CHAPTER 5

Yvaine POV

Mahigpit na mahigpit kong hinawakan ang gilid ng malamig at makintab na marmol na lamesa habang ang mga mata ko ay nananatiling nakatitig sa maliit, maitim, at mukhang ordinaryong microchip na nakalagay nang maayos sa ibabaw ng high-tech at kumikislap na diagnostic scanner. Ang laboratoryo sa basement ng De Asis Tower ay pambihirang tahimik, napakalamig, at tanging ang mahina, sunud-sunod, at nakakapanibagong tunog ng mga computer server sa gilid pati na ang kulay asul na liwanag ng mga LED monitor ang nagbibigay-buhay sa buong silid. Ramdam na ramdam ko ang bigat ng bawat segundong lumilipas, parang may nakatagong bomba sa paligid na naghihintay lang ng maling galaw para sumabog anumang oras.

Si Kenzo ay tahimik at matipunong nakatayo ilang hakbang ang layo sa akin, nakapamulsa ang magkabilang kamay sa loob ng mamahaling pantalon habang matalim, madiin, at seryosong pinapanood ang bawat galaw ng mga kamay ko. Ang ekspresyon ng mukha niya ay kalkulado at walang emosyon sa panlabas, pero alam kong ang loob-looban niya ay nag-aapoy sa matinding sabik na malaman ang katotohanan sa likod ng malagim at hindi malutas-lutas na pagkamatay ng sarili niyang kapatid. Ang tensyon sa pagitan naming dalawa ay parang lumalapot sa ere, sapat para mahirapan kaming dalawa na huminga nang maayos sa loob ng silid.

"Sigurado ka bang kaya mo itong tapusin nang walang ibang makikitang sablay o masisira sa sistema?" basag ni Kenzo sa makapal na katahimikan, mababa, madiin, at may halong mariing pagbabala ang boses na umalingawngaw sa dingding ng lab. "Ang memory chip na iyan ay nanggaling sa mismong neural system ng kapatid ko noong mismong gabi ng krimen. Kung magkakamali ka kahit sa isang maliit na galaw lang, maaaring masira nang tuluyan ang natitirang encrypted data at hinding-hindi na natin kailanman malalaman ang buong totoo."

Lumingon ako sa kaniya nang may diin, hindi natitinag sa matatalim niyang titig, at pinukol ko siya ng isang matalim at nanlalagos na tingin. Ayaw na ayaw ko sa lahat ng taong minamaliit ang kakayahan ko, lalo na ngayong nakasalalay ang buong kaligtasan, kinabukasan, at dignidad ko sa kaniya.

"Kung nagdududa ka nang husto sa kakayahan ko, sana hindi mo na ako pinapunta rito o pinagsuot pa ng mamahaling singsing na ito," sagot ko habang bahagyang itinaas ang kanang kamay ko para ipakita ang kumikislap na brilyanteng singsing sa aking daliri na nagsisilbing pormal na simbolo ng aming mapanganib na kasunduan. "Just trust the process, Mr. De Asis. Alam na alam ko ang ginagawa ko."

Huminga ako nang malalim, mabigat, at mahaba para pakalmahin ang mabilis na kabog ng aking dibdib. Ito na ang unang tunay at pinakamabigat na pagsubok sa pagitan naming dalawa. Kailangan kong patunayan sa kaniya na hindi lang ako basta mukhang pampagulo o simpleng pampagaya sa namayapa niyang asawa—may ipinagmamalaki rin akong kakaibang talento na talagang kailangan niya ngayon.

Dahan-dahan kong iniunat ang aking kanang kamay palapit sa microchip na nakapwesto sa gitna ng scanning pad. Bago ko pa ito tuluyang idiit, binalikan ko muna sa isip ko ang lahat ng hirap, pasakit, at paglait na dinanas ko kamakailan lamang: ang walang-awang pagpapalayas sa akin ni Aling Marites sa basang apartment, ang walanghiyang panloloko nina Marcus at Chloe na tuluyang kumain sa natitirang tiwala ko sa pag-ibig, at ang matinding takot na naramdaman ko habang hinahabol ako ng mga taong may dalang baril sa madilim na eskinita ng siyudad. Ang mga masasakit at nag-aapoy na emosyong iyon ang nagsilbing malakas na gasolina ko para magpokus nang husto at tuluyang pigilan ang panginginig ng aking mga daliri.

Nang dumampi ang mga balat ng mga daliri ko sa malamig na metal ng microchip, biglang naglaho ang buong paligid.

Parang hinila ang kamalayan ko nang marahas at mabilis palayo sa mamahaling laboratoryo at isinabak sa isang madilim, masikip, at saradong silid. Sumabog sa buong isip ko ang tunog ng mabibigat na patak ng ulan sa labas, ang malakas na sigawan ng takot, at ang matapang na amoy ng usok ng baril at tanso. Nakita ko ang buong paningin mula sa eksaktong punto de bista ng kapatid ni Kenzo bago ito tuluyang bawian nghininga at buhay. Ang bilis ng tibok ng puso sa alaala ay tila direktang kumonekta sa sarili kong dibdib, parang ako ang mismong nakakaramdam ng malamig na kamatayan.

Isang pamilyar na detalye ang lumitaw sa huling imahe bago tuluyang pumikit ang mga mata ng biktima sa kadiliman. Isang taong may suot na mamahaling cufflink na may kakaibang logo—isang letrang 'T' na may nakaukit na korona sa ibabaw. Ang eksaktong logo ng pamilyang Tordesillas. Ang mismong pamilya ko, ang mga taong nagpalaki sa akin sa marangyang pangalan pero kailanman ay hindi ako itinuring na totoo kundi isang palamuti lamang na madaling itapon.

Nanlaki ang mga mata ko sa matinding gulat at napaatras ako nang mabilis habang humihingal nang malalim, halos mabuwal na sa kinatatayuan ko kung hindi agad naiabot ni Kenzo ang malakas at matigas niyang braso para saluhin ako nang mahigpit sa bewang.

"Yvaine! Anong nakita mo? Ayos ka lang ba?" tanong ni Kenzo, tuluyang nawala ang malamig at mayabang na tono sa boses niya at napalitan ng tunay na pag-aalala at pagka-apura.

Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig sa kawalan, pinoproseso ng utak ko ang bawat detalye ng napanood ko sa alaala. Hindi lang basta simpleng krimen o alitan sa kumpanya ang dahilan ng pagkamatay ng kapatid ni Kenzo. Ang mastermind... ang taong nag-utos para patayin ang kapatid niya at nakipagsabwatan para sirain ang sistema ng De Asis Tech, ay walang iba kundi ang sarili kong pamilya—ang mga Tordesillas na matagal nang nagpapanggap na iginagalang at marangal sa lipunan pero may itinatagong maitim na sikreto.

"Yvaine, sumagot ka. Anong nakita mo sa loob ng chip?" pag-uulit ni Kenzo habang mahigpit na nakahawak sa mga balikat ko, seryosong nakatitig sa nanginginig at puno ng luhang mga mata ko.

Napalunok ako habang unti-unting lumilinaw sa isip ko ang bigat ng nalaman ko. Napasok ko ang isang laro kung saan hindi lang basta ex-boyfriend ang kalaban ko, kundi pati ang sarili kong dugo at pangalan. Sabay kaming nakatayo roon sa dilim ng lab habang unti-unting pumapasok sa isip ko na ang kalaban na haharapin namin ay mas malaki, mas mayaman, at mas delikado kaysa sa inakala namin noong una.