Psychopath 3

Present...

"So... my mother brought me a new toy. One that looks far too fragile to last the night."

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ko sa narinig ko.

Napalunok ako habang nakatitig sa lalaking nasa harapan ko.

Siya ba talaga si Master Ellixar Ace Raven?

Kung siya nga...

Bakit parang wala naman siyang sakit?

Ang laki ng katawan niya, matikas ang tindig, at higit sa lahat... hindi siya mukhang isang taong kailangang alagaan.

Ang nasa isip ko ay isang mahina at nakaratay na lalaki.

Hindi isang lalaking may malamig na presensya at nakakatakot na aura na parang kaya niyang kontrolin ang buong silid sa pamamagitan lamang ng kanyang tingin.

Paano kaya siya sinusumpong?

Hindi ko maiwasang maging mausisa.

"Ahm... kayo po ba si Master Ellixar Ace?" tanong ko nang may pag-aalinlangan.

Tinitigan niya ako nang matagal.

"Who else, stupid..." malamig niyang sagot.

Napatigil ako sa pagtawag niya sa akin.

Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatakot.

Pero isang bagay ang sigurado...

Hindi ito ang taong inaasahan kong makikilala.

Napakamot ako sa ulo.

Hindi ko napigilang maisatinig ang nasa isip ko.

"Mawalang galang po, Master Ace... pero hindi po ako stupid," mahinahon kong sagot kahit nanginginig ang boses ko.

Huminto siya.

Dahan-dahan siyang lumingon at tumitig sa akin.

Matagal.

Parang sinusukat niya kung gaano ako katapang para sagutin siya nang ganoon.

Walang emosyon ang mukha niya. Tanging malamig na tingin lamang ang ipinakita niya.

Akala ko may sasabihin pa siya.

Pero wala.

Sa halip, dahan-dahan siyang tumalikod at nagsimulang maglakad.

"Follow me..."

Malamig at diretso ang utos niya.

"Huh?"

Napatingin ako sa likod niya bago alanganing sumunod.

Habang naglalakad kami pababa, hindi ko mapigilang mapatingin sa paligid.

Napakaraming mamahaling painting ang nakasabit sa mahabang pasilyo. Bawat isa ay tila may sariling kwento, pero ang katahimikan ng lugar ang mas nakakakuha ng atensyon ko.

Lalong bumigat ang pakiramdam ko habang palalim kami nang palalim.

Hindi ko alam kung saan niya ako dinadala.

Pero isang bagay ang malinaw...

Mas lalo akong kinakabahan habang papalapit kami sa basement.

Halos ilang minuto ang lumipas bago namin narating ang isang silid sa basement.

Binuksan niya ang p***o at pinauna akong pumasok.

Sumunod ako, pero ilang segundo lang ang lumipas nang bigla akong makaramdam ng kakaibang kaba.

Teka... bakit parang may mali?

Napalingon ako sa kanya.

Natigilan ako nang makita ko siyang hinuhubad ang kanyang t-shirt.

Hindi ko inaasahan ang makikita ko.

Ang taong akala ko'y mahina at nangangailangan ng tulong ay kabaligtaran pala. Matikas ang kanyang katawan, at bawat galaw niya ay puno ng kumpiyansa.

At ang biceps at abs!!! Shit. 

Agad kong iniling ang ulo ko, pilit na inaalis ang mga hindi dapat iniisip.

"Master Ace... a-ano pong ginagawa ninyo?"

"Lumayo po kayo..." dagdag ko agad nang mapansin kong papalapit siya.

Nanlaki ang mga mata ko sa kaba.

Akala ko may masama siyang balak.

Pero bago pa man ako makalayo, bigla niyang tinabig ang pisngi ko gamit ang malaking kamay niya sapat para mapunta ako sa gilid at sapat din para mapasinghap ako sa gulat.

Natigilan ako.

Hindi siya nagsalita.

Sa halip, nilagpasan niya lamang ako at dumiretso sa kabilang silid na parang walang nangyari.

Napalingon ako sa kanya, hindi maunawaan ang ginagawa niya.

Ano ba talaga ang trip ng lalaking ito?

“Linisin mo itong kwarto,” malamig niyang utos. “Ayusin mo Yung bangkay, may kukuha niyan Mamaya.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

B-bangkay…? Teka!! Bakit may bangkay!! 

Dahan-dahan akong lumapit para makompirma, nanginginig, at nang sumilip ako sa loob halos mapaatras ako sa takot.

Shit. May bangkay nga!! 

Doon nakahiga sa isang tila hospital bed isang babae. Maputla. Walang galaw. Wala nang buhay.

“Move.”

Malamig niyang utos, sabay marahas na pagtulak sa akin dahil natulala na lang ako at hindi na nakakilos.

Nanigas ang katawan ko. Halos hindi ako makahinga.

Killer ba… ang alaga ko?

Hindi ko alam kung susunod ba ako parang nakabaon sa sahig ang mga paa ko sa sobrang takot hindi ko na ito maigalaw pa.

“Tsk… ang bagal mo,” mariin niyang bulong, may halong inis.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko siyang kumuha ng isang manipis na instrumento na tila gamit sa pag-aaral ng katawan ng tao.

Nangingintab iyon sa ilalim ng ilaw.

"Ano bang kinakatakutan mo? Patay na yan," malamig niyang sabi.

Lalong bumilis ang tibok ng dibdib ko.

Hindi ko alam kung matatakot ba ako sa nakita ko o sa paraan ng pagsasalita niya parang wala lang sa kanya ang bagay na para sa akin ay isang bangungot.

Pakiramdam ko tuloy ay maiihi na talaga ako.

Walang alinlangan niyang ibinaon ang talim sa malamig na braso ng bangkay. Napasinghap ako, halos mapahiyaw.

"See? Wala nang dapat ikatakot," malamig niyang sabi. "Kaya bilisan mo na bago pa yan mangamoy."

Napatitig lang ako sa kanya.

Normal ba para sa isang tao ang ganito?

Sa sandaling iyon, isang bagay ang naging malinaw sa akin...

Hindi ordinaryong lalaki si Master Ellixar Ace Raven.

Natutulala parin ako.. Nanginginig ng may iabot ito.. 

"Heto..." sabi niya habang iniabot sa akin ang itim na body bag.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Bilis," dagdag niya, halatang nagsisimula nang mainis.

Pagkatapos ay lumabas siya ng silid na parang walang kakaiba sa kanyang ginawa.

" S-sandali, Master Ace..." nauutal kong tawag habang sinusundan siya.

"What?!" malamig niyang sagot mula sa labas.

Huminto ako sa harap ng p***o.

"Dito ka muna, Master Ace... natatakot ako."

Hindi ko man gustong aminin, pero nanginginig pa rin ang boses ko.

Ang totoo... nakakatakot talaga ang lugar na iyon. Ang daming kakaibang gamit, gamot, at hindi pamilyar na amoy. Hindi ako sanay sa ganitong lugar.

Sumandal siya sa gilid ng p***o at tumingin sa akin nang walang emosyon.

Mukhang wala siyang pakialam sa takot ko.

"Hurry up," malamig niyang sabi. "Inaantok na ako."

Naluluha na ako.

Hindi ko alam kung mas nakakatakot ba ang basement...

O ang lalaking nakatayo sa harapan ko na parang normal lang ang lahat.

Dahan-dahan akong kumilos.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong sinusunod ang utos niya. Ayokong tumingin sa harapan ko, pero hindi ko rin maiwasang makaramdam ng takot sa sitwasyong kinasasangkutan ko.

Ayokong tumingin sa mukha ng patay, pero parang hinihila ng kung anong pwersa ang mga mata ko roon maputla, walang buhay, naninigas. Napapikit ako, pinilit na huwag tumitig habang ginagawa ang inuutos niya.

Almira, kaya mo 'to...

Huminga ako nang malalim at ipinagpatuloy ang ginagawa ko.

Hindi ko inisip kung gaano ito nakakakilabot. Ang tanging nasa isip ko lamang ay matapos ito agad.

Ramdam ko ang bigat ng bangkay habang iniaayos ko ito, malamig at matigas na parang yelo ang balat. Napangiwi ako nang madikit ang braso ko sa kanya.

Isinulong ko paunti-unti, pinapagulong sa kabilang hospital bed, hanggang sa tuluyang maipasok sa loob ng itim na body bag.

Amoy kemikal ang paligid, halong bahagyang asim at kalawang, kumakapit sa lalamunan ko. Nang marinig ko ang tunog ng zipper na unti-unting sumasara, para akong naduduwal.

Ilang minuto ang lumipas bago ko tuluyang natapos ang ipinapagawa sa akin.

Pagkatapos noon, agad akong napalayo at huminga nang malalim.

Hindi ko alam kung paano ko kinaya.

Pero isang bagay ang sigurado...

Hindi ko kailanman makakalimutan ang gabing ito sa Raven Mansion.

Tapos sa isip ko, malinaw na and desisyon..

Bukas na bukas, magre-resign na ako. Hindi ko kaya ito.

Matapos kong gawin ang iniutos niya at makita siyang naglakad palabas, agad akong sumunod takot na takot na maiwan sa ibaba.

Pagkaupo ko sa madilim na sofa ng mansion, tulala na lang ang naging itsura ko. Parang nawalan ng laman ang isip ko, tanging kaba at pagod ang naiwan.

Samantala, ang alaga ko ay paakyat na sa second floor. Hindi na niya ako pinansin, at lubos ko iyong ipinagpasalamat.

Magdamag akong nanatili sa ganoong ayos tulala, walang imik, nakaupo lang sa madilim na sofa. Unti-unti ko na lamang namalayan nang lumiliwanag na ang paligid.

Umaga na.

Hindi ko namalayan kung kailan ako tuluyang natulala sa sofa hanggang sa unti-unting lumitaw ang liwanag ng araw.

Maya-maya, may narinig akong sasakyang papalapit.

Kanina, isang van ang dumaan sa likuran ng mansion at agad ding umalis. Ngayon naman, isang kotse ang huminto sa harapan.

Bumukas ang p***o ng mansion.

At agad kong nakita ang pamilyar na mukha.

Si Doc Martin.

Ang doctor ni Master Ace.

Ngumiti siya nang makita ako, na para bang natutuwa... o marahil ay nagulat dahil buhay pa rin ako.

Lumapit siya at umupo sa harap ko.

"Almira...?"

Isang tawag lang sa pangalan ko ang kailangan para tuluyan akong bumigay.

"D-Doc..." agad akong napaiyak. "Ayoko na po dito... natatakot na ako."

Hindi ko na napigilan ang sarili kong ikuwento ang nangyari kagabi.

"May bangkay po sa basement... tapos si Master Ace, pinagawa niya sa akin na ayusin iyon..."

Nanginginig ang boses ko habang nakatingin sa kanya.

"Sabihin n'yo nga po sa akin, Doc..."

Humigpit ang hawak ko sa damit ko.

"Killer ba ang alaga ko?"

Umiling siya at bahagyang natawa.

"Hindi, Almira."

Napatingin ako sa kanya.

"Hindi siya killer."

Huminga siya nang malalim bago ipinaliwanag.

"Isa siyang cadaverist. Mahilig siyang mag-aral tungkol sa katawan ng tao. Hindi ito basta ginagawa dahil gusto niyang manakit."

Tahimik akong nakinig.

"May mga katawan na legal na ipinagkakaloob para sa pag-aaral at pananaliksik, at iyon ang ginagamit niya upang mas maintindihan ang kanyang pinag-aaralan."

Kahit may paliwanag na siya, hindi pa rin agad nawala ang takot ko.

Ramdam ko pa rin ang kilabot na gumagapang sa buong katawan ko. Hindi na ako makapag pigil ayoko nang magtagal dito, kahit isang araw pa.

“Tulog siya maghapon… nagigising mga bandang alas-sais, at mula ro’n, dere-deretso na hanggang madaling araw,” paliwanag pa ng doktor na may halong tawa.

“Kung maaari, huwag kang magpapakita sa kanya sa gabi… para hindi ka niya mautusan.”

“Mula pa bata, ganyan na siya, Almira… mas gusto niyang nag-iisa,” dagdag pa ng doktor.

"Ang trabaho mo lang ay siguraduhing naiinom niya ang gamot niya," paliwanag ni Doc Martin. "Dahil mahimbing siyang matulog, idinadaan natin ito sa injection."

Tahimik akong nakinig.

"Pagkatapos, ihanda mo ang pagkain niya. Ilagay mo lang sa dining table at siguraduhing maayos itong nakatakip."

Tumango ako nang bahagya.

"Siguraduhin mo rin na maayos ang kalagayan niya tuwing umaga. Tulungan mo siya sa mga kailangan niya bago magsimula ang araw niya."

Nanatili akong tahimik.

Sa totoo lang, parang hindi ko pa rin matanggap ang lahat ng nangyari.

Mula sa malaking sahod...

Hanggang sa isang mansion na puno ng misteryo.

At ngayon, isang lalaking halos hindi ko maintindihan ang kailangan kong alagaan.

"Ayoko na po talaga, Doc..." mahina pero mariin kong sabi.

Tiningnan niya ako.

"Dalawang daang libo."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Deal!"

Napatingin siya sa akin bago bahagyang ngumiti.

"Ang bilis mong magbago ng isip."

Napakamot ako sa ulo.

"Eh... malaking bagay po 'yon, Doc."

Bahagya siyang natawa.

"Iyon lang ba? Wala na po ba kayong ibang ibibilin?"

Sa halip na sumagot agad, iniabot niya sa akin ang ilang bote ng gamot kasama ang detalyadong mga tagubilin kung paano ito gagamitin.

Mahigpit ko iyong tinanggap.

Hindi ko alam kung tama ba ang desisyong ginawa ko...

Pero sa halagang dalawang daang libo kada buwan, kailangan kong subukan..