Psychopath 4

Almira's POV.. 

Napatingin ako sa mga gamot na iniwan ni Doc Martin.

Puro injection.

Isa roon ang kailangan kong ibigay kay Master Ace mamayang alas-siyete ng umaga.

Napabuntong-hininga ako habang hawak ang mga bote.

Hindi pa rin mawala sa isip ko ang lahat ng nangyari kagabi.

Para bang isang panaginip na ayokong balikan.

Nagpasya muna akong mag-ikot sa loob ng mansion habang hinihintay ang oras.

Alas-singko pa lamang ng umaga, pero ang buong lugar ay tahimik na parang walang nakatira.

Makalipas ang ilang minuto, may narinig akong pumasok.

Dalawang babae ang dumating—isang matanda at isang halos kasing-edad ko lang.

"Magandang umaga, ineng," bati ng matanda.

"H-hi po. Magandang umaga rin po," nahihiya kong sagot.

Ngumiti siya bago nagpakilala.

"Kami ang caretaker ng mansion. Ako si Nanay Esme, at ito naman ang anak ko, si Betty."

Tumango ako bilang tugon.

"Ako po ang bagong tagapangalaga ni Master Ace."

Agad napatingin si Betty sa kanyang ina.

"Ay, hindi na si Rosita?" mahina niyang bulong.

Narinig ko pa rin iyon.

"Nag-resign na raw po," sagot ko.

"Sabagay..." sabi ni Betty habang nakatingin sa akin. "Palaging napapalitan ang tagapangalaga ni Master Ace."

Bahagya siyang ngumisi.

"Swerte ka na kung tatagal ka nang isang linggo."

Napakunot-noo ako.

"Bakit po?"

Huminga siya nang malalim bago tumingin sa paligid.

"Lagi lang siyang natutulog tuwing umaga. Matagal na rin namin siyang hindi nakikita nang maayos."

Sandali siyang tumahimik.

"Ang huli naming nakita sa kanya, binatilyo pa lang siya noon. Noong dinala siya sa ospital."

Napatingin ako sa kanya.

"Mula noon..." pagpapatuloy niya, "parang naging anino na lang siya rito sa mansion."

"Halos wala kaming alam tungkol sa kanya. Tanging katahimikan at mga kwento lang ang naiwan."

Natahimik ako.

Sa unang pagkakataon, naisip ko...

Ano ba talaga ang nangyari kay Master Ellixar Ace Raven?

Naccurious akong sumagot.. 

"T-Talaga ba?" tanong ko, hindi maitago ang pagtataka.

"Ibig sabihin... ganyan lang talaga si Master Ace?"

Agad tumango si Betty.

"Oo. Mula noon, parang gano'n na siya."

Napaisip ako sa sinabi niya.

"Ang alam ko pa nga..." pagpapatuloy ni Betty, tila hindi napapansin na mas lalo akong kinakabahan, "naghanda pa ang mga magulang niya noong nakaraang taon para sa kaarawan niya."

"Isang malaking selebrasyon."

Napatingin ako sa kanya.

"Pero hindi man lang siya sumipot. Hindi siya nagpakita kahit sandali."

Natahimik siya bago nagpatuloy.

"Hindi ko rin sigurado kung ilang taon na siya ngayon, pero ang alam ko... ang buong selebrasyon na iyon ay para sa mismong anak nila."

Mula sa tono niya, parang may malaking bahagi ng buhay ni Ace na hindi alam ng lahat.

"Basta..." mahina niyang dagdag, "parang matagal na siyang nawawala kahit nandito lang siya."

"Betty."

Agad siyang napatingin nang tawagin siya ng kanyang ina.

"Sobra ka nang magkuwento."

Napangiwi si Betty at natahimik.

"Pasensya na po, Ma'am," sabi ni Nanay Esme sa akin. "Masyado lang madaldal ang anak ko."

Ngumiti ako at bahagyang umiling.

"Wala po iyon..." nakangiti kong sagot. "Maganda nga pong may kausap ako rito. Ang boring po kasi kapag mag-isa."

Ngumiti si Nanay Esme.

Pero bago pa man matapos ang usapan namin, agad na namang sumabat si Betty.

Napalingon ako sa kanya.

"Try mo kaya lumabas sa gabi," suhestiyon niya habang may nakakalokong ngiti sa labi. "Silipin mo si Master Ace kung ano talaga ang ginagawa niya."

Napatawa ako nang mahina sa sinabi niya at napailing.

Sa isip ko, iyon ang hinding-hindi ko gagawin. Ayokong muling magligpit ng bangkay na ginamit niya.

Matapos nilang maglinis ng mansion, agad din silang umalis.

At gaya ng dati...

Muli na naman akong naiwan mag-isa.

Napatingin ako sa paligid habang naglalakad papunta sa kusina.

Hindi ko maiwasang mapangiti nang makita ang dalawang malalaking two-door refrigerator na punong-puno ng pagkain.

Mukhang kahit ilang linggo akong manatili rito, hindi ako magugutom.

Kung tutuusin, komportable ang lugar na ito.

Ang problema lang...

Ang may-ari ng mansion.

Napabuntong-hininga ako at muling binalikan ang mga gamot na iniwan ni Doc Martin.

Maingat kong pinag-aralan ang gamot na kailangan kong ibigay kay Master Ace mamayang alas-siyete ng umaga.

Ayokong magkamali.

Lalo na't alam kong hindi simpleng tao ang kailangan kong alagaan.

Nang makita kong malapit na ang oras, agad akong naghanda.

6:45 na.

Inayos ko ang lahat ng kailangan sa isang tray at nagsimulang umakyat sa second floor.

Pagdating ko roon, saka ko lang napagtanto kung gaano kalaki ang mansion.

Napakaraming p***o.

Napakaraming kwarto.

Isa-isa kong sinilip ang mga iyon habang hinahanap ang silid ni Master Ace.

Sa bawat pagbukas ko ng p***o, tila may malamig na hanging dumadampi sa balat ko.

Parang ang buong palapag ay may itinatagong sikreto.

Hanggang sa wakas...

Natagpuan ko rin ang kwartong hinahanap ko.

Ang silid ni Master Ellixar Ace Raven.

Napangiti ako at dahan-dahang pumasok. Iginagala ko ang paningin sa kabuuan ng kwarto-maluwang, may sofa pa sa gilid, may sariling refrigerator. Halos kumpleto na ang lahat, para bang hindi ito silid kundi isang hiwalay na mundo.

"Ayos ah..." mahina kong naibulong, ngunit agad ding kinain ng katahimikan ang boses ko.

Marahan akong lumapit sa kanya. Tulog na tulog si Master Ace; pakiramdam ko kahit anong sigaw ang gawin ko, hindi siya magigising. At sa sobrang katahimikan, lalo lamang akong kinilabutan.

Napansin ko ang isang laptop, maayos na nakapatong sa gilid ng kama. 

Hawak-hawak ko ang tray, maingat kong kinuha ang maliit na vial na may nakasulat na "Neurocalm-7". Malinaw ang likido, pero parang may kung anong bigat ang dala ng pangalan nito. Kinuha ko ang syringe at marahang inilagay ang gamot.

Huminga ako nang malalim bago itinarak ang karayom sa braso ni Master Ace. Hindi man lang siya gumalaw-tulog na tulog, para bang walang pakialam sa ginagawa ko. Dahan-dahan kong pinasok ang likido.

Pagkatapos ng ilang segundo, napansin kong bahagyang kumunot ang kanyang noo, kasabay ng mabagal na paghinga. Tila lumalim ang kanyang tulog, pero kasabay noon ay parang may mumunting panginginig sa kanyang daliri.

Matapos ko siyang ma-injectionan, agad akong lumapit sa closet at kumuha ng pamalit na damit. Katulad ng bilin ni Doc Martin, kailangan pa ring punasan at palitan ng damit si Master Ace.

Kabado ako habang hinahawakan ang tela. May ideyang pilit sumisiksik sa utak ko, mga imaheng ayaw ko sanang isipin... pero mariin kong pinilit na burahin iyon. Kailangan kong mag-focus.

Marahan akong lumapit, halos pigil ang hininga. Dahan-dahan kong inangat ang suot niyang damit, ang bawat galaw ay tila napakabigat at puno ng kaba, para bang anumang saglit ay maaari siyang magising.

Pag-angat ko ng kanyang damit, doon ko lang napagtanto ang tunay na problema-sobrang bigat niya! Para akong nakikipagbuno habang dahan-dahan kong hinihila ang tela pataas. Halos mapairap ako sa sarili ko.

Grabe, parang hindi tao 'to...! Sabagay ano bang aasahan mo sa ganito kakisig na lalaki.

Nang tuluyan kong maalis ang suot niya, muntik na akong matulala. Kahit tulog na tulog siya, kitang-kita ko ang perpektong hubog ng katawan niya-matipunong dibdib, matitigas na bisig, at kumpletong abs na parang inukit.

Pambihira... grabe ang ganda..

Patungan ko kaya Ito magigising Kaya??

Parang gusto ko nalang gumiling sa ibabaw niya...

Sabi ng baliw kong isip..

Napailing ako at napatawa nang mahina, sabay bulong sa sarili:

"Master Ace, hindi mo alam... nakakatulo ka ng laway kahit tulog ka pa."

mahina kong bulong, sabay kagat sa labi para pigilan ang sarili kong matawa.

Pero mas malaking hamon pala ang susunod-ang pantalon niya.

Dahan-dahan kong hinila pababa, pero halos mahulog ako sa sahig dahil bigla itong sumabit sa binti. Napasandal ako saglit, hingal na hingal.

Pag alis ko ng pantalon, halos mapapikit ako-pero hindi ko rin maiwasang sumilip ng bahagya. Agad kong tinakpan ang mukha ko gamit ang palad.

"B-Bakit parang... ang laki ata nun?!" natitili kong bulong sa sarili, halos matapakan ko ang sariling paa sa kaba.

"Ay, wag na... hindi ito kasama, siguro Naman sapat na ang pajama lang ang isusuot wag na palitan ang underwear!" bulong ko, habang pilit kong tinatapos ang ginagawa.

Agad kong tinakpan ang bibig ko, baka sakaling magising siya sa boses ko. Pero hindi... mahimbing pa rin siyang tulog, para bang wala akong ginagawa sa harap niya.

Napairap ako sa sarili ko.

Ano ba 'tong iniisip ko? Hula ko naman, virgin pa 'to si Master. Eh mula pagkabata, wala na siyang ginawa kundi pag-aralan ang mga patay... at matulog buong araw.

Baka nga mas may alam pa ako kaysa sa kanya. Oo, virgin din naman ako-pero hello, hindi ko rin maiwasang maimpluwensyahan ng mga kaibigan kong adik sa panonood ng p**n videos.

Muntik pa akong matawa nang mahina.

Kung tutuusin, baka nga hindi pa siya marunong humalik ng babae. Pero grabe naman... kung may makakita sa eksenang 'to, baka isipin nilang inaabuso ko si Master Ace!

Marahan kong tinapos ang pagpunas sa katawan at agad isinuot ang malinis na pajama. Nanginginig pa rin ang kamay ko sa kaba-hindi ko alam kung dahil sa takot na baka magising siya... o dahil sa kung ano ang nakita ko.

Pawisan akong natapos at muling pinagmasdan ang tulog na tulog pa ring si Master Ace.

"Paano ba yan Master... tapos na ako. Sleep tight, sleepy handsome..." natatawa kong bulong bago marahang lumabas ng kanyang silid.

Maghapon akong naglibang gamit ang cellphone ko. Buti na lang, may sariling WiFi ang mansion, walang password. Kaya mabilis akong nakaconnect parang biglang gumaan ang pakiramdam ko-kahit papaano, hindi na ganoon kaboring ang buong araw ko rito.

At dahil na rin sa kakapalan ng mukha ko, sa itaas na ako kumuha ng kwarto.

Sa pagkain naman, walang problema-marunong naman akong magluto.

Napatingin ako sa orasan. Alas-kwatro y medya na. Agad akong tumayo at nagluto ng simpleng adobong manok. Pagkatapos, inayos ko iyon sa dining table.

Nang matapos, bitbit ko ang isang tray na may lamang pagkain. Maingat akong umakyat sa second floor, balak ko sanang magkulong na sa kwarto Kasi pagising na si master.

Ngunit saktong paakyat ko saka Namang pagbaba ni Master Ace, nagkasalubong kami. Nagkatinginan kami sandali.

"G-Good afternoon, Master Ace," bati ko, medyo nauutal pa.

Hindi niya ako pinansin at dumiretso lang siya, nilagpasan ako na para bang wala akong sinabi. Pero bago pa ako tuluyang makalayo, bigla siyang nagsalita-isang tanong na nagpatigil sa mga paa ko.

"What's your name again?" malamig nitong tanong.

"Huh?" napatingin ako sa kanya, halatang nagulat.

Napakunot ang noo niya, kita ang inis. "Your name!"

"A-Almira Jade po, Master..." mahina kong sagot.

Tumango-tango siya, tila inuukit sa isip ang pangalan ko.

"Almira... next time, when you change my clothes, make sure to change my underwear too. Is that clear?"

Nanlaki ang mga mata ko, muntik pa akong mabulunan sa sariling laway.

Ano raw?! 

Napayuko ako, hindi ko alam kung matatawa, mahihiya, o maiinis. Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko habang pigil ang sarili na hindi magkomento ng kung anu-ano.

"Uhmm... o-opo, Master," nahihiya kong sagot, sabay iwas ng tingin.