tight. Her hips jerked against his hand involuntarily, chasing the brutal friction even as tears streamed down her face.

When the orgasm crashed through her, it wasn’t gentle release—it was destruction. Her entire body seized, thighs clamping around his wrist, a raw scream ripping from her throat. He didn’t slow. 

He forced her through every aftershock, fingers still pumping until she was shaking, oversensitive, sobbing uncontrollably.

Only then did he withdraw.

He lifted his soaked glove to her lips.

“Clean it.”

She hesitated—one single second.

His eyes darkened dangerously.

She parted her lips. Tongue darting out to lick the leather, tasting herself, tasting the faint trace of him through the glove.

“Good girl,” he murmured—the first praise, and it burned worse than any insult.

He leaned back, casual once more, as though he hadn’t just unraveled her completely in the back of a moving car.

The chain remained wrapped around her wrists.

The torn red panties lay in shreds on the floor.

And Cassiopeia knelt there—bare, trembling, marked—knowing this was only the beginning of what one billion had purchased.

He owned her now.

Completely.

And he would prove it every single second until she forgot what freedom ever tasted like.