BILLIONAIRE 3

Althea’s POV

Tatlong araw na lang bago ang itinakdang kasal ng taon. Ito ang araw na dapat ay gaganapin ang final fitting ng pambihirang bridal gown ni Ariana at ang pagsusumite ng mga natitirang legal documents sa mga kilalang abogado ng pamilya Salzuelo. Sa kabila ng mabigat na atmospera na iniwan ng mga nagdaang pag-aaway nina Papa at Ariana, pilit kong idinidilat ang aking mga mata sa gitna ng pagod upang gampanan ang tungkulin ko bilang mabuting kapatid at anak.

Nagising ako nang alas-singko pa lang ng umaga. Dahil sa kagustuhan kong maging maayos ang lahat at kahit papaano ay maibsan ang matinding tensyon sa aming bahay, dumiretso agad ako sa kusina.

Nagluto ako ng paboritong almusal ni Ariana mga fluffy pancakes, crispy bacon, at sariwang prutas at nagtimpla rin ng kanyang paboritong chamomile tea na ipinadala pa mula sa ibang bansa. Bitbit ang isang mabigat na silver tray ng pagkain, dahan-dahan akong umakyat sa ikalawang palapag ng aming mansyon.

Sa bawat hakbang ko sa hagdanan, nararamdaman ko ang kakaibang katahimikan ng bahay. Para bang ang bawat sulok ay nagbababadya ng isang bagyong hindi namin inaasahan.

Pagtapat ko sa p***o ng kanyang kuwarto, kumatok ako nang mahinahon.

"Ariana? Gising ka na ba? Dinalhan kita ng almusal. Kailangan niyo pang pumunta ni Papa sa bridal boutique ngayon para sa final fitting ng gown mo," malumanay kong tawag mula sa labas.

Walang sumagot. Walang kahit anong kaluskos mula sa loob.

Inisip ko na baka natutulog pa siya dahil sa puyat at galit noong nakaraang gabi. "Ariana?" kumatok ako ulit, sa pagkakataong ito ay may kaunti nang lakas. "Papapasukin ko ba 'to sa loob? Malamig na 'yung tea mo."

Katahimikan pa rin ang sumagot sa akin. Ang tanging naririnig ko lang sa buong hallway ay ang mahinang ugong ng electric fan at ang mabilis na pagtibok ng sarili kong dibdib.

Isang kakaiba at napakamalamig na kaba ang biglang kumapit sa aking dibdib. Pinalitan ko ang pagkakahawak sa silver tray gamit ang aking kaliwang kamay at dahan-dahang inikot ng aking kanang kamay ang brass doorknob. Nagulat ako nang marerealize kong hindi ito nakalock. Si Ariana, na napakaselan sa kanyang privacy, ay hinding-hindi nakakalimot mag-lock ng p***o bago matulog.

Bahagya kong itinulak ang p***o. "Ariana..."

Napatigil ako sa mismong threshold ng kuwarto. Ang hangin sa aking mga baga ay tila biglang naubos, at sa matinding gulat, napabitaw ang aking mga daliri sa bitbit kong tray.

Bumagsak ang tray sa sementadong sahig. Natapon ang mainit na chamomile tea, nabasag ang ceramic na tasa, at kumalat ang pagkain sa paanan ko. Ngunit hindi ko man lang naramdaman ang talsik ng mainit na tubig sa aking balat. Ang buong atensyon ko at ang aking nanalaking mga mata ay nakatutok lamang sa kung anong mayroon sa loob ng kuwarto ni Ariana.

Magulo ang buong silid. Nakabukas ang lahat ng p***o ng kanyang malaking walk-in closet, at ang mga hanger ay nakakalat sa sahig. Halos kalahati ng kanyang mga mamahaling branded na damit, mga mamahaling sapatos, at koleksyon ng mga luxury bags ay nawawala. Ang kanyang safe box na nakatago sa ilalim ng dressing table ay nakabukas at tuluyan nang walang laman—ang natitirang limang milyong piso na emergency cash ni Papa na itinabi para sa mga kritikal na gastusin ng pamilya ay tuluyan nang naglaho!

"Ariana?!" sigaw ko habang patakbong pumasok sa loob ng kuwarto.

Pumasok ako sa kanyang banyo, binuksan ang p***o ng balcony, at sumilip sa ilalim ng kama, ngunit walang tao. Walang bakas ng aking kapatid. Wala si Ariana.

Doon ko napansin ang isang kulay rosas na sobre na nakapatong sa ibabaw ng kanyang vanity mirror, naiipit ng isang bote ng mamahaling pabango. Mabilis ko itong hinablot. Nanginginig ang aking mga kamay at halos hindi ko mabuksan ang balot nito. Nang sa wakas ay mailabas ko ang sulat, bumungad sa akin ang pamilyar na cursive handwriting ng aking kapatid:

Papa and Althea,

If you're reading this, I'm already on a private flight out of the country with Eduardo. Yes, Eduardo. The man I ACTUALLY love. Not that cold, lifeless billionaire you’re forcing me to marry.

I took the emergency cash from the safe. Consider it my advance inheritance. I refuse to ruin my youth and beauty by being a trophy wife to a man who will probably treat me like a piece of property. I'm choosing my own happiness.

Don't bother looking for us. Eduardo and I are going to live our best lives.

Good luck dealing with Alfredo Salzuelo!

- Ariana

"Hindi... Hindi 'to pwede... Bakit mo ginawa 'to, Ariana?" napaupo ako sa gilid ng kanyang kama habang mahigpit na hawak ang sulat. Nanlamig ang buo kong katawan, at ang paningin ko ay nagsimulang lumabo dahil sa mga luha ng matinding galit at takot.

Eduardo? Ang lalaking iyon?! Si Eduardo ay ang dating driver at gym instructor na patagong nakikipagkita kay Ariana noong nakaraang taon isang lalaking kilala sa pagiging mahilig sa mabilisang pera at walang ginawa kundi ang magpayaman gamit ang pera ng ibang tao! Nabulag si Ariana sa mga tamis ng dila ng lalaking iyon. Sumama siya rito at hindi lang basta tumakas, kundi tinangay pa ang huling natitirang pera ng aming pamilya habang iniiwan sa amin ang isang pader ng mga utang at ang galit ng isang bilyonaryo.

"Althea? Anong ingay 'yon? May nabasag ba?"

Narinig ko ang mabibigat at mabagal na yabag ni Papa na paakyat ng hagdanan.

Napatayo ako mula sa kama sa matinding panic. Pilit kong pinunas ang aking mga luha at ibinaon ang sulat sa likod ko. "P-Papa! Huwag ka munang pumasok! May nabasag lang po akong tasa"

Ngunit huli na ang lahat. Nakatayo na si Papa sa mismong pintuan ng kuwarto ni Ariana. Nanlaki ang kanyang mga mata habang nakatitig sa magulong silid, sa mga natapon kong pagkain sa sahig, sa nakabukas na safe box, at sa tila natarantang mukha ko.

"N-Nasaan ang kapatid mo?" tanong ni Papa. Ang kanyang boses ay nanginginig, mababa, at halos hindi na maipagkaila ang matinding takot na sumasakal sa kanya. "Althea... nasaan si Ariana? Bakit magulo ang kuwarto niya?"

"Papa..." naiiyak kong sabi, habang pilit kong itinatago ang sulat sa aking likuran. "Si Ariana kasi... baka lumabas lang po pilit na nagpapahangin"

"Akin na 'yang hawak mo!" mabilis na lumapit si Papa sa kabila ng kanyang kahinaan at marahas na inagaw ang kulay rosas na sulat mula sa aking nanginginig na kamay.

"Papa, pakiusap, maging kalmado ka muna! Pakinggan mo muna ako!" pakiusap ko habang sinusubukang hawakan ang kanyang braso.

Ngunit hindi ako narinig ni Papa. Binasa niya ang sulat. Nakita ko sa mismong tapat ng aking mga mata ang dahan-dahang pagkawala ng dugo at kulay sa kanyang mukha. Ang kanyang mga matang dati ay puno ng pag-asa para sa kasal na ito ay napuno ng matinding gulat, matinding galit, at sa huli... isang madilim at walang kasing-lalim na kawalan ng pag-asa.

"T-Tumakas... Tumakas ang kapatid mo?" bulong ni Papa. Ang boses niya ay parang pira-pirasong bubog. "Kasamang pera natin? Isinama ang lalaking 'yon?"

"Papa..." humahagulgol na ako.

"Trinaydor tayo ng sarili mong kapatid..." bahagyang sumasakit at nawawalan ng hangin ang boses ni Papa habang dahan-dahang napapahawak nang mahigpit sa kanyang dibdib. "Ang kasal... ang mga utang natin... si Alfredo Salzuelo... Papatayin nila tayo..."

"Papa, huminga ka nang malalim! Pakiusap, Papa, tingnan mo ako!" mabilis akong lumapit at humawak sa kanyang magkabilang balikat nang mapansin kong nag-iiba na ang kulay ng kanyang mga labi.

Ngunit huli na. Ang papel na hawak niya ay dahan-dahang nahulog mula sa kanyang nanginginig na mga daliri at lumutang patungo sa sahig. Ang mga tuhod ni Papa ay dahan-dahang bumigay na parang isang basang kandila, at bago ko pa man siya ganap na maalalayan o maabot, tuluyan na siyang bumagsak nang mabigat sa aking mga braso, nawawalan ng malay habang ang huling buntong-hininga ng lakas ay tuluyan nang umalis sa kanyang katawan.