CHAPTER 4

Yvaine POV

Tahimik ang loob ng malawak at mamahaling opisina ni Kenzo sa penthoue ng De Asis Tower habang nakatanaw ako sa malalaking glass window kung saan tanaw ang kumikislap na mga ilaw ng buong siyudad sa ibaba. Ang lakas pa rin ng ulan sa labas, humahampas sa salamin na parang nagbababala sa akin. Pero mas mabigat kaysa sa ulan ang presensya ng lalaking nakatayo ilang dipa ang layo sa akin, may hawak na baso ng alak habang seryosong nakatitig sa akin na parang sinusuri ang bawat galaw ko.

"Maganda ang alok ko, Yvaine," basag ni Kenzo sa katahimikan, mababa at pormal ang boses nito pero may tonong nag-uutos. "Bibigyan kita ng sapat na pondo para bayaran ang lahat ng utang mo, ibabalik ko ang nawala sa'yo, at bibigyan kita ng kapangyarihan para durugin ang ex-boyfriend mo at ang kapatid niya. Pero hindi libre ang lahat ng ito."

Lumingon ako sa kaniya, pilit na pinatatag ang boses ko kahit ramdam ko ang pagod at lamig sa buong katawan ko. "Ano naman ang kabayaran? Walang libre sa mundong ito, kilala ko ang mga taong tulad mo, Mr. De Asis. Kung may ibibigay ka, may kapalit na mas mabigat."

Isang malamig na ngiti ang sumilip sa labi niya bago siya lumakad palapit sa akin, mabagal at may awtoridad sa bawat yabag. Inilapag niya sa ibabaw ng marmol na mesa ang isang folders at isang maliit na itim na kahon na naglalaman ng singsing na may kumikinang na brilyante.

"Simple lang ang gusto ko," seryosong sabi niya habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko. "Kailangan mong magpanggap bilang ang asawa ko."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko. "A-asawa? Baliw ka ba? Ni hindi nga kita kilala nang lubusan, tapos gusto mo akong magpanggap na asawa mo? Anong klaseng laro ba ito?"

"Hindi ito laro," mariing sagot ni Kenzo, lumitaw ang galit at poot sa kaniyang mga mata na agad ding ikinubli ng kaniyang malamig na ekspresyon. "Ang totoo kong asawa, si Cassandra, ay nawala at idineklarang patay matapos ang isang malagim na aksidente tatlong buwan na ang nakalipas—ang parehong aksidente kung saan pinatay din ang nakababatang kapatid ko. Pero bago mangyari iyon, may nagtaksil sa loob ng kumpanya ko, at naniniwala akong may kinalaman ang asawa ko sa sabuwatang iyon. Ang problema, kamukhang-kamukha mo si Cassandra. Kakaiba ang pagkakahawig ninyo, tipong kapag nakita ka ng mga tao sa kumpanya o sa alta-socyedad, iisipin nilang nagbalik siya mula sa hukay."

"Teka lang, ginagawa mo ba akong tau-tauhan? Isang pain para mahuli ang mga traydor sa kumpanya mo?" tanong ko habang nanginginig ang mga kamay ko sa galit at gulat.

"Oo," deretsong sagot niya nang walang pag-aalinlangan. "Magpapakasal tayo sa harap ng batas sa pamamagitan ng isang mabilis at pribadong kasunduan. Para sa mundo, ikaw si Cassandra De Asis, ang asawa kong nagbalik mula sa kamatayan. Sa ganitong paraan, mabubulabog ang mga taong nagtaksil at pumatay sa kapatid ko, at mapipilitan silang kumilos. At bilang kapalit, ibibigay ko sa'yo ang lahat ng proteksyon at yaman para ipaghiganti ang sarili mo."

Napaatras ako habang pinoproseso ng utak ko ang bawat salitang sinabi niya. Sobrang panganib nito. Hindi lang basta simpleng pagpapanggap; pinapasok ko ang sarili ko sa isang pugad ng mga taong mayayaman, mapanganib, at handang pumatay para sa pera at kapangyarihan. Paano kung mabisto ako? Paano kung malaman ng mga kalaban niya na isa lang akong ordinaryong restorationist na walang laban?

Pero kasabay ng takot na iyon, sumagi sa isip ko ang mukha ni Marcus at ng kapatid ko na masayang nagtatawanan habang sinisira ang buhay ko, habang ako ay pinalayas at tinapak-tapakan sa kalsada. Naalala ko ang mukha ng pumatay na nakita ko sa relo kanina—si Marcus. Kung magpapatuloy ako sa pagiging mahina, wala akong mararating kundi ang tuluyang mabulok sa putik.

Tumingin ako nang diretso kay Kenzo, pinapawi ang takot sa mga mata ko at pinatigas ang mukha ko. "Paano ko masisigurong hindi mo ako itatapon kapag natapos na ang pakay mo? Paano ko masisigurong ligtas ako sa mga taong humahabol sa akin?"

Umabot si Kenzo sa bulsa ng suit niya at kinuha ang isang itim na calling card saka inabot sa akin, kasunod ng pagpirma niya sa isang dokumento sa mesa. "Hawak ko ang buong sistema rito, Yvaine. Walang sinuman sa siyudad na ito ang mangangahas na galawin ka habang suot mo ang apelyido ko. At tungkol sa ex-boyfriend mo? Bibigyan kita ng pagkakataon na durugin siya sa legal at pinansyal na paraan kapag tapos na ang lahat ng ito."

Tiningnan ko ang singsing na nasa ibabaw ng mesa. Ang kinang nito ay parang patibong, pero sa puntong ito ng buhay ko, ang patibong na ito na lamang ang tanging paraan para makaahon ako sa impyerno.

Inabot ko ang kahon, kinuha ang singsing, at isinuot iyon sa daliri ko. Hinarap ko si Kenzo nang may seryoso at matatag na mukha.

"Deal," sabi ko. "Pero tandaan mo, Mr. De Asis, hindi ako sunud-sunuran na manibela mo lang kung kailan mo gusto. Kung makikisali ako sa laro mo, sisiguraduhin kong magbabayad din ang mga taong sumira sa akin."

Isang manipis na ngiti ang lumitaw sa labas ng mga labi ni Kenzo, isang uri ng paghanga na mabilis ding nawala. "Mabuti naman at nauunawaan mo ang kasunduan natin, Mrs. De Asis. Bukas na bukas din, sisimulan natin ang pagbabalik mo sa mundong dapat ay kailanman ay hindi mo na tinakasan."