TOP ENGINEER เสือร้ายวิศวะคลั่งรัก

“นี่ค่ะ” น้ำฟ้า ถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะ ก่อนจะยื่นให้พี่ชายของตัวเอง หลังจากที่อีกฝ่ายขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดบริเวณหน้าคณะที่เราทั้งสองคนเรียนอยู่

“ให้พี่เดินไปส่งไหม”

พายุ รับหมวกกันน็อกไปวางไว้บนถังน้ำมัน ก่อนจะก้าวขาลงจากรถพร้อมกับจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ จากนั้นจึงยื่นมือไปจัดเสื้อผ้าให้น้องสาวจนเรียบร้อย

“ไม่ต้องหรอก ฟ้าเดินไปเองได้ พี่พายไปหาเพื่อนพี่เถอะ นี่ก็ใกล้ถึงเวลาเรียนพี่แล้ว”

“อืม วันนี้ตอนบ่ายมีรับน้องอีก อย่ามาสายนะ”

“รู้แล้วน่า น้องไปก่อนนะ” หญิงสาวโบกมือลาพี่ชาย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปใต้ตึกอาคารเรียน และก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็น ใบบุญ เพื่อนสาวคนสนิท กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ตรงม้านั่ง น้ำฟ้าจึงรีบเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับเอ่ยทัก

“หวัดดี”

“อืม” ใบบุญเงยหน้ามองพร้อมกับตอบออกมาสั้น ๆ จากนั้นก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือของตัวเองต่อ

“อ่านอะไรอยู่เหรอ ตั้งหน้าตั้งตาเชียว”

“อ๋อ วิชาที่เราเรียนกันเมื่อวานน่ะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร เวลาว่างเลยเอามาอ่านทบทวนสักหน่อย”

“ขยันจัง ฉันแค่เปิดหนังสือก็ง่วงนอนแล้ว”

“ฮึ! ก็ถ้าไม่อ่าน เดี๋ยวสอบตกขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”

“ก็แก้ไง”

“พูดง่ายจังเลยนะคนสวย แล้วนี่พี่ชายเธอล่ะ”

“ถามหาพี่ฉันทำไม อย่าบอกนะว่าแอบชอบพี่ฉัน” น้ำฟ้าจ้องหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาจับผิด

“เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว พี่พายไม่ใช่สเปกฉันซะหน่อย สเปกฉันต้องพี่เสือเท่านั้นจ้ะ”

“แล้วถามหาทําไม”

“ก็แค่ปกติเห็นมาด้วยกันตลอด”

“วันนี้ก็มาด้วยกันนะ แต่แยกกันตรงลานจอดรถ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลา

ติ๊ง! (เสียงข้อความแชต) 

แต่ในระหว่างที่หน้าจอถูกไถไปเรื่อย ๆ ก็มีข้อความเด้งเข้ามา น้ำฟ้าชะงักเล็กน้อยก่อนกดเข้าไปดู พอเห็นชื่อคนส่ง มุมปากเรียวเล็กก็เผลอยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

S : ตัวเล็กมาเรียนหรือยังครับ

น้ำฟ้า : มาแล้วค่ะ

S : มากับไอ้พายใช่ไหม

น้ำฟ้า : ใช่ค่ะ แล้วพี่ล่ะ มาหรือยัง

S : ยังเลย กำลังออกจากห้อง ตัวเล็กอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่ซื้อไปให้

น้ำฟ้า : ฟ้ากินข้าวมาแล้วค่ะ แต่ก็อยากกินน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ สะดวกซื้อมาให้ไหมคะ

S : ได้สิ เดี๋ยวพี่ซื้อไปให้นะครับ

S : 🩷🩷

พอเห็นสติกเกอร์รูปหัวใจสีชมพูที่อีกฝ่ายส่งมาให้ น้ำฟ้าก็แค่ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พิมพ์ตอบอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะกดออกจากกล่องข้อความแล้วเลื่อนเข้าโซเชียลมีเดียของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เลิกเรียนไปดูหนังกัน”

หลังจากนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ ใบบุญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยชวนขึ้นมา ทำให้น้ำฟ้าเงยหน้าจากหน้าจอมือถือไปมองเพื่อน

“ดูที่ไหน”

“ที่ห้าง D ไง ไปนะ พวกยัยอายก็ไปกัน”

“ไปก็ไป”

“น้องฟ้าครับ”

หญิงที่กําลังนั่งพูดคุยอยู่กับเพื่อนสนิทนั้นก็ดันได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของตัวเอง ซึ่งเธอก็รีบหันไปมอง ก็พบเข้ากับ เจมส์ พี่รหัสของตัวเองที่เดินมาหยุดตรงหน้าโดยมือของเขามีถุงน้ำเต้าหู้อยู่ด้วย

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ลุงรหัสเธอให้เอามาให้” พอพูดจบเจมส์ก็ยื่นถุงน้ำเต้าหู้มาให้อย่างไม่รีรอ น้ำฟ้าก็รีบรับมาถือไว้ทันที “เฮียแสนนี่ดูแลหลานรหัสตัวเองดีจริง ๆ เลยนะ ช่างแตกต่างกับพี่ที่เป็นน้องรหัส เฮียไม่เคยซื้ออะไรให้พี่สักอย่าง”

“น้อยใจเหรอ งั้นเอาน้ำเต้าหู้ไปกินไหม แบ่งกัน”

“ไม่เป็นไร กินเถอะ เดี๋ยวถ้าเฮียมันรู้ว่าพี่มาแย่งเธอกิน พี่โดนด่าแน่”

“แฮ่!” เธอยิ้ม

“พี่ไปก่อนนะ ตอนบ่ายเจอกัน”

“ค่ะ” น้ำฟ้ายิ้มให้พี่รหัสของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมาวางถุงน้ำเต้าหู้ลงบนโต๊ะอย่างเบามือ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมากดถ่ายรูปเก็บเอาไว้

“พี่แสนล้านน่ารักจัง รู้ว่าเธอชอบกินน้ำเต้าหู้ก็ซื้อมาให้ตลอดเลย”

“อาจจะไม่ใช่พี่แสนล้านก็ได้”

“จะไม่ใช่ได้ยังไง ก็เมื่อกี้พี่เจมส์ยังบอกเลยว่าพี่รหัสเธอเป็นคนซื้อให้ หรือว่าเธอมีพี่รหัสหลายคนกันล่ะ”

“ฉันก็พูดเล่น จะมาจริงจังทําไมเล่า กินไหม”

“กินสิ อยากกินปาท่องโก๋พอดีเลย ลาภปากฉันแล้ว~”

ใบบุญพูดติดตลกก่อนจะยื่นมือมาหยิบปาท่องโก๋ขึ้นมากิน น้ำฟ้ามองเพื่อนแล้วยิ้ม ก่อนจะหยิบปาท่องโก๋ขึ้นมากินบ้าง ขณะเดียวกันมืออีกข้างก็กดส่งรูปอวดคนที่เป็นคนซื้อมาให้

น้ำฟ้า :  (รูปถุงน้ำเต้าหู้)  

น้ำฟ้า : ขอบคุณสำหรับน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋นะคะ อร่อยเหมือนเดิมเลย

S : ตัวเล็กกินเยอะ ๆ นะครับ ตอนบ่ายจะได้มีแรงรับน้อง วันนี้วันสุดท้ายของการรับน้องแล้ว ค่อนข้างหนักเลยนะ

น้ำฟ้า : อย่าโหดนักสิคะ ฟ้าเหนื่อย ที่ถูกลงโทษเมื่อสองวันก่อนยังไม่หายปวดเลยนะ

S : ไม่รับปากครับ ขอดูพฤติกรรมก่อน

S : ตัวเล็กกินต่อเถอะ อาจารย์พี่เข้าห้องแล้ว

น้ำฟ้า : ค่ะ สุดหล่อของฟ้า

หญิงสาวพิมพ์ตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี จนใบบุญที่นั่งกินปาท่องโก๋อยู่ฝั่งตรงข้ามอดจ้องมองเพื่อนด้วยสายตาจับผิด

“เป็นอะไร อารมณ์ดีเหมือนคนมีความรักเลยนะ”

“แล้วถ้าฉันมีจริงล่ะ”

“ใคร! เธอกำลังคบกับใคร บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“พูดเล่นน่าใบ ฉันจะไปคบกับใครได้ วัน ๆ ไม่เห็นมีผู้ชายสักคนเข้ามาทักเลย”

“ใครจะกล้าเข้ามาทักล่ะ เขารู้กันทั้งนั้นว่าพี่ชายเธอกับเพื่อน ๆ ของเขาดุขนาดไหน ถ้าเข้ามายุ่ง มีหวังโดนกระทืบแน่”

“เฮ้อ~ โคตรเบื่อเลย เซ็งฉิบ อุตส่าห์เกิดมาสวยแท้ ๆ”

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธออยู่ตลอด ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายและเริ่มมีคนเข้ามาจีบ แต่ไม่ว่าใครก็ตาม สุดท้ายก็มักจะโดนพี่ชายของเธอไล่ตะเพิดออกไปจนหมด ผลก็คือตั้งแต่เกิดมา เธอยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนที่สามารถเปิดเผยได้เลย

และนั่นเองที่กลายเป็นเหตุผลให้เธอต้องแอบคบกับใครบางคน โดยไม่ให้พี่ชายรู้ เพราะเธอมั่นใจว่า หากอีกฝ่ายรู้เข้าเมื่อไร พี่ชายของเธอคงไม่ลังเลที่จะบังคับให้เราทั้งสอง จบความสัมพันธ์กันอย่างแน่นอน

“เป็นอะไร พอพูดถึงเรื่องผู้ชายก็ใจลอยเลยนะ”

“ไม่มีอะไรหรอก รีบกินเถอะ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว”

“อืม”

หญิงสาวกับเพื่อนนั่งกินปาท่องโก๋คู่กับน้ำเต้าหู้กันเงียบ ๆ จนหมด พอกินเสร็จเธอก็ลุกขึ้นเอาขยะไปทิ้ง ก่อนจะรีบเดินกลับมา หยิบกระเป๋าสะพายที่วางไว้ แล้วหันไปชวนเพื่อนให้ขึ้นไปนั่งรออาจารย์ที่ห้องเรียนด้วยกัน

“ไปนั่งรออาจารย์บนห้องกันดีกว่า ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว”

“ไปกัน”

น้ำฟ้าเดินนำใบบุญขึ้นบันไดไปยังชั้นเรียนของตัวเอง พอมาถึงหน้าห้อง เธอก็รีบเข้าไปนั่งที่ประจำ จากนั้นหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าวางลงบนโต๊ะ เตรียมตัวสำหรับคาบเรียนที่กำลังจะเริ่มขึ้น

โดยไม่นานนัก หลังจากที่นั่งรออาจารย์อยู่ประมาณห้านาที อาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาภายในห้องเรียน

“สวัสดีค่ะนักศึกษา”

เสียงทักทายดังขึ้น ทำให้นักศึกษาทั้งห้องพร้อมใจกันยกมือขึ้นไหว้ทักทายอาจารย์ทันที

“สวัสดีครับ / ค่ะอาจารย์”