CHAPTER 6

Yvaine POV

Hanggang ngayon, parang sumasabog pa rin ang utak ko sa nalaman ko. Kasalukuyan kaming nasa pribadong opisina ni Kenzo sa tuktok ng De Asis Tower, ilang oras matapos ang nangyari sa basement lab. Tahimik akong nakaupo sa isang gilid habang pinapanood si Kenzo na pabalik-balik sa paglalakad habang mahigpit na hawak ang baso ng whiskey. Ang mukha niya ay parang yelo—sobrang lamig at puno ng galit na pilit niyang kinokontrol.

"Tordesillas," pag-uulit niya sa apelyido ko habang mabagal na lumingon sa direksyon ko. "Ang pamilyang kilala bilang isa sa pinakamayaman at pinakamaimpluwensiyang angkan sa siyudad. Sila pala ang nasa likod ng pagpatay sa kapatid ko at ng pagnanakaw sa mga tech patent ng kumpanya ko."

"Hindi ko rin alam, Kenzo," sagot ko habang nakatingin sa sarili kong mga kamay na nanginginig pa rin nang bahagya. "Kahit kailan, hindi ko naging kaclose ang pamilya ko. Para sa kanila, isa lang akong mantsa sa pangalan ng mga Tordesillas dahil sa pagiging ordinaryong restorationist ko. Pero ang madawit sila sa ganitong klaseng krimen... hindi ko akalaing ganoon sila kadilim."

Huminto si Kenzo sa harap ko at inabot ang baso ng mainit na tubig na kinuha niya mula sa side table. Kinuha ko iyon at uminom ng kaunti para pakalmahin ang lalamunan ko.

"Dahil nalaman na natin kung sino ang kalaban, ibig sabihin ay mas mapanganib na ang laro na ito," seryosong sabi ni Kenzo habang umupo sa swivel chair sa tapat ng malaking mesa. "Kung alam ng pamilya mo na buhay ang memory chip at na may nakakaalam sa sikreto nila, sisiguraduhin nilang burahin ka sa mapa. Para sa kanila, isa kang banta na kailangang tanggalin agad."

Napalunok ako sa sinabi niya. Tama siya. Kahit pa sabihin nating galit na galit ako sa pamilya ko at kay Marcus na ex ko, iba pa rin kapag naisip ko na ang mga taong nakapaligid sa akin ay mga taong walang aatubiling pumatay para lang protektahan ang maruming yaman at pangalan nila.

"Kaya nga tayo nandito sa posisyong ito," sabi ko habang tiningnan siya nang diretso sa mga mata. "Kung akala nila ay mahina ako at kayang tapakan tulad ng dati, nagkakamali sila. Hindi na ako ang Yvaine na basang-basa sa ulan at walang matirhan kahapon. Ngayon, asawa na ako ng isang De Asis."

Isang bahagyang ngiti ang sumilip sa labi ni Kenzo sa sinabi ko, pero mabilis ding nawala at napalitan ng seryosong tingin. "Mabuti naman at naintindihan mo agad ang sistema rito. Hindi sapat na magtago tayo; kailangan nating unahan sila bago pa nila tayo maunahan. At para mangyari iyon, kailangan nating ilatag ang unang bitag."

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ko habang kumunot ang noo ko.

"Bukas na bukas din, magkakaroon ng malaking high-society charity gala ang pamilya Tordesillas para sa kanilang foundation anniversary," paliwanag ni Kenzo habang kinuha ang tablet sa mesa at ipinakita sa akin ang digital invitation. "Imbitado ang buong elite circle ng siyudad, kabilang ang mga shareholders ng kumpanya ko. At doon natin gagawin ang unang hakbang."

Nanlaki ang mga mata ko. "Gusto mo akong dalhin doon? Sa harap ng pamilya ko at ng mga taong umapak sa akin?"

"Oo," sagot niya nang may diin. "Ipakikita natin sa kanila na buhay na buhay ang 'patay' na asawa ni Kenzo De Asis, at kasama ka sa pagpasok sa teritoryo nila bilang isang pamilya. Isang sorpresang hinding-hindi nila makakalimutan. Gusto kong makita ang reaksyon ng mga mukha nila kapag nakita nilang bumalik ang isang Tordesillas na matagal na nilang kinalimutan, pero sa pagkakataong ito, dala na ang pangalan ko."

Napatingin ako sa labas ng malaking bintana kung saan tanaw ang mga ilaw ng siyudad. Ilang araw pa lang ang nakalipas simula nang itaboy ako sa sarili kong apartment at lokohin ng taong pinagkatiwalaan ko, pero heto na ako ngayon, nakatayo sa tuktok ng tagumpay kasama ang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa.

"Sige," pag-apruba ko habang hinawakan nang mahigpit ang brilyanteng singsing sa daliri ko. "Gawin natin ang gusto mo. Sisiguraduhin kong magbabayad sila sa bawat luhang ibinuhos ko."

Inabot ni Kenzo ang kamay niya para salubungin ang desisyon ko, at sa sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan ang lahat ng ito.