KABANATA 3

Dalia Laurel POV

Inayos ko ang suot kong hard hat bago dahan-dahang bumaba sa lumang hagdanan ng heritage house. Handa na ang utak ko sa anumang panggugulo na gagawin ni Iñigo. Inasahan ko nang ipapadala niya ang kanyang mga bodyguard o personal investigator para kaladkarin ako pabalik sa Forbes Park.

Pero nang makarating ako sa may pintuan ng ancestral site, hindi ang mukha ng security detail ang sumalubong sa akin.

Isang matangkad at nakasalaming lalaki na naka-barong ang naghihintay sa gilid ng itim na SUV. Agad kong nakilala si Atty. Valderrama, ang chief legal counsel ng Sevillano Medical Group at matalik na kaibigan ni Iñigo.

"Architect Laurel," tawag niya habang may bitbit na leather briefcase. "Mabuti naman at nahanap ka namin. Halos tatlong araw nang hindi nakakatulog si Dr. Sevillano dahil sa ginawa mo."

Natawa ako nang bahagya, pero walang halong saya. "Kung pumunta ka rito para pilitin akong pirmahan uli ang kahit anong kontrata, Attorney, nag-aaksaya ka lang ng oras."

Mabilis na umiling ang abogado. Tumingin siya sa paligid, tila nababahala sa mga karpinterong nakatitig sa aming dalawa.

"Hindi ako pumunta rito para magbanta, Dalia," marahang sabi ni Atty. Valderrama. "Pumunta ako rito dahil nagkakagulo sa ospital at sa mansyon. Iñigo is losing control. At kung kilala mo ang asawa mo, alam mong kapag nawalan siya ng kontrol, walang sinuman sa paligid niya ang ligtas."

Natahimik ako nang ilang segundo. Hindi ako nagulat sa sinabi niya.

Si Iñigo Sevillano ay isang taong sanay na bawat detalye ng buhay niya ay nakaplano. Mula sa eksaktong oras ng gising niya sa umaga, sa uri ng kape na iinumin niya, hanggang sa kung anong damit ang isusuot ko kapag sasama ako sa mga pormal na okasyon. Para sa kanya, ang buhay ay katulad ng isang komplikadong brain surgery—isang maling galaw lang, sisirain niya ang buong sistema para lang maibalik ang order.

"Anong nangyari?" tanong ko sa malamig na boses.

Huminga nang malalim si Atty. Valderrama bago sumagot. "Nong gabi ng gala, pagkabukas niya ng sobre sa harap ng board of directors, hindi siya nagsalita. Iniwan niya ang award sa stage at umuwi agad sa Forbes Park. Pagdating niya sa bahay at nakitang wala na ang lahat ng gamit mo—pati ang mga litrato mo—nagwala siya sa mismong study room niya."

Naalala ko ang study room na iyon. Doon nakatago ang mga dokumentong pumatay sa career ko bilang architect. Doon niya ako palaging kinakausap sa malamig niyang boses tuwing magpapadala siya ng reseta ng mga gamit kong pampahina.

"Kinuha niya ang lahat ng private investigator sa Maynila para lang mahanap ka," patuloy ng abogado. "Binuksan niya ang lahat ng CCTV footage sa kalsada mula Forbes Park hanggang sa mga bus terminal. Inisip niyang may kumuha sa 'yo o may nag-manipula sa 'yo para umalis."

Napatingin ako sa malayo. Typical Iñigo. Sa tingin niya, wala akong sariling utak para magdesisyon para sa sarili ko. Sa paningin niya, ako pa rin 'yung fragile at manipuladong babae na kailangang protektahan mula sa mundo.

"Hindi niya matanggap na ikaw mismo ang may gustong umalis," dagdag pa ng abogado. "Kagabi, nagkaroon siya ng emergency craniotomy sa Sevillano Medical Center. Isa iyon sa mga pinakamatalas niyang operasyon. Pero sa gitna ng procedure, tumigil siya nang halos limang minuto dahil narinig niyang tumunog ang telepono sa hallway. Inakala niyang ikaw ang tumatawag. Kamuntik nang magkaroon ng Surgical Error dahil nawala siya sa pokus."

Napatitig ako sa abogado. Si Iñigo? Ang pinakamagaling na neurosurgeon sa bansa na kilala sa pagkakaroon ng hands of steel, nawalan ng pokus sa gitna ng operasyon?

"Nasaan siya ngayon?" tanong ko.

"Nasa Forbes Park," sagot ni Atty. Valderrama. "Hindi na siya pumapasok sa ospital. Nakatutok lang siya sa computer screen para subaybayan ang mga report ng mga investigator. Pinakansela niya ang lahat ng appointment niya ngayong linggo. Dalia, the entire Sevillano Group is paralyzed because of your departure. Ayaw niyang pumirma ng kahit anong board resolution hangga't hindi ka bumabalik."

Inabot ng abogado sa akin ang isang malaking brown folder mula sa kanyang briefcase.

"Inutusan niya akong dalhin ito sa 'yo," sabi niya. "Gusto niyang ibigay sa 'yo ang limampung porsyento ng shares ng Sevillano Expansion Project—ang mismong proyekto na kinuha niya sa 'yo limang taon na ang nakararaan. Bibigyan ka rin niya ng sarili mong architectural firm sa ilalim ng pangalan mo. Kahit anong ibayad mo sa mga abogado para sa divorce, dodoblehin niya, basta bumalik ka lang sa mansyon."

Tiningnan ko ang brown folder sa mga kamay niya.

Limang taon ang nakararaan, baka naiyak pa ako sa tuwa kung ibinigay niya ito sa akin. Baka inisip ko pang muli niyang pinatunayan ang pagmamahal niya. Pero ngayon? Nakikita ko na ang totoong kulay ng ginagawa niya.

Hindi ito pagpapakumbaba. Hindi ito paghingi ng tawad.

Ito ay panibagong paraan ng pagkontrol. Iniisip niyang ang lahat ng tao ay may presyo—at kapag itinapon niya ang sapat na halaga ng pera at ari-arian sa harap ko, babalik ako sa pagiging sunod-sunuran niyang asawa.

Iniabot ko pabalik ang folder kay Atty. Valderrama nang hindi man lang ito binubuksan.

"Sabihin mo sa kanya, hindi nabibili ng pera ang limang taong ninakaw niya sa buhay ko," malamig kong sabi.

Nagulat ang abogado. "Dalia, be reasonable! Bilyonaryo si Iñigo. May hawak siyang kapangyarihan para sirain ang kahit anong restoration project na hawak mo ngayon. Kapag ginusto niya, maaari niyang bilhin ang buong bayan na ito para lang pilitin kang bumalik!"

"Ipaalala mo rin sa kanya," dahan-dahan kong sagot habang itinuturo ang sarili ko, "na hindi na ako ang pasyente niya. At mas lalong hindi na ako ang asawa niyang nakatali sa utang na loob."

Tumalikod na ako para bumalik sa loob ng heritage house, pero bago pa ako makahakbang nang malayo, tumunog ang telepono ng abogado.

Inangat ito ni Atty. Valderrama at agad na namutla ang mukha niya habang nakikinig sa kabilang linya. Pagkaraan ng ilang segundo, ibinaba niya ang telepono at tumingin sa akin na may halong takot.

"Umalis na siya ng Maynila," pabulong na sabi ng abogado. "Nalaman niya ang kinaroroonan mo mula sa GPS tracker ng kotse ko. Papunta na si Iñigo rito."

Nakahinga ako nang malalim habang dinarama ang mabilis na tibok ng puso ko.

Hindi ako tumakbo. Hindi ako nagtago. Kinuha ko uli ang tape measure sa bulsa ko at tumingin sa taas ng lumang bahay.

Kung gusto niyang pumunta rito para makipaglaro ng kapangyarihan, haharapin ko siya sa sarili kong teritoryo.

"Pakisabi sa kanya kapag dumating siya," sabi ko kay Atty. Valderrama nang hindi man lang pumaling ang tingin sa p***o, "na magbayad siya ng entrance f*e sa gate kung gusto niyang pumasok."