CHAPTER 2

Yvaine POV

Hindi pa lumilipas ang sampung minuto mula nang makita ko ang mukha ni Marcus sa alaala ng biktima nang marinig ko ang mabibigat na yabag ng mga sapatos sa basang sementadong sahig. Pag-angat ko ng ulo ko mula sa pagkakadapa sa sidewalk, dalawang lalaking naka-itim na leather jacket ang biglang huminto sa harap ko. Seryoso ang mga mukha nila, malamig ang mga titig, at halatang hindi nagbibiro.

"Ikaw ba ang nakapulot ng lumang leather pouch sa may basurahan kanina?" tanong ng isa, mababa at nanggagaling sa lalamunan ang boses.

Tumayo ako nang marahas habang nanginginig ang mga tuhod ko, hawak pa rin ang bulsa ng jacket ko kung saan nakasilid ang relo. "H-hindi ko alam kung anong sinasabi niyo," pagsisinungaling ko kahit alam kong kitang-kita nila ang supot sa tabi ko.

"Huwag ka nang maarte. Ibigay mo sa amin ang relo o hinding-hindi ka na aabot sa bukas," sabay abante ng ikalawang lalaki habang kinakapa ang tagiliran nito kung saan may naka-ukit na bakas ng hawak na baril.

Doon na pumalya ang sistema ng katawan ko sa sobrang takot. Tinalikuran ko sila at tumakbo ako nang mabilis kahit na madulas ang kalsada at halos hindi ko na makita ang daan dahil sa lakas ng buhos ng ulan. Rinig na rinig ko ang yabag nila sa likod ko, hinahabol ako sa madilim na eskinita malapit sa commercial district. Pumasok ako sa isang lumang gusali kung saan may gilid ng fire exit, umakyat ako nang tatlong palapag habang kumakabog nang mabilis ang dibdib ko, bago ako sumiksik sa pagitan ng mga nakasalansang sirang kahon at lumang upuan sa bodega.

Nakatago ako roon ng halos isang oras, nanginginig ang buong katawan hindi lang dahil sa lamig ng ulan kundi dahil sa halo-halong takot at galit. Si Marcus. Ang taong minahal ko, pinagpuyatan, at pinaglaanan ng tatlong taon ng buhay ko, ay isang mamamatay-tao. At ngayon, hinahabol din ako ng mga kasabwat niya dahil nalaman ko ang sekreto nila.

Nang makasigurado akong tahimik na ang labas, dahan-dahan akong lumabas ng gusali. Basang-basa ang suot kong damit, ang buhok ko ay nakadikit na sa mukha ko, at ang mga paa ko ay may sugat at galos dahil sa pagtakbo nang nakayapak. Lakad-takbo akong umabot sa tapat ng studio apartment ko, umaasang kahit papaano ay ligtas ako roon.

Pero lalo pang gumuho ang mundo ko nang madatnan ko ang pintuan ng unit ko. Naka-padlock na ito ng bago, at may malaking kulay pulang papel na nakadikit kung saan nakasulat ang salitang "EVICTED". Ang lahat ng kaunting gamit ko—ang lumang mesa, ang mga gamit ko sa pag-aayos ng relo, at ang ilang pirasong damit ko—ay nakatambak na sa gilid ng basurahan sa labas ng gate, basang-basa sa ulan at t***n-t***n na parang basura.

"Aling Marites! Bakit niyo po ginawa ‘to? Sabi ko naman sa inyo maghanap pa ako ng paraan!" sigaw ko habang lumalapit sa mga gamit ko at pinipilit pulutin ang natitirang mga sirang kagamitan.

Lumabas ang landlady mula sa p***o sa tabi at tiningnan ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. "Wala na akong pakialam sa drama mo, Yvaine! Tatlong buwan kang atrasado sa renta! Kanina pa nagpunta rito ang dalawang lalaking naghahanap sa'yo, hinahalughog ang kwarto mo kaya pinalayas na kita agad para hindi akomadamay sa gulo mo! Umalis ka na rito bago ko pa tawagin ang mga tanod!"

Wala na akong nagawa. Hindi na ako lumaban. Tumalikod na lang ako habang yakap ang sarili ko sa gitna ng kalsada. Wala na akong tirahan. Wala na akong trabaho dahil ang maliit kong shop ay nasa loob din ng apartment na ‘yon. Wala na akong pera. At ang mas malala, hinahabol pa ako ng mga taong gustong pumatay sa akin para manahimik.

Naglakad ako nang walang direksyon sa ilalim ng malamig na ulan, tahimik na umiiyak habang iniisip kung paano umabot sa ganito ang buhay ko. Isang araw lang ang lumipas, akala ko ang pinakamasakit na nangyari sa akin ay ang pagloloko ni Marcus kay Chloe. Yun pala, simula pa lang ‘yon ng mas malalim na bangungot.

Tumigil ako sa gilid ng isang malaking kalsada malapit sa downtown area kung saan humaharurot ang mga mamahaling sasakyan. Dahil sa hilo, gutom, at kawalan ng tulog, nawalan na ako ng balanse. Humakbang ako nang palihis patagilid, papunta mismo sa linya ng mabilis na takbo ng mga sasakyan nang hindi namamalayan.

Sa gitna ng malakas na ulan, isang nakakasilaw na puting ilaw ang biglang tumambad sa mukha ko. Isang itim at sleek na luxury sedan ang diretsong sumusugod palapit sa direksyon ko nang walang balak huminto.

Sa halip na tumalon palayo, nanigas ang mga paa ko. Napapikit ako at hinintay ang pagtama ng bakal sa katawan ko, handang matapos na ang lahat ng paghihirap na ito.

Screeeech!

Isang malakas na tunog ng pagpreno ng gulong sa basa at aspalto ang umalingawngaw sa hangin, kasunod ng matalim na pagtalsik ng tubig sa paligid. Huminto ang kotse ilang pulgada lang mula sa tuhod ko.

Napaluhod ako sa basa at maduming sementadong kalsada sa tapat ng p***o ng kotse. Bumukas ang p***o nito, at lumabas ang isang matangkad na lalaking nakasuot ng itim na suit, may hawak na itim na payong na nagtatakip sa kalahati ng mukha nito habang malamig na nakatingin sa akin mula sa taas.

"Hindi mo kasama ang kamatayan para magpakamatay sa harap ng sasakyan ko," malamig na boses ng lalaki, walang bakas ng awa kundi purong awtoridad at galit.

Nang iangat ko ang ulo ko para tignan siya, nakita ko ang matalim na panga, ang seryosong mga mata, at ang mamahaling itsura ng lalaking nakatayo sa harap ko. Siya ang uri ng tao na kapag nakita mo sa lansangan, malalaman mong pagmamay-ari niya ang kalahati ng siyudad na ito.

"Kung gusto mo pang mabuhay, tumayo ka riyan at sumama sa akin," sabi niya habang nakatingin sa akin na parang isa akong abalang kailangang tapusin agad.