CHAPTER 3: THE CEO'S PLUS-SIZE DATE

Elaria’s POV

“ELARIA! Bumangon ka na! Hindi ka puwedeng ma-late sa unang malaking gala mo!”

Napadilat ako nang marinig ang malakas na sigaw ni Zephira.

“Five minutes pa!” daing ko habang tinatakpan ng unan ang mukha ko.

“Five minutes? Girl, alas-singko na! At kailangan mong maging ready bago mag-alas-sais!”

Bigla akong napabangon.

“ALAS-SINGKO?!”

Napahalakhak si Zephira habang nakasandal sa pintuan ng kuwarto ko.

“Good morning, sleeping beauty!”

“Bakit hindi mo ako ginising nang mas maaga?”

“Ginising kita nang tatlong beses. Ang sabi mo, gusto mong maging CEO someday at kailangan mo ng beauty sleep.”

Napahawak ako sa noo ko.

Diyos ko. Bakit ba ako nagiging makulit kahit tulog?

Ngayong araw ang charity gala na dadaluhan namin ni Azriel Thorne. Bilang personal assistant niya, kailangan kong samahan siya at siguraduhing maayos ang lahat ng kailangan niya.

Pero may isang problema.

Wala akong ideya kung anong isusuot ko.

“Anong gown ang dadalhin natin?” tanong ni Zephira habang binubuksan ang aking aparador.

“Yung pinakamaganda.”

“Lahat ng damit mo maganda, pero kailangan natin ng pang-gabing kasuotan.”

Maya-maya, inilabas niya ang isang champagne-colored gown na matagal ko nang hindi nasusuot.

“ITO!”

Napakunot-noo ako.

“Hindi ba masyadong hapit?”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Elaria, hindi ka naman pupunta roon para magtago sa kurtina. Isusuot mo ang damit na gusto mo. Hindi mo kailangang paliitin ang sarili mo para lang magkasya sa inaasahan ng ibang tao.”

Napangiti ako.

Iyon ang dahilan kung bakit mahal ko ang babaeng ito.

Hindi niya ako hinahayaang kalimutan ang halaga ko.

“Fine. Pero kapag natapakan ko ang laylayan nito at bumagsak ako sa harap ng CEO, kasalanan mo.”

“Kung bumagsak ka, siguraduhin mong sa mga bisig niya.”

“ZEPhira!”

Nagtawanan kami.

---

Pagdating namin sa opisina, halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko sa kaba.

Suot ko ang champagne-colored gown na may simpleng disenyo at malambot na tela. Nakalugay ang buhok ko at bahagyang inayos ang mukha ko.

Hindi ako mukhang ibang tao.

Ako pa rin si Elaria.

At sapat na iyon.

Nakatayo ako sa harap ng salamin nang bumukas ang p***o.

“Miss Virelli.”

Napalingon ako.

Nandoon si Azriel.

Naka-itim siyang tuxedo, maayos ang buhok, at suot ang mamahaling relo sa kaliwang pulso. Napakalamig ng ekspresyon niya gaya ng dati.

Pero hindi ko maitatangging napakaguwapo niya.

Grabe. Parang may sariling ilaw ang lalaking ito.

“Good evening, Sir,” bati ko.

Saglit siyang natigilan habang nakatingin sa akin.

Mabilis kong inayos ang buhok ko.

“May mali po ba sa suot ko?”

“Wala.”

“Sure po?”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, bago muling tumingin sa aking mga mata.

“You look beautiful, Miss Virelli.”

Napatigil ako.

Sandali.

Ano raw?

“P-Pasensya na po?”

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

“Hindi mo ba ako narinig?”

“Hindi po. Parang may dumaan lang na hangin.”

Napabuntong-hininga siya.

“I said, you look beautiful.”

Uminit ang mga pisngi ko.

“Salamat po, Sir.”

“Let's go. We're running late.”

Tumalikod siya at naglakad palabas.

Napangiti ako habang sumusunod.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang mas maganda ang gabi dahil sa simpleng papuri niya.

---

Pagdating namin sa lugar ng pagtitipon, halos mapanganga ako sa laki at ganda nito.

Napakagarbo ng bulwagan. May malalaking chandelier sa kisame, mamahaling mga bulaklak sa bawat mesa, at mga taong nakasuot ng mamahaling kasuotan.

Lahat sila mukhang mayaman.

Samantalang ako, iniisip kung magkano ang halaga ng isang chandelier.

“Miss Virelli.”

Napalingon ako kay Azriel.

“Stay close.”

“Opo, Sir.”

Pumasok kami sa bulwagan. Agad kaming sinalubong ng ilang negosyante at mga kilalang personalidad.

“Mr. Thorne! It's good to see you.”

Nakipagkamay si Azriel sa isang lalaking nasa edad singkuwenta.

“Likewise.”

Tahimik lang akong nakatayo sa tabi niya habang inaasikaso ang ilang dokumento at mensahe sa aking telepono.

Hanggang sa may isang babaeng lumapit.

“Azriel, darling.”

Napatingin ako sa kanya.

Isa siyang napakagandang babae. Mahaba ang buhok, makinis ang balat, at suot ang isang mamahaling pulang gown na akmang-akma sa kanyang katawan.

Ngumiti siya kay Azriel bago ito hinalikan sa pisngi.

“It's been a long time.”

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Azriel.

“Seraphielle.”

Ah.

Seraphielle Vivara Laurent.

Narinig ko na ang pangalan niya sa ilang empleyado.

Ang dating kasintahan ng CEO.

At base sa paraan ng pagtingin niya kay Azriel, mukhang hindi pa siya tuluyang nakaka-move on.

“Who's this?” tanong niya habang nakatingin sa akin.

“Elaria Virelli. My personal assistant.”

Iniabot ko ang kamay ko.

“Nice to meet you, Miss Laurent.”

Tiningnan niya ang kamay ko bago bahagyang ngumiti.

“Likewise.”

Hindi niya ito agad tinanggap.

Sa halip, pinagmasdan niya ang aking kasuotan.

“Oh. You're his assistant?”

“Opo.”

“Interesting.”

Napangiti siya nang bahagya.

“Azriel usually prefers people who know how to present themselves properly. Especially at events like this.”

Napakurap ako.

Hindi ko alam kung papuri ba iyon o insulto.

“I'm glad I could meet your expectations, Miss Laurent,” sagot ko nang mahinahon.

Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon.

“I'm sure you're trying your best.”

Bago pa ako makasagot, nagsalita si Azriel.

“Seraphielle, she's here because I invited her. I don't see why we need to discuss her appearance.”

Natahimik ang babae.

Napatingin ako kay Azriel.

Ipinagtanggol niya ba ako?

“Of course, darling,” sagot ni Seraphielle. “I was only being friendly.”

“Then be friendly.”

Napangiti ako nang palihim.

Grabe. Kapag nagsalita talaga ang CEO, parang may kasamang babala.

---

Makalipas ang ilang minuto, iniwan muna ako ni Azriel upang kausapin ang ilang mamumuhunan.

Nakatayo ako malapit sa mesa ng mga pagkain nang may marinig akong dalawang babaeng nag-uusap.

“Siya ba ang babaeng kasama ni Azriel?”

“Oo. Personal assistant niya raw.”

“Talaga? Akala ko may mas angkop siyang makakasama sa ganitong pagtitipon.”

Napahawak ako sa baso.

Hindi ko naman sila kilala, pero bakit parang kailangan pa nilang pag-usapan ang katawan ko?

Huminga ako nang malalim.

Hindi ako narito para magustuhan nila.

Narito ako para magtrabaho.

Kumuha ako ng maliit na pagkain nang biglang may tumawag sa akin.

“Elaria?”

Napalingon ako.

Isang lalaking nakasuot ng kulay-asul na suit ang nakangiting lumapit.

“Caspian?”

“It's been a while!”

Napangiti ako.

Si Caspian Rhys Everhart.

Isa siya sa mga kakilala ko noong kolehiyo. Mabait, palabiro, at laging handang tumulong.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko.

“Dapat ako ang magtanong niyan. Hindi ko alam na dumadalo ka na pala sa mga ganitong pagtitipon.”

“Trabaho lang. Personal assistant ako ni Mr. Thorne.”

Bahagya siyang natawa.

“Azriel Thorne? Wow. Matapang ka pala.”

“Bakit naman?”

“Wala. Sikat siya sa pagiging malamig.”

“Hindi lang malamig. Parang freezer na may sariling negosyo.”

Napatawa si Caspian.

“Hindi ka talaga nagbabago.”

Hindi ko napansin na may isang pares ng matang nakatingin sa amin mula sa kabilang bahagi ng bulwagan.

Si Azriel.

Nakatayo siya kasama ang ilang negosyante, ngunit tila hindi na niya pinakikinggan ang kanilang pinag-uusapan.

Nakatitig siya kay Caspian.

At hindi niya nagustuhan ang nakikita niya.

---

“Who is that man?”

Napatingin si Rhydian, ang matalik na kaibigan at kasosyo ni Azriel, sa direksiyon ng tingin nito.

“Caspian Everhart.”

“Why is he talking to Elaria?”

Napataas ang kilay ni Rhydian.

“Bakit? Kailangan bang humingi muna siya ng pahintulot sa iyo?”

Hindi sumagot si Azriel.

Napangisi si Rhydian.

“Interesting.”

“What's interesting?”

“Wala. Mukha ka lang nagseselos.”

Malamig siyang nilingon ni Azriel.

“Don't be ridiculous.”

“Hindi pa nga kita inaasar nang todo.”

“Rhydian.”

“Sige na. Tahimik na ako.”

Pero hindi nawala ang ngisi sa mukha ni Rhydian.

---

“Elaria, would you like to dance?”

Napatingin ako kay Caspian.

“Dance?”

“Oo. Isang sayaw lang.”

Napatingin ako sa aking sapatos.

“Hindi ako magaling sumayaw.”

“Walang problema. Gagabayan kita.”

Nag-aalangan akong ngumiti.

Pero bago pa ako makasagot, may isang kamay na humawak sa aking pulsuhan.

“Miss Virelli.”

Napalingon ako.

Si Azriel.

“Sir?”

“Come with me.”

Napatingin ako kay Caspian.

“Pasensya na,” sabi ko.

“It's okay. Maybe next time,” sagot niya.

Sinamahan ako ni Azriel palayo sa gitna ng bulwagan.

“May problema po ba?” tanong ko.

“Your work.”

Napakunot-noo ako.

“Anong tungkol sa trabaho ko?”

“You're supposed to be assisting me.”

“Pero Sir, tapos ko na po lahat ng kailangan ninyong dokumento.”

“Then stay beside me.”

Napakurap ako.

“Hindi po ba kayo may mga kausap?”

“I'm aware.”

“Kung ganoon, bakit—”

“Do I need to explain everything to you?”

Napapikit ako.

Ayan na naman ang malamig niyang ugali.

“Hindi po, Sir.”

Tumalikod ako upang sumunod sa kanya.

Ngunit bago ako makalakad nang maayos, natapakan ko ang laylayan ng gown ko.

“Ay!”

Nawalan ako ng balanse.

Agad akong sinalo ni Azriel bago pa tuluyang bumagsak.

Napahawak ako sa kanyang balikat.

Napakalapit namin sa isa't isa.

Naramdaman ko ang kamay niya sa aking baywang habang nakatitig siya sa akin.

“Careful.”

Napalunok ako.

“Opo.”

Ilang segundo kaming hindi gumalaw.

“Are you hurt?”

Umiling ako.

“Hindi po. Pride ko lang yata ang nasaktan.”

Bahagya siyang napangiti.

At iyon ang unang pagkakataong nakita kong ngumiti ang lalaking iyon nang hindi pilit.

“Come on, Little Universe.”

Natigilan ako.

“Little Universe?”

Tila napagtanto niyang may nasabi siya.

“Never mind.”

Pero hindi ko napigilang ngumiti.

May bago na akong palayaw mula sa CEO.

At hindi ko alam kung bakit, pero gusto kong marinig ulit iyon.

---

Nang matapos ang pagtitipon, sinamahan ako ni Azriel palabas.

“Thank you for tonight, Sir.”

He nodded.

“Good work.”

“Salamat po.”

Pumasok ako sa sasakyan at umupo sa tabi ng bintana.

Habang nasa biyahe, tahimik kaming dalawa.

Pero hindi ko maiwasang isipin ang nangyari kanina.

Bakit niya ako inilayo kay Caspian?

At bakit parang hindi siya natuwa nang mag-usap kami?

Baka naman talagang ayaw lang niyang may ibang taong nakakaabala sa kanyang assistant.

Oo. Trabaho lang iyon.

Trabaho.

---

Azriel’s POV

Hindi ko maalis sa isip ko ang ngiti ni Elaria habang kausap si Caspian Everhart.

Hindi ko rin maintindihan kung bakit ako nainis nang yayain siya nitong sumayaw.

Wala akong karapatang makialam sa personal niyang buhay.

Assistant ko siya.

Wala nang iba.

“Sir?”

Napatingin ako sa telepono nang makatanggap ng mensahe.

Isang hindi kilalang numero.

May kalakip itong larawan ni Elaria habang nakangiti kay Caspian.

Kasunod nito ang isang maikling mensahe.

UNKNOWN: Mukhang may bago nang lalaking nagpapasaya sa iyong assistant.

Napakunot-noo ako.

Sino ang nagpadala nito?

Bago pa ako makasagot, may isa pang mensahe.

UNKNOWN: Mag-ingat ka, Azriel. Hindi lahat ng ngiti ni Elaria ay para sa iyo.

Napahigpit ang hawak ko sa telepono.

Hindi ko alam kung sino ang taong iyon.

Pero isang bagay ang sigurado.

May isang taong nagmamasid kay Elaria.

At hindi ko hahayaang may mangyari sa kanya.

---

Seraphielle’s POV

Nakatitig ako sa larawang ipinadala sa akin ng aking tauhan.

Si Elaria Virelli.

Ang babaeng hindi ko inaasahang magiging malapit kay Azriel.

Napangiti ako habang iniikot ang baso ng alak sa aking kamay.

“Akala mo ba ganoon kadaling makuha ang atensiyon niya?” bulong ko.

Tinawagan ko ang aking pinagkakatiwalaang tao.

“Gusto kong malaman mo ang lahat tungkol kay Elaria Solenne Virelli. Pamilya niya, nakaraan niya, mga sikreto niya. Lahat.”

“May partikular po ba kayong hinahanap?”

Tumigil ako sa pagngiti.

“Hanapin mo kung bakit siya talaga napunta sa buhay ni Azriel.”

Ibinaba ko ang tawag.

Muli kong tiningnan ang larawan.

“Enjoy your little moment, Elaria.”

Dahan-dahan akong ngumiti.

“Dahil sisiguraduhin kong hindi magtatagal ang kaligayahang iyan.”

End of Chapter 3.