Kabanata 2

Hyacinth Pov

Napakasakit malaman na ang buhay na inakala mong bubuuin ninyo nang magkasama ay isa lamang palasyo ng yelo na kusa ring matutunaw sa init ng katotohanan.

Nanatili akong nakatayo sa tabi ng p***o ng banyo, ang nanginginig kong mga daliri ay mahigpit na nakahawak sa maliit na plastik na naglalaman ng pinakamalaking sikreto ng aking pagkatao. Ang test kit na may dalawang pulang guhit ay tila nag-iinit sa aking palad, isang patunay ng buhay na nagsisimulang tumubo sa gitna ng mga abo ng aming patay na pagsasama. Ngunit sa ilang hakbang lang mula sa kinatatayuan ko, nakalatag sa ibabaw ng mesa ang mga papel ng annulment, isang legal na hatol ng kamatayan para sa aming kasal.

"Pumirma ka na," ulit ni Rye, ang boses ay matigas, walang bahid ng awa o kahit kaunting pag-aalinlangan.

Ang kanyang mukha ay salamin ng taong pagod na pagod nang magkunwari, bagaman kailanman naman ay hindi siya nagkunwaring mahal niya ako.

"Wala nang dahilan para patagalin pa natin ito, Haya. Tapusin na natin ang kasunduang ito."

Dahan-dahan akong lumapit sa kama. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, parang may nakatali na bakal sa aking mga paa. Tinitigan ko ang mga dokumento. Nakasulat doon ang bawat detalyeng magpapalaya sa kanya, at sa akin din naman kung tutuusin.

Pero bakit parang dinudurog ang dibdib ko? Bakit sa kabila ng lahat ng sakit, may natitira pa ring kakaibang kirot sa aking isipan na tuluyan na niya akong itatapon?

"Ryker..." pabulong kong sambit, ang tinig ko ay basag at halos hindi marinig.

"Tatlong taon. Tatlong taon tayong nagpanggap sa harap ng lahat. Ganito na lang ba talaga kadali sa iyo ang lahat?"

"Panggap?" ganti niya ng may malamig na ngiti, isang ngiting may halong pangmamaliit habang humakbang siya papalapit sa akin.

"Haya, ikaw lang ang nagpanggap na may patutunguhan ang kasal na ito. Sinabi ko na sa iyo noon pa man, ang pamilya mo ang bumili sa akin gamit ang utang ninyo, pero hinding-hindi mo mabibili ang puso ko."

Tumagos ang mga salitang iyon sa pinakalalim ng aking kaluluwa. Gusto kong sumigaw, gusto kong ihagis sa mukha niya ang hawak ko at isigaw na may laman ang tiyan ko, na ang lalaking ito na kinamumuhian ako ay magiging ama. Pero pinigilan ko ang sarili ko.

Anong mangyayari kung sasabihin ko ngayon?

Gagamitin lang niya ang mga abugado niya para agawin sa akin ang bata. Kilala ko si Rye, ang kanyang pangalan at dangal sa lipunan ang pinakamahalaga sa kanya. At hinding-hindi niya hahayaang magkaroon ng mantsa ang apelyidong Saavedra dahil sa isang anak sa labas o anak sa isang asawang itinataboy niya.

Bago pa ako makasagot, bumukas ang p***o ng kwarto. Isang mahinang yabag ng takong ang umalingawngaw sa tahimik na silid.

Si Cassandra.

Naka-silky red dress siya, ang buhok ay perpektong naka-ayos, at may dalang hangin ng mamahaling pabango na lalong nagpalala sa pagkahilo ko. Pumasok siya na parang siya ang may-ari ng mansyon, ang kanyang mga matang mapang-akit ay dumapo kay Ryker bago lumipat sa akin na may halong tagumpay.

"Rye, sabi ko naman sa iyo, huwag mo nang patagalin pa ito." malambing na wika ni Cassandra habang dumeretso siya kay Ryker at isinandal ang ulo sa braso nito.

"Alam ko namang naiintindihan ni Haya ang desisyon mo. Hindi ba, Haya? Alam mong matagal nang dapat ikaw ang umalis sa puwestong dapat ay akin."

Tinitigan ko si Cassandra. Ang babaeng sumira sa bawat gabi ko, ang anino na patuloy na nagpapaalala sa akin na isa lamang akong panakip-butas. Sa ibang pagkakataon, baka umiyak na ako sa harapan niya. Baka nagmakaawa na ako. Pero ngayong alam ko nang may tumitibok na munting buhay sa loob ko, naramdaman ko ang kakaibang lakas na sumibol mula sa aking puso.

Hindi ako si Haya na duwag noon. Ang babaeng nakatayo sa harap nila ngayon ay handang magbago para sa kanyang anak.

"Bakit, Cassandra?" malamig kong tanong, ang boses ko ay matatag na ikinagulat nilang dalawa. "Nagmamadali ka bang pumalit sa pwesto ko? Huwag kang mag-alala, hindi ko kailangang ipagpilitan ang sarili ko sa isang lalaking pinagsawaan na ng iba."

Namilog ang mga mata ni Cassandra sa gulat, habang ang panga naman ni Rye ay lalong nag-iigting. Hindi nila inaasahan ang sagot ko. Sanay sila na yumuyuko ako, umiiyak, at nagmamakaawa.

"Haya, watch your tone," banta ni Rye sa akin, ang boses niya ay nag-aapoy sa galit habang humakbang palapit sa akin.

"Wala kang karapatang bastusin si Cassandra sa pamamahay kong ito."

"Pamamahay mo?" ngumisi ako nang mapait, sabay tingin sa mga papel ng annulment sa kama.

"Oo, sa iyo ang bahay na ito. Sa iyo ang kumpanya. Pero tandaan mo, Rye... hangga't hindi ko pinipirmahan ang mga papel na iyan, ako pa rin ang legal na asawa mo. At may mga karapatan ako sa lahat."

Kinuha ko ang brown envelope sa kama, binuklat ito sa harap nila at dahan-dahang pinunit ang unang pahina sa gitna. Rinig na rinig ang malutong na tunog ng pagkapunit ng papel sa tahimik na silid.

"Anong ginagawa mo?!" sigaw ni Rye, ang mukha ay namumula na sa matinding galit.

Mabilis niya akong nilapitan at hinawakan nang mahigpit sa braso, ang mga daliri ay bumaon sa balat ko na halos mag-iwan ng pasa. "Nababaliw ka na ba?!"

"Bitawan mo ako, Rye!" sigaw ko pabalik, habang tinitigan ko siya nang diretso sa kanyang mga mata nang walang takot.

"Gusto mo akong palayasin? Gusto mo akong mawala? Hindi mo ako basta-basta mapapaalis nang ganito lang! Kung gusto mo akong hiwalayan, dumaan tayo sa korte kung saan malalaman ng buong mundo ang totoong kulay ninyong dalawa!"

Napatulala si Rye sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagkabigla at pagkadismaya. Hindi niya kilala ang babaeng nasa harap niya ngayon. At habang nakatingin ako sa mukha niya, unti-unting nabuo sa isip ko ang desisyon ko.

Hindi ko hahayaang yurakan nila ako hanggang sa wala ng matira. Ngunit bago ako lumaban nang lubusan, kailangan kong iligtas ang aking anak.

Bago pa makapagsalita si Rye, marahas kong inalis ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. Tumalikod ako, at mabilis na tinungo ang pintuan ng kwarto palayo sa kanila.

"Haya! Bumalik ka rito!" ang galit na sigaw ni Rye mula sa likod ko habang bumababa ako ng hagdan, ang kanyang mga yabag ay sumusunod sa akin.

Ngunit hindi na ako lumingon pa. Sa bawat hakbang ko pababa, alam kong nagsimula na ang laban at sa pagkakataong ito, hindi na ako ang talunan.