CHAPTER 3

Yvaine POV

Isang pulgada na lang ang layo ng bumper ng sasakyan sa tuhod ko nang tuluyang makasigaw ang makina nito sa paghinto. Ramdam ko ang malakas na pag-alog ng hangin at ang tilamsik ng tubig-ulan na tumama sa balat ko. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa lamig ng gabing iyon, kundi dahil sa adrenaline at sa katotohanang muntik na akong mawalan ng buhay sa gitna ng lansangan.

Bumukas ang p***o sa backseat ng itim at sleek na luxury sedan. Tumambad ang isang lalaking matangkad, nakasuot ng napakainam na gawaing itim na suit na halatang sadyang pinasadya, at may hawak na itim na payong na nagtatakip sa kalahati ng mukha niya mula sa malakas na buhos ng ulan. Ngunit kahit madilim at natatakpan ng anino ang ilang bahagi ng mukha niya, kitang-kita ko ang matatalim at seryosong mga mata nito na nakatitig sa akin nang may halong inis at pagtataka.

Siya si Kenzo "Zo" De Asis. Kilala bilang isa sa mga pinakabatang tech billionaire sa bansa, ang utak sa likod ng pinakamalaking kumpanya na nag-develop ng mind-uploading at advanced neural technology. Pero sa sandaling ito, wala akong pakialam kung sino man siya. Ang gusto ko lang ay huminga nang maayos.

"Hindi kasama ang kamatayan sa kontrata ng pagpapakamatay sa harap ng sasakyan ko, Miss Tordesillas," malamig na boses niya, sapat para marinig ko sa kabila ng patak ng ulan.

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. "Kilala mo ako?"

Hindi siya sumagot agad. Senyasan niya ang bodyguard sa unahan na lumapit, saka binuhat ako ng dalawang tauhan niya pataas palayo sa basa at maputik na kalsada. Wala na akong lakas para pumalag o tumanggi pa. Ang mga binti ko ay parang binuhusan ng tingga, at ang buong katawan ko ay nanginginig sa matinding pagod at lamig. Bago ko pa mamalayan, pinasok na nila ako sa maluwag at mainit na loob ng mamahaling kotse.

Amoy mamahaling pabango at leather ang loob ng sasakyan. Agad na isinara ng bodyguard ang p***o, at naging tahimik ang paligid sa kabila ng malakas na ulan sa labas. Si Kenzo ay umupo sa tabi ko, hindi alintana na basang-basa at maputik ang suot kong damit na nag-iwan ng mantsa sa malinis na leather seat.

"Bakit ka tumalon sa gitna ng kalsada?" tanong niya habang matalim akong tinitigan mula ulo hanggang paa. Walang bakas ng awa sa mukha niya—puro kalkulasyon at malamig na usisero ang mga titig niya, parang sinusukat niya ang bawat bahagi ng pagkatao ko sa isang tingin lang.

"Wala kang pakialam..." mahinang sagot ko habang yakap ang sarili ko dahil sa ginaw. "Kung gusto mo akong pabayaan doon sa kalsada, sana hinayaan mo na lang akong masagasaan. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa bumalik sa impyernong iniwan ko kanina."

Isang malamig na ngiti ang sumilip sa labi niya, pero hindi umabot sa mga mata niya. "Mamatay? Hindi pwede. Marami ka pang pwedeng gawin para sa akin, Yvaine. At hinding-hindi ka mamamatay hangga't hindi ko pa nakukuha ang kailangan ko sa'yo."

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. "Anong ibig mong sabihin? Anong kailangan mo sa akin? Hindi kita kilala, at lalong wala akong alam sa mga negosyo mo!"

Inilabas ni Kenzo ang isang maliit na transparent evidence bag mula sa bulsa ng suit niya. Sa loob nito ay may nakalagay na sirang piraso ng microchip—isang advanced neural memory chip na basag ang gilid at may bahid pa ng tuyong dugo. Pagkakita ko pa lang sa chip na iyon, biglang sumakit ang ulo ko at kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Pamilyar ito. Ito ang kaparehong uri ng teknolohiya na pinag-aaralan at binubuo sa kumpanya niya.

"Alam ko ang ginagawa mo, Yvaine," sabi niya habang dahan-dahang inilalapit ang plastic bag sa mukha ko. "Alam ko na ikaw ay isang object appraiser na may kakayahang s******p at makita ang huling alaala ng isang patay sa pamamagitan lamang ng paghawak sa naiwan nilang gamit. Isang bihirang kakayahan na matagal ko nang hinahanap."

Napaatras ako hanggang sumandal ang likod ko sa p***o ng kotse. Paano niya nalaman ang tungkol sa kakayahan ko? Itinago ko iyon nang ilang taon mula sa publiko dahil alam kong tatawagin akong baliw o kaya ay aarestuhin ng mga awtoridad o kukunin ng mga taong gustong gamitin ito sa masama.

"Huwag kang matakot," patuloy ni Kenzo habang seryosong nakatingin sa mga mata ko. "Wala akong balak ipaalam sa iba ang sikreto mo. Ang kailangan ko lang, tulungan mo akong basahin ang corrupted memory chip na ito. Ito ang natitirang ebidensya mula sa pagkamatay ng nag-iisang kapatid ko."

Napatingin ako sa chip na hawak niya. "Bakit hindi mo gamitin ang mga makina sa kumpanya mo? Ikaw ang tech billionaire, ikaw ang nag-imbento ng mga mind-uploading technology na yan, diba? Bakit kailangan mo pa ako?"

"Dahil ang sistemang ginawa ko ay para sa mga taong buhay at may malay," seryosong sagot niya, habang ang boses niya ay bumaba at naging mas seryoso. "Pero ang chip na ito ay galing sa utak ng isang taong pinatay habang naka-install ang neural prototype ko. Ang mga ordinaryong makina ay hindi na makakabasa dahil encrypted at corrupted na ang data. Ang tanging paraan para ma-recover ang huling alaala bago siya tuluyang mamatay ay ang kakaibang kakayahan ng isang tulad mo."

Tumingin ako sa labas ng bintana kung saan patuloy pa rin ang pagbagsak ng malakas na ulan. Naalala ko na naman ang nangyari kanina: ang pagpapalayas sa akin ni Aling Marites, ang pagtataksil ni Marcus at Chloe, at ang mga taong humahabol sa akin dahil nalaman ko ang mukha ng pumatay. Wala na akong natitira sa mundo. Wala na akong trabaho, walang bahay, walang pera.

Binalik ko ang tingin ko kay Kenzo. Kung tatanggihan ko siya, baka itapon niya lang ako pabalik sa kalsada para mamatay sa lamig o kaya ay maabutan ako ng mga taong humahabol sa akin. Pero kung tatanggapin ko ang alok niya, may laban pa ako.

"Bakit ko naman gagawin yan para sa'yo?" tanong ko, pilit na pinatatag ang boses ko sa harap ng isang makapangyarihang tao. "Anong mapapala ko sa tulong mo?"

Si Kenzo ay bahagyang ngumiti, isang uri ng ngiti na nagsasabing hawak niya ang lahat ng baraha sa laro na ito. "Lahat ng kailangan mo. Pera para maayos ang buhay mo, proteksyon laban sa mga taong gustong pumatay sa'yo ngayon, at ang pagkakataong makapaghiganti sa lahat ng taong umapak sa pagkatao mo."

Isang matinding katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan habang pinagpiliian ko ang kapalaran ko. Sa gitna ng kadiliman at ulan sa labas, alam kong ito na ang simula ng isang mapanganib na kasunduan na hinding-hindi ko na magagawang takasan pa kailanman.