✒️ Prologue: The Champagne Toast

Ang champagne sa baso ni Ayla ay matagal nang naging flat, pero patuloy niya pa rin itong inii-swirl habang nakatayo sa isang sulok.

Ang ballroom ng hotel ay isang malaking blur ng puting silk, mamahaling floral arrangements, at ang nakakarinding tunog ng mga kubyertos na tumatama sa mamahaling porcelain. Sa gitna ng lahat ng iyon, nakatayo ang kanyang ina na si Meryem—sobrang radiant sa suot nitong ivory lace dress habang tumatawa sa kung anong biro na sinabi ni Emin, ang bago nitong asawa. Sinubukan ni Ayla na ngumiti, pinilit niyang punuin ang kanyang dibdib ng totoong kaligayahan na dapat nararamdaman ng isang anak sa kasal ng kanyang magulang. Pero ang tanging naramdaman niya ay isang bakante at malamig na emosyon.

"You look like you're plotting a murder. O kaya naman, isang napakamahal na lawsuit."

Napkurap si Ayla at napalingon sa kanyang gilid. Nakatayo roon ang isang babae na nakikita niya lang sa mga malalabong social media photos nitong nakaraang tatlong buwan, noong biglaan at mabilisang engagement ng kanilang mga magulang.

Si Defne. Ang anak ni Emin. Ang bago niyang stepsister.

Nakasoot si Defne ng isang tailored charcoal suit imbes na ang pastel bridesmaids' dresses na banayad na hiniling ng kanilang mga magulang. Ang maikli nitong buhok ay hanggang balikat lang, medyo magulo, at ang collar ng kanyang polo ay maluwag na. May hawak siyang baso na may lamang amber na alak, at ang madidilim nitong mga mata ay nakatitig kay Ayla na tila ba naaaliw sa sitwasyon.

"I'm not plotting anything," seryosong sabi ni Ayla, habang awtomatikong tumitigas ang tono ng kanyang boses. Inayos niya ang strap ng kanyang lavender dress, biglang nakaramdam ng pagiging hyper-aware sa kung gaano siya kaprim at proper tingnan kumpara sa effortless defiance na nagmumula sa babaeng nasa tabi niya. "I'm just tired."

"Right. Tired," ulit ni Defne, sabay sip nang dahan-dahan sa kanyang alak. Sumandal siya sa high-top table habang nakatingin sa dagsa ng mga tao. "It's a circus. Tnan mo sila. Dalawang oras pa lang silang kasal pero kung umasta sila, akala mo sila ang nag-imbento ng pag-ibig."

"They're happy, Defne. Dapat masaya rin tayo para sa kanila," sabi ni Ayla, kahit na ang mga salitang 'yon ay parang karton na walang lasa sa kanyang bibig. Kinasusuklaman niya kung gaano siya kadaling pumasok sa papel ng isang responsable at protective na adult, kahit na sa totoo lang ay medyo sumasang-ayon siya rito.

Nagpakawala si Defne ng isang mahina at mapang-asar na huff. "I give it two years bago mabaliw ang mama mo sa sobrang kaayusan ng tatay ko, o bago magbago ang tatay ko sa alak dahil sa mga endless scheduling conflicts ng mama mo." Lumingon siya pabalik kay Ayla, ang mga mata nito ay parang may mabigat na intensity habang tinititigan ang mukha ni Ayla. "But hey, at least nakakuha tayo ng bagong pamilya, 'di ba? Kız kardeş."

Ang Turkish na salita para sa kapatid na babae ay parang mapait, mabigat, at maling-mali pakinggan. Noong sinabi iyon ni Defne, hindi ito nagtunog bilang isang bond; mas nagtunog ito bilang isang hamon.

Tumingin sa ibang direksyon si Ayla, ang kanyang puso ay biglang nagkaroon ng kakaiba at mabilis na pintig na isinisi niya na lang sa init ng ballroom. "We're not sisters," bulong ni Ayla habang humahakbang palayo sa balkonahe. "We're just two people whose parents happen to share a last name ngayon."

"Good," ang boses ni Defne ay narinig niya pa ring humabol sa kanya, mahina pero sapat na matalim para dumaan sa ingay ng tumututog na jazz band. "Let's keep it that way."