ตอนที่ 4 จิตใจว้าวุ่น

“เป็นอะไรของมึงวะ กูเห็นตั้งแต่มานั่งลง เอาแต่ก้มจ้องโทรศัพท์ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เล่าให้กูฟังได้เลยนะเพื่อน”

“ไม่มี” เสือตอบกลับเพื่อนร่วมคณะไปแบบผ่าน ๆ ทั้งที่สายตายังไม่ทันละจากหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วเรียวยังคงไถขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจล็อกจอแล้ววางเครื่องคว่ำลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงเอื้อมไปหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มกลบความรู้สึกว้าวุ่นในใจ

นับตั้งแต่คนตัวเล็กขึ้นรถออกไปกับพี่ชายของเธอ เขาก็ทั้งส่งข้อความ ทั้งกดโทรหาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบหาย ไม่ยอมตอบแชต ไม่ยอมรับสาย และความเงียบนั้นเองที่ค่อย ๆ บีบหัวใจเขาให้กระสับกระส่ายอย่างห้ามไม่อยู่

เพราะหลังจากกิจกรรมรับน้องจบลง เขากับเพื่อน ๆ ก็นัดกันมานั่งดื่มต่อที่ผับของ สิงห์ พี่ชายของเขาเอง ซึ่งบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงคุย เสียงหัวเราะ และแก้วเครื่องดื่มที่ชนกันเป็นระยะ ทว่าเสือกลับนั่งเงียบกว่าปกติ ราวกับถูกตัดขาดออกจากความคึกคักเหล่านั้น สายตาเผลอเหลือบมองโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่รู้ดีว่าหน้าจอยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม

“แล้วไอ้พายจะมาถึงตอนไหนวะ ดื่มกันมาจะชั่วโมงหนึ่งแล้วนะ” เสือเอ่ยพูด ขณะมือที่ขยับไปแตะโทรศัพท์อีกครั้งอย่างเคยชิน เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้ววางมันลงที่เดิมอีกครั้ง

“ใกล้ถึงแล้ว เมื่อกี้ฉันเพิ่งคุยกับพายมา” มาเฟีย ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นคนตอบแทน

“อ๋อ งั้นก็ดื่มกันต่อ”

ทุกคนยกแก้วขึ้นชนกัน เสือก็ยกดื่มตาม แต่ต่อให้แอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอ สายตาของเขาก็ยังเผลอเหลือบไปมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือเป็นระยะ ราวกับกำลังเฝ้ารอข้อความจากใครสักคนที่ยังเงียบหาย

ก๊อก! ก๊อก!

โดยเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น บานประตูที่ปิดอยู่ถูกเปิดเข้ามา พร้อมกับร่างพายุก็เดินแทรกเข้ามา

“กว่าจะมา”

“กูดูน้องกูอยู่” พายุตอบ แล้วเดินมานั่งลงที่วางด้านข้างแสนล้าน

“แล้วทำไมไม่ชวนน้องฟ้ามาด้วยล่ะ”

“ชวนแล้ว แต่ยัยน้องไม่อยากมา”

“น้องเป็นยังไงบ้าง”

“ก็ยังอาการหนักอยู่ แต่พอกินยาไปแล้วก็ดีขึ้นมาหน่อย”

“อืม เอาไป” แสนล้านรับแก้วเครื่องดื่มที่คเชนทร์ชงเสร็จแล้วยื่นส่งต่อให้พายุ อีกฝ่ายรับไปดื่มเงียบ ๆ

“มึงเป็นอะไรของมึงวะไอ้เสือ ตั้งแต่กูนั่งลงมา เห็นมึงยุกยิกไม่หยุดเลย”

“มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่มาแล้ว กูก็เพิ่งถามมันไปเมื่อกี้ ยังโดนด่ากลับมาอีก”

“เอาแต่จ้องโทรศัพท์ขนาดนี้ ในนั้นมันมีอะไรน่าสนใจมากเหรอ หรือมึงมีแฟน”

“ถ้ามีแล้วจะทำไม”

“พูดจริงเหรอ มึงเนี่ยนะ มีแฟน”

“อืม คบกันมาได้สักพักใหญ่แล้ว”

“พวกมึงรู้เรื่องนี้กันไหม” พายุหันไปถามเพื่อนคนอื่น ๆ ที่นั่งล้อมวงอยู่ ซึ่งทุกคนต่างส่ายหน้าปฏิเสธกัน

“เก็บความลับเก่งฉิบหาย แล้วใครวะแฟนมึง กูรู้จักไหม”

“รู้จัก”

“รุ่นเดียวกัน รุ่นพี่ หรือรุ่นน้อง”

“น้องมึง”

“ฮะ!” พายุอุทานออกมาเสียงหลง “มึงพูดหมายความว่ายังไง ช่วยอธิบายให้กูเข้าใจหน่อยดิ”

“รุ่นน้องมึง” เสือตอกย้ำเสียงเรียบ

“กูตกใจหมด นึกว่ามึงหมายถึงน้ำฟ้าน้องกู” พายุติดตลกพร้อมกับหัวเราะ

“ทำไม ถ้ากูคบกับน้องมึงแล้วมันจะยังไง”

“กูก็ไม่ให้คบไง”

“ทำไมถึงไม่ให้กูคบ”

“แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม ในเมื่อมึงไม่ได้คบกับน้องกูสักหน่อย” พายุพูดจบก็ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม “ว่าง ๆ ก็พามาให้พวกกูรู้จักบ้างสิ”

“เอาไว้ถ้าน้องมันพร้อม เดี๋ยวกูจะพามา”

“พร้อม? ทําไมต้องรอพร้อม”

“น้องมันไม่อยากให้ใครรู้ว่าคบกับกู”

“ชักอยากรู้แล้วสิว่าแฟนมึงคือใคร ต้องสวยมากแน่ มึงถึงยอมขนาดนี้”

“กูพูดมากไม่ได้ บอกได้แค่ว่าถ้ามึงรู้ว่าเป็นใคร มึงต้องตกใจมากแน่”

“ไอ้ห่า อยากรู้ฉิบหาย” พายุหัวเราะออกมา ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มต่อ “วันนี้กูอยู่ดึกไม่ได้นะ สักห้าทุ่มขอกลับก่อน”

“ทำไมวะ”

“พ่อแม่กูไม่อยู่บ้านนะสิ ต้องรีบกลับไปอยู่กับน้อง ไม่อยากให้ยัยน้องอยู่คนเดียว”

“น้องมึงอยู่ลำพังเหรอ”

“อืม” พายุพยักหน้า ก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นต่อเหมือนไม่มีอะไร

แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เสือเผลอนิ่งไป มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง กดส่งข้อความหาคนตัวเล็กซ้ำ ๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่ได้คำตอบ

หน้าจอยังคงเงียบ ไม่มีการแจ้งเตือน ไม่มีแม้แต่สถานะว่าอีกฝ่ายเปิดอ่าน

“หรือว่าหลับไปแล้ว” ความคิดนั้นผุดขึ้นมา พร้อมกับความกระสับกระส่ายที่ค่อย ๆ บีบหัวใจเขาอย่างช้า ๆ

หลายชั่วโมงต่อมา...

“ดูท่าทางไอ้พายจะไม่ไหวแล้วว่ะ ให้มันนอนที่นี่ไปเลยแล้วกัน”

“แต่มันบอกให้ไอ้แสนพามันกลับนะเว้ย น้องมันอยู่บ้านคนเดียว มันเป็นห่วง”

“คงไม่เป็นไรหรอก น้องฟ้าก็ไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวครั้งแรกสักหน่อย”

“ก็จริง งั้นกูพามันเข้าไปนอนก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะตามออกไปทีหลัง”

“อืม” เสือตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามแสนล้านกับมาเฟีย รวมถึงเพื่อนคนอื่น ๆ ออกมาจากห้องรับรองของผับพี่ชายเขา เพื่อมุ่งลงไปยังชั้นล่าง

“พวกกูกลับก่อนนะเว้ย ไว้วันจันทร์เจอกัน”

“อืม ๆ”

พอลงมาถึงด้านล่างแล้ว เพื่อน ๆ ต่างแยกย้ายไปยังรถของใครของมัน จนตอนนี้ก็เหลือเพียงแสนล้าน เสือ และมาเฟีย ที่ยืนอยู่ด้วยกันแค่สามคน

“แล้วมึงไหวไหมเนี่ย ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวกูขับไปส่งเอง” แสนล้านเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไร มึงไปส่งมาเฟียเถอะ ง่วงมากแล้วนั่น” เสือพูดพลางเหลือบมองไปทางมาเฟีย ที่กำลังเกาะแขนแสนล้านไว้แน่น ราวกับว่าถ้าเผลอปล่อยมือเมื่อไหร่ ร่างบางนั้นคงทรุดลงพื้นทันที

“เฟีย เข้าไปรอในรถก่อน พอดีแสนมีเรื่องจะคุยกับไอ้เสือแป๊บหนึ่ง”

“อืม รีบคุยนะ” มาเฟียพยักหน้า ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถของเพื่อนแล้วเข้าไปนั่งรอเงียบ ๆ 

โดยทันทีที่อีกฝ่ายลับสายตา แสนล้านก็หันกลับมาจ้องหน้าเสือจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“มึงจะไปหาน้องน้ำฟ้าใช่ไหม”

“ใช่ กูไม่อยากให้น้องอยู่คนเดียว มันอันตราย”

“กูว่าอยู่กับมึงอันตรายมากกว่าอีก”

“พูดมาก ไปส่งมาเฟียได้แล้ว”

“เออ ๆ ขับรถระวัง ๆ ด้วยละอย่าขับเร็ว เดี๋ยวจะได้ไปนรกก่อนไปถึงบ้านน้อง”

“คxxแสน” เสือด่าเสียงเบาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่รถของตัวเอง

เมื่อขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย ชายหนุ่มก็สตาร์ตรถทันที พร้อมกับรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดใต้คอนโดมิเนียมด้วยความเร็วไม่มาก มุ่งตรงไปยังบ้านของคนตัวเล็ก ที่อยู่ไกลจากจุดที่เขาอยู่พอสมควร