BILLIONAIRE 4

Althea’s POV

"Papa! Papa, gumising ka! Pakiusap!"

Ang boses ko ay nag-echo sa buong kabahayan habang yakap-yakap ko ang walang malay kong ama sa malamig na sahig ng kuwarto ni Ariana. Nanginginig ang buo kong katawan habang mabilis kong kinapa ang kanyang leeg napakahina ng kanyang pulso, napakabagal ng kanyang paghinga, at malamig na malamig ang kanyang balat. Parang binubuhusan ako ng yelo sa bawat segundong hindi siya sumasagot sa akin.

Sa matinding taranta, takot, at mga luhang patuloy na lumalabo sa aking salamin sa mata, mabilis kong hinalughog ang aking bulsa upang kunin ang cellphone. Halos magkamali-mali ang mga daliri ko sa pagpindot habang tinatawag ang emergency response team.

"Pakiusap! Ang tatay ko... inatake po sa puso!" sigaw ko sa linya, humahagulgol habang nakahawak sa dibdib ni Papa. "Sa Forbes Subdivision po, Block 4, Lot 12! Bilisan niyo, pakiusap! Nawawalan na po siya ng malay!"

Ilang minutong pakiramdam ko'y tumagal ng isang siglo ang lumipas bago narinig mula sa kalayuan ang nakatutulinit na wang-wang ng ambulansya. Mabilis na pumasok sa mansyon ang mga paramedics bitbit ang kanilang mga emergency medical kits at stretcher. Sa gitna ng kaguluhan, wala akong ibang nagawa kundi ang mamaluktot sa tabi habang kinakabit nila ang oxygen mask kay Papa. Nakahawak lang ako nang mahigpit sa malamig niyang kamay habang isinasakay siya sa sasakyan, patuloy ang walang-tigil na pag-agos ng aking mga luha.

Pagdating sa St. Luke's Medical Center, mabilis na isinugod ng mga nurse at doktor si Papa sa Emergency Room. Napabalikwas ako nang harangan ako ng isang nurse bago pa man ako makapasok sa loob. Naiwan akong mag-isa sa tahimik at napakamalamig na waiting area, nakatitig sa pintuang may pulang ilaw na nakasulat ang salitang CRITICAL AREA. Ang aking mga damit ay madumi pa rin, may mga bahid ng natapon na kape mula sa nangyari sa bahay at alikabok mula sa sahig. Naupo ako sa metal na bangko, nakatungo, at nanalangin sa lahat ng santong alam ko.

Pagkaraan ng halos dalawang oras na tila walang katapusang paghihintay at pagdurusa, dahan-dahang bumukas ang p***o at lumabas ang attending physician. Mabilis akong tumayo, muntik pa akong matapilok dahil sa pangangatog ng aking mga tuhod, at agad na lumapit sa kanya.

"Dok! Kumusta po ang Papa ko?" natatarantang tanong ko, nakahawak sa braso ng doktor. "Dok, pakiusap... sabihin niyo sa aking maayos lang siya! Ligtas po ba ang ama ko?"

Bumuntong-hininga ang doktor at dahan-dahang tinanggal ang kanyang surgical mask. Ang mukha niya ay puno ng seryosong ekspresyon na lalong nagpalakas ng kaba sa aking dibdib. "Kayo ba ang anak ni Don Fernando Hernandez?"

"Opo, ako po si Althea. Ako po ang anak niya."

"Miss Hernandez, I’m sorry to break this to you, pero nagkaroon ng Massive Myocardial Infarction ang ama mo. A severe heart attack na idinulot ng napakataas na blood pressure at matinding emotional stress," mahinahong paliwanag ng doktor, ngunit ang bawat salita niya ay parang kutsilyong sumasaksak sa puso ko. "Nai-revive natin siya gamit ang defibrillator, pero nasa napakaselang kondisyon siya ngayon. Kailangan natin siyang ilagay sa Intensive Care Unit (ICU) at isailalim sa an immediate angioplasty operation upang maalis ang bara sa kanyang mga artery sa puso."

"O-Operasyon?" nauutal kong tanong, humihigpit ang hawak sa aking mga kamay. "Magkano... magkano po ang kakailanganin para doon?"

"Ang initial deposit para sa ICU admission, mga kagamitan, at sa emergency procedure ay humigit-kumulang 1.5 million pesos, Miss Hernandez," deretsahang sagot ng doktor. "At kailangan nating magawa 'yon sa loob ng susunod na labindalawang oras. Kapag hindi naoperahan ang ama mo agad, hindi natin matitiyak kung tatagal pa ang buhay niya hanggang bukas."

Bumagsak ang buo kong mundo sa aking naririnig. Isa at kalahating milyon? Mula saan ako kukuha ng ganoong kalaking halaga? Ni wala man lang akong sampung libong piso sa sarili kong savings account! Ang natitirang limang milyong cash na emergency fund ng pamilya ay tinangay na ni Ariana sa kanyang pagtakas kasama si Eduardo!

Habang nakatayo akong tulala at lutang sa gitna ng maliwanag ngunit malamig na hallway ng ospital, biglang nag-ring nang malakas ang aking telepono. Tiningnan ko ang screen isang unknown number. Nang sagutin ko ito nang nanginginig ang boses, isang matigas, bastos, at galit na boses ng lalaki ang agad na bumungad sa akin.

"Don Fernando! Huwag mo kaming pagtaguan, matandang baon sa utang!" sigaw ng creditor sa kabilang linya, halatang galit na galit. "Nalaman namin mula sa mga tsismis sa luxury club na wala na at tumakas daw si Ariana! Huwag mo kaming ulol-ulolin! Kapag napatunayan naming hindi matutuloy ang kasal bukas sa pamilya Salzuelo, sisiguraduhin naming bukas na bukas din ay ipapa-subasta namin ang bahay niyo, kukunin ang lahat ng ari-arian niyo, at ipapakulong ka namin kasama ng mga anak mo!"

"T-Teka lang po... pakiusap, nasa ospital po ang Papa ko—" pilit kong depensa habang umiiyak, ngunit bago ko pa matapos ang pangungusap ay marahas na nilang ibinagsak ang cellphone.

Kasunod niyon ay ang sunod-sunod at walang-tigil na notification mula sa bangko at mga nakatatakot na text messages mula sa iba't ibang loan sharks. Sa kabilang banda, ang mga billing statements naman ng ospital ay patuloy na nagpopost at tumataas sa screen ng billing section. Sakal na sakal na ako. Pakiramdam ko ay ginigipit kami ng buong mundo mula sa lahat ng direksyon.

Dahan-dahan akong lumapit sa malaking glass window ng ICU ward. Sumilip ako sa loob. Nakita ko si Papa doon nakahiga nang walang laban, napapalibutan ng napakaraming tubo at dextrose, nakakabit sa mga makinang patuloy na nagbe-beep, at mukhang napakahina at napakatanda na.

"Papa..." bulong ko habang dahan-dahang itinatapat ang aking palad sa malamig na salamin, nakatitig sa kanya. "Anong gagawin ko? Papatayin ka ng mga utang mo... papatayin ka ng sarili mong kapabayaan... at ng kataksilang ginawa ni Ariana."

Naalala ko ang mga sumusumbat at nagbabantang salita ng mga creditors. Naalala ko ang marangya at pang-high society na kasal na nakatakdang gaganapin bukas ng umaga. Naalala ko ang pangalang Salzuelo ang pamilya ni Alfredo Salzuelo. Sila lang ang tanging pamilya sa buong bansa na may sapat na kapangyarihan, impluwensya, at walang-limitasyong pera para bayaran ang lahat ng utang ng aming pamilya sa isang pikit lang ng mata, at iligtas ang buhay ng ama ko mula sa tiyak na kamatayan.

Ngunit wala na si Ariana. Tumakas ang tunay na bride para sa sarili niyang kagustuhan.

Tumulo ang isang mainit na luha mula sa aking mata at pumatak sa aking labi. Tiningnan ko ang sarili kong repleksyon sa malinaw na salamin ng ICU window.

Kamukhang-kamukha ko si Ariana. Kami ay identical twins. Iisa ang aming hugis ng mukha, iisa ang aming mga mata, at iisa ang aming balat. Ang tanging pagkakaiba lang namin sa paningin ng ibang tao ay ang aking malaking salamin sa mata, ang aking simpleng nakatali na hairstyle, at ang kawalan ko ng mamahaling makeup at postures.

Isang napakadilim, napakamapanganib, at napakalaking kaisipan ang biglang pumasok sa aking isip. Isang desisyon na magpapabago sa buong takbo ng buhay ko.

Kung wala si Ariana... ako ang kakailanganing maging si Ariana. Kakainin ko ang sarili kong pagkatao para mabuhay lang ang ama ko.