ตอนที่ 5 อย่าปฏิเสธพี่เลย

ครืด! ครืด!

เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึก ทำให้น้ำฟ้าที่กำลังนอนหลับสบายอยู่สะดุ้งตัวตื่น เธอขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะยกมือขึ้นบังแสงหน้าจอที่ส่องเข้าใส่ดวงตา

“ใครมันโทรมาเวลานี้กันนะ”

ร่างเล็กบ่นพึมพำเสียงงัวเงีย ปลายนิ้วยื่นไปหยิบโทรศัพท์ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ที่ตอนนี้ระบุว่าเป็นเวลาเกือบตีสองเข้าไปแล้ว 

ทว่าพอกำมือถือเครื่องบางไว้ในมือ สายที่โทรเข้ามาก็ดับไปเสียก่อน ใบหน้าหวานขมวดคิ้วแล้วกดดูหน้าจอด้วยความสงสัยว่าใครโทรมา พอเห็นรายชื่ออยู่บนหน้าจอ หญิงสาวก็แสดงสีหน้าบูดบึ้งด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่เดิม จากนั้นก็ทิ้งตัวนอนลงต่อ

ครืด! ครืด!

แต่พอนอนต่อไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ที่เงียบอยู่ก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย พร้อมกับยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง และพอเห็นรายชื่อ ก็พบว่าเป็นชื่อเดิมที่โทรมาก่อนหน้า 

หญิงสาวคิดลังเลว่าจะรับสายดีหรือไม่ เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว แต่พอคิดว่าจะไม่รับก็กลัวว่าปลายสายอาจจะมีธุระด่วนที่จะคุยด้วย หรืออีกหนึ่งเหตุผลก็คือ เขาแค่เมาแล้วโทรมาก่อกวน อย่างที่ชอบทําอยู่เป็นประจํา

“คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง” ความคิดพลุกพล่านอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก่อนที่เธอจะตัดสินใจ เสียงสั่นก็ดับไปอีกครั้ง เธอนอนมองอยู่เงียบ ๆ จนแน่ใจว่าอีกฝ่ายคงไม่โทรมาอีกแล้ว จึงกดปิดเสียงและกดล็อกหน้าจอ จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงบนหัวเตียง

หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง พร้อมกับความเพลียที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด หลังจากกิจกรรมรับน้องสุดโหดที่ลากยาวมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ เธอต้องการการพักผ่อนอย่างที่สุดในคืนนี้

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

“น้ำฟ้าครับ”

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน เพราะเหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างกระทบผนังบ้านตรงฝั่งห้องของเธอ น้ำฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่าง จากนั้นก็ค่อย ๆ แง้มบานหน้าต่างออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ

ร่างสูงของเพื่อนพี่ชายยืนอยู่ด้านล่าง กำลังเงยหน้ามองขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทประจำตัว

“พะ...พี่เสือ” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาหาเธอที่บ้านเวลานี้

“ว่ายังไงครับ เด็กดี” ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงติดยั่วจนคนฟังอยากจะปิดหน้าต่างหนี

“มาทำอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ” น้ำฟ้าถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะเธอยังโกรธอีกฝ่ายไม่หายหลังจากที่เมื่อตอนบ่าย เธอกับเพื่อน ๆ ทั้งคณะถูกอีกฝ่ายสั่งลงโทษ

“คิดถึง ลงมาเปิดประตูบ้านให้พี่หน่อยสิครับ”

“ไม่เปิดค่ะ กลับบ้านพี่ไปเลย ไอ้คนใจร้าย” น้ำฟ้าตอบเสียงแข็ง ก่อนจะจัดการปิดประตูหน้าต่างอย่างประชดประชัน จากนั้นก็เดินตึงตังมานั่งลงตรงปลายเตียงนอนของตัวเองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

“เหอะ! ตอนบ่ายอุตส่าห์ทำหน้าอ้อนใส่ ไม่เห็นใจเราสักนิด แบบนี้อย่าหวังเลยว่าจะลงไปเปิดให้” หญิงสาวนั่งกอดอก คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว ทว่าไม่ทันได้คิดต่อ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

แอ๊ด~

น้ำฟ้าสะดุ้ง หันขวับไปตามเสียงนั้น ก่อนจะต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นร่างสูงของเสือที่ก่อนหน้านี้ยังยืนอยู่ด้านล่าง ตอนนี้กลับใช้ขาพาดขอบหน้าต่างอย่างหน้าตาเฉย

“ตัวเล็ก ช่วยพี่หน่อยครับ”

“นี่! ออกไปเลยนะ”

“ช่วยหน่อย พี่จะตกแล้วจริง ๆ”

“จะตกก็ตกสิ ใครใช้ให้ปีนขึ้นมา”

“พี่ขอโทษ หายโกรธพี่เถอะนะครับ คนดี”

“ไม่ต้องมาปากหวานเลย ลงไปเดี๋ยวนี้”

“พี่ขอลงทางบันไดได้ไหม พี่ไม่กล้าลงทางเดิมแล้ว”

“......”

“นะครับ”

“ไม่ ขึ้นมาทางไหน ก็กลับทางนั้น”

“พี่ไม่ไหวจริง ๆ ครับ เด็กดี ขอพี่ลงทางบันไดเถอะนะ”

“เฮ้อ~ งั้นก็ปีนเข้ามา แล้วรีบออกไปจากห้องฟ้าซะ”

“ขอบคุณครับคนสวย” เสือยิ้มกว้าง ก่อนจะปีนข้ามหน้าต่างเข้ามาภายในห้องของคนตัวเล็ก พอเท้าแตะพื้น เขาก็ไม่รอช้า เดินเข้ามากอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวจะหายไปไหน

“ปล่อยฟ้านะ ไหนบอกว่าจะขอลงทางบันไดไง แล้วเข้ามากอดฟ้าทำไม”

“คิดถึงครับ แล้วก็ขอโทษด้วยที่วันนี้พี่สั่งลงโทษแรงไป”

“ออกไปจากห้องฟ้า ห้องฟ้าไม่ใช่ที่สาธารณะที่ใครอยากเข้าก็เข้ามาได้ ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“คนดี พูดเหมือนพี่เป็นคนอื่นเลย” เสือหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “พี่ไม่ได้ตั้งใจทำให้โกรธ ขอโทษครับ”

 “มาทําไม แล้วปีนขึ้นมาแบบนี้ไม่กลัวตกลงไปตายหรือไง” 

“ก็มันเป็นวิธีเดียวที่พี่จะได้กอดตัวเล็กไง”

“เหอะ เลี่ยนว่ะ”

“พี่พูดความจริงนะ”

“.....”

“แล้วนี่ทำไมตัวเล็กถึงไม่ยอมรับสายพี่ รู้ไหมพี่ทนความคิดถึงไม่ไหว เลยต้องมาหา”

“ก็ตอนนี้มันดึกแล้ว อีกอย่างฟ้าเพลียมาก ไม่มีแรงจะขยับแล้วด้วย” เธอสูดหายใจลึก เพราะเหนื่อยล้าจริง ๆ

“เจ็บมากเหรอครับ พี่ก็แค่ให้วิ่งรอบสนามสิบรอบเองนะ” เสือเลิกคิ้ว

“กล้าพูดนะคะว่าแค่สิบรอบเอง”

“ก็พี่คิดว่าตัวเล็กเก่งไง เจ็บมากไหม”

“เจ็บสิ ระบมไปทั้งตัวเลย พี่เสือใจร้ายที่สุด”

“เพื่อนตัวเล็กทำผิด ก็ต้องรับโทษสิครับ”

“แต่เขาทำผิดคนเดียว ลงโทษแค่เขาก็พอ ทำไมต้องให้ทุกคนโดนไปด้วยล่ะ”

“ก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน จะได้ช่วยดูแลกัน ช่วยกันเตือน ช่วยห้าม คราวหลังจะได้ไม่ซ้ำรอยเดิม”

“ไม่อยากฟังแล้ว รีบกลับบ้านพี่เสือไปเลย กลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มห้องไปหมด ดื่มหรืออาบมาเนี่ย”

“พี่แค่ดื่มนิดมาหน่อยเองครับ”

“กลับบ้านตัวเองไปเลย ฟ้าไม่อยากเห็นหน้าพี่”

“พี่อุตส่าห์มาหา ไม่ยอมคุยด้วย แถมยังไล่พี่กลับอีก ใจร้ายเหมือนกันนะเนี่ย”

“.....” เธอยังคงเงียบ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองเอาไว้

“น้ำฟ้าครับ”

หญิงสาวทำท่าทีไม่สนใจ จากนั้นก็ขยับตัวลงนอนแล้วก็หลับตาลง ตั้งใจจะไม่โต้ตอบ แต่เสียงทุ้มนั้นยัง คลอเคลียอยู่ที่หูไม่ห่าง

“ตัวเล็ก”

“อ๊ะ พี่เสืออ่า อ่าส์” เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับหลุดครางออกมาแทบจะไม่ได้ภาษา

“ครับน้องฟ้า”

“ล้วงเข้ามาทำไม ฟ้าง่วงนอนนะ” เพราะในระหว่างที่เธอกําลังนอนอยู่นั้น คนที่อยู่ร่วมห้องกลับล้วงมือเข้ามาในกระโปรงนอนที่เธอสวมใส่

“ง่วงก็นอนไปเลยครับ พี่ขอเลียร่องตัวเล็กหน่อย”

“ถ้ามีคนเลีย แล้วใครมันจะไปนอนหลับลงล่ะ”

“ถ้าไม่หลับ ก็ไม่ต้องไปฝืนครับ รอมีความสุขด้วยกันก่อน”

“เฮ้อ~ เลียเฉย ๆ นะ เดี๋ยวอีกไม่นานพี่พายก็น่าจะกลับมาแล้ว”

“มันไม่กลับมารบกวนตอนที่พี่เลียให้ตัวเล็กหรอก” 

เสือหัวเราะในลำคอเบา ๆ ซึ่งน้ำฟ้าชะงักเล็กน้อย ก่อนขยับตัวลุกขึ้นนั่งจ้องเขาเต็มสายตาเขม่น

“พี่เสือรู้ได้ยังไง หรือว่าพี่ทำอะไรพี่ชายฟ้า”

“.....” ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ 

“พี่เสือ ตอบมา อย่าเงียบแบบนี้สิ”

“คิดอะไรแบบนั้นครับ พี่ไม่ใช่คนเลวขนาดที่จะทำร้ายเพื่อนตัวเองสักหน่อย”

“แล้วทำไมพี่ถึงมั่นใจว่าพี่ชายฟ้าไม่กลับมาแน่นอน”

“เพราะพี่จัดการมอมเหล้ามัน ตอนนี้เมาแอ๋อยู่ห้องรับรองที่ผับพี่ชายพี่แล้ว”

“พี่เสือ ทำไมเป็นคนแบบนี้ มอมเหล้าเพื่อนตัวเอง นิสัยไม่ดีเลย” น้ำฟ้าอ้าปากค้างกับสิ่งที่ร่างสูงทำกับพี่ชายเธอ

“ช่วยไม่ได้ครับ” เขาตอบหน้าตาเฉย “พี่อยากมาเจอน้องสาวมันนี่นา”

“โทรมาจิก ๆ ตั้งแต่หัวค่ำเพราะเงี่ยน แล้วอยากจะมีอะไรกับฟ้าแค่นั้นเหรอคะ”

“มันก็มีส่วนครับ แต่ที่โทรจิกเพราะเป็นห่วง” เสือหัวเราะเบา ๆ ตาคมจับจ้องทุกอารมณ์บนใบหน้าสวยของเธอ

“ถ้าอยากปลดปล่อยขนาดนั้น ก็น่าจะหาผู้หญิงที่ผับสักคนสิ ไม่เห็นจะต้องถ่อสังขารมาหาที่ระบายไกลขนาดนี้เลย” น้ำฟ้าเถียงเสียงเข้ม

เพราะระยะทางจากผับที่พวกพี่เขาไปเที่ยวกัน กับบ้านที่เธออยู่ก็ไกลกันพอสมควร ที่เธอรู้ เพราะหลายครั้งเธอเคยทั้งอ้อนทั้งบังคับให้พี่ชายตัวเองพาไปด้วยเวลาไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ถึงแม้อายุจะยังไม่ถึงเกณฑ์ที่อนุญาตให้เข้าได้ตามกฎหมาย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เมื่อเจ้าของผับเป็นพี่ชายของคนที่อยู่ตรงหน้า

โดยทุกครั้งที่เธอไป เสือจะเป็นคนจัดการเคลียร์ทางให้ตลอด ไม่ว่าจะเรื่องอายุหรือกฎข้อไหนของร้าน

“ตัวเล็กก็รู้ ตั้งแต่พี่มีเรา พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นอีกเลย”

“คิดว่าคนอย่างพี่จะหลอกฟ้าได้เหรอ จะบอกให้นะ ถึงฟ้าจะเป็นเด็ก แต่ฟ้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น”

“พี่พูดจริง ๆ นะที่รัก”

“หยุดเรียกคำบ้า ๆ นั้นซะที แล้วก็กลับไปได้แล้ว”

“พี่อุตส่าห์มาหาตั้งไกล จะไม่ใจดีกับพี่หน่อยเหรอ”

“แล้วใครบอกให้มา อีกอย่าง... นี่ขับรถมาเองใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

“ทำไมไม่ระวังตัวเองเลย ขับรถมาจากไกล ๆ แถมยังเมามาอีก”

“งั้นตัวเล็กก็ต้องให้พี่นอนด้วยสิ” เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้

“ถ้าจะนอนด้วยกัน ก็เข้าไปอาบน้ำก่อน เพราะฟ้าไม่ทนนอนดมกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งแบบนี้ทั้งคืนหรอกนะ”

“พี่ขอเอาก่อนไปอาบนะ ขี้เกียจอาบหลายรอบ”

“แต่ฟ้ายังไม่ได้บอกว่าเลยว่าจะให้พี่เอา”

 “อย่าปฏิเสธพี่เลยนะครับตัวเล็ก”