KABANATA 2

Dalia Laurel POV

Malamig ang simoy ng hangin na humahampas sa mukha ko habang nakatayo ako sa tapat ng lumang ancestral house dito sa Pagsanjan. May mga bahagi ng kahoy na inaamag na, at ang ilang parte ng bubong ay halatang bibigay na kapag inabot ng malakas na bagyo.

Ito ang unang restoration project na nakuha ko matapos ang limang taong pagkakakulong sa kontrol ni Iñigo.

Tiningnan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin ng maliit na boutique hotel na tinitirhan ko. Worn-out jeans, simpleng white shirt, at nakatali ang buhok sa isang messy bun. Malayo sa dating Dalia na araw-araw nakasuot ng tailored dresses, diamond earrings, at mamahaling heels—mga bagay na pinipili mismo ni Iñigo para sa akin dahil kailangang mukha akong perpektong asawa ng isang Sevillano.

Hinawakan ko ang sarili kong mga kamay. Medyo nagkakagaspang na ang mga palad ko dahil sa mga nakalipas na araw ng paghawak ng draft paper, measuring tape, at semento. Pero sa kabila ng pagod, ngayon lang ako nakahinga nang ganito kaluwag.

May biglang gumuhit na alaala sa utak ko—isang gabi tatlong taon na ang nakararaan sa mansyon sa Forbes Park.

Nakatayo ako noon sa tabi ng bintana habang nakatingin sa sketchpad na pilit kong itinago sa ilalim ng kama. Kakatapos ko lang gumuhit ng isang simpleng blueprint para sa isang civic center. Noong pumasok si Iñigo sa kwarto, agad niyang nakita ang hawak ko.

Hindi siya nagalit. Mas nakakatakot ang ginawa niya—pumunta siya sa tabi ko, kinuha ang lapis sa kamay ko, at itinabi iyon sa nightstand.

"Dalia, how many times do I have to remind you?" mahinahon pero malamig niyang sabi habang hinahawakan ang mga balikat ko. "Your body is too fragile for this. You survived a major accident because of my medical team. Do you want to end up back in the ICU? Hayaan mo na ang kumpanya na humawak ng mga proyekto. Just stay home and rest. I will take care of everything."

Naniwala ako sa kanya. Akala ko talaga noon, nag-aalala lang siya. Akala ko, ang mga maintenance pills na ibinibigay niya araw-araw ay para sa kagalingan ko. Every single day, pinaiinom niya ako ng gamot na nagpapahina ng katawan ko, dahilan para madali akong mapagod at magkaroon ng brain fog whenever I tried to focus on architectural design.

Ginawa niya akong mahina para umasa lang ako sa kanya. Ginawa niya akong sakitin para hindi ko ma-check ang mga dokumento ng kumpanya ko.

At habang nakakulong ako sa kwarto at naniwalang wala na akong silbi, pinalabas niyang ang mga konsepto at patented designs ko ay galing sa sarili niyang research division para sa expansion ng Sevillano Medical Group. He literally erased my name from my own legacy and presented himself as the visionary savior.

Napaatras ako nang bahagya nang tumunog ang telepono sa bulsa ko. Medyo nag-alangan pa ako bago iyon sinagot, natatakot na baka nahanap na agad ako ni Iñigo.

"Hello?"

"Architect Laurel?" boses ng isang matandang lalaki sa kabilang linya. Si Kapitan Bernardo, ang tagapamahala ng heritage site. "Nakaayos na po ang mga kagamitan sa site. Hinihintay na po kayo ng mga karpintero para sa initial assessment."

Nakahinga ako nang malalim. "Opo, Kap. Papunta na po ako."

Inayos ko ang suot kong hard hat at kinuha ang blueprint case sa mesa. Wala akong dalang kotse. Wala akong driver na katulad ng ipinapadala ni Iñigo noon para magbantay sa bawat galaw ko. Naglakad ako papunta sa site habang sinasalubong ang sikat ng araw.

Pagdating ko sa lumang bahay, naroon na ang limang lokal na construction worker na nagkakape sa gilid. Tumingin sila sa akin—may halong pagdududa dahil sanay silang mga lalaki o malalaking contractor ang humahawak ng ganitong trabaho.

"Kayo po ba 'yung galing Maynila?" tanong ng foreman na si Mang Jun habang sinusuri ang ayos ko. "Sigurado ho ba kayong kaya ninyong umakyat sa second floor? Medyo bulok na po ang mga kalang at kahoy doon."

Napatigil ako nang sandali. Dati, kapag sinabihan ako ng ganyang linya, baka nag-atubili na ako dahil sa takot na ipinasok ni Iñigo sa utak ko. Pero ngayon, tiningnan ko nang diretso si Mang Jun.

"Naka-harness po tayo, 'di ba?" sagot ko habang ipinapakita ang hawak kong measuring tape. "Inaral ko ang structure ng bahay na 'to kagabi. Ang mga pangunahing haligi sa ibaba ay gawa sa yakal at molave, kaya matatag pa rin ang pundasyon. Ang kailangan lang palitan ay ang mga rotted beams sa balag."

Nagkatinginan ang mga manggagawa bago dahan-dahang tumango si Mang Jun, halatang nagulat sa bilis ng pagsusuri ko.

"Sige po, Arki. Sunod kami sa inyo," sabi nito.

Umakyat ako sa lumang hagdanan ng bahay. Sa bawat hakbang, nararamdaman ko ang alikabok at amoy ng lumang kahoy. May mga bahagi ng sahig na tumutunog, pero hindi ako huminto. Kinuha ko ang tape measure at sinimulang sukatin ang mga anggulo ng dingding, habang nagtatala sa maliit kong notebook.

Walang aircon, walang mamahaling coffee table, at pawis na pawis ang likod ko sa gitna ng init ng tanghali. Ang maliit kong ipon mula sa kaunting natirang perang hindi dumaan sa joint account namin ni Iñigo ang gamit ko para sa pang-araw-araw na gastusin. Sapat lang iyon para sa ilang buwang pagkain at renta sa maliit na kwarto.

Pero sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, pakiramdam ko ay buhay ulit ako.

Naalala ko noong isang taon, nakiusap ako kay Iñigo na kahit mag-lecture man lang ako sa isang unibersidad para magamit ang degree ko. Galit ang isinagot niya sa akin—malamig at puno ng panghahamak.

"Do you think people will take you seriously, Dalia? You can barely stand two hours of exertion without having a migraine. Stay home. I earn enough for the both of us."

Inisip ko noon na baka tama siya. Na baka nagiging pabigat lang ako.

Pero habang hawak ko ang lapis ngayon at malayang nagdadraft ng bagong structural plan para sa lumang bahay na ito, napangiti ako nang bahagya. Hindi ako sakitin. Hindi ako mahina. Ang tanging maysakit sa aming dalawa ay ang lalaking kailangang manipulahin ang sarili niyang asawa para lang hindi ito lumipad nang mas mataas sa kanya.

"Arki!" sigaw ni Mang Jun mula sa ibaba. "May naghahanap po sa inyo sa labas! Mukhang mga taga-Maynila, naka-black na sasakyan!"

Napatigil ang kamay ko sa pagguhit. Nanlamig ang mga daliri ko sa hawak kong lapis habang dahan-dahang napatingin sa bintana ng ikalawang palapag.

Sa ibaba, nakaparada ang isang itim na SUV na may bintanang napakadilim. Agad kong nakilala ang plate number—isa iyon sa mga sasakyan ng security detail ni Iñigo.

Nakahinga ako nang mabigat habang ibinababa ang blueprint case sa mesa. Hindi ko ineexpect na mabilis niya akong matutunton, pero alam kong hindi na ako ang Dalia na madaling maipasok sa loob ng sasakyang iyon.

Nagsimula na akong maglakad pababa ng hagdan para harapin kung sino man ang ipinadala niya.