Semua Bab THE SILENT VOW: Chasing His Forgotten Wife: Bab 1 - Bab 7

Dalia Laurel POVMalamig ang simoy ng hangin na humahampas sa mukha ko habang nakatayo ako sa tapat ng lumang ancestral house dito sa Pagsanjan. May mga bahagi ng kahoy na inaamag na, at ang ilang parte ng bubong ay halatang bibigay na kapag inabot ng malakas na bagyo.Ito ang unang restoration project na nakuha ko matapos ang limang taong pagkakakulong sa kontrol ni Iñigo.Tiningnan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin ng maliit na boutique hotel na tinitirhan ko. Worn-out jeans, simpleng white shirt, at nakatali ang buhok sa isang messy bun. Malayo sa dating Dalia na araw-araw nakasuot ng tailored dresses, diamond earrings, at mamahaling heels—mga bagay na pinipili mismo ni Iñigo para sa akin dahil kailangang mukha akong perpektong asawa ng isang Sevillano.Hinawakan ko ang sarili kong mga kamay. Medyo nagkakagaspang na ang mga palad ko dahil sa mga nakalipas na araw ng paghawak ng draft paper, measuring tape, at semento. Pero sa kabila ng pagod, ngayon lang ako nakahinga nang g

Dalia Laurel POVNakatayo ako sa ikalawang palapag ng lumang bahay, hawak ang panukat at clipboard, nang marinig ko ang dagundong ng dalawang mamahaling sasakyan na pumasok sa bakuran.Hindi na ako nag-abalang magtago. Dahan-dahan kong itinabi ang lapis sa tainga ko at dinala ang ginagawa ko patungo sa balkonahe.Sa ibaba, pumarada ang isang itim na Maybach na kasunod ng SUV ni Atty. Valderrama. Mabilis na bumaba ang driver para buksan ang pinto ng passenger seat.Unang lumabas ang kulay abong leather shoes na walang ni isang bakas ng alikabok, kasunod ang matangkad at eleganteng kaanyuan ni Iñigo. Nakasuot siya ng tailored charcoal suit—walang tie, nakatupi nang bahagya ang sleeves ng kanyang white shirt, pero naroon pa rin ang aura ng isang lalaking sanay na sinusunod ng lahat.Nang iangat niya ang kanyang tingin at magtagpo ang mga mata namin, naramdaman ko ang bahagyang pagkirot sa dibdib ko. Pero agad ding nawala iyon.Tumingin siya sa paligid nang may halo ng dumi at pagtataka.

Dr. Iñigo Sevillano POVBumaba ang tingin ko sa suot kong puting lab gown na halos gasgas na ang kwelyo. Wala itong monogram ng Sevillano Medical Group. Walang mamahaling tela. Simpleng tela lang ito mula sa supply office ng Pagsanjan Municipal Health Center.Limang araw na mula nang iwan ko ang opisina ko sa Maynila at ilipat ang posisyon ko rito bilang isang simpleng volunteer physician.Habang nag-aayos ako ng mga reseta sa maliit kong mesa, bumalik sa isip ko ang gabing binago ang lahat. Akala ko noong una, simpleng tampo lang ang pag-alis ni Dalia. Ipinaghanda ko pa siya ng mga paborito niyang bulaklak habang pinapanood ko ang sarili ko sa stage ng Okada Manila para tanggapin ang *Humanitarian of the Year* award. Ang yabang ko pa nang iabot sa akin ni Leo ang sobre. Inakala ko pang sulat iyon ng pagpapasalamat mula sa board of directors o kaya ay mensahe ng pagbati mula sa asawa ko.Pero nang buksan ko iyon sa harap ng napakaraming tao, parang binagsakan ako ng langit at lupa.Na