MONSTER 3

ASTRID POV...

Marahan kong binuksan ang aking mga mata, Pakiramdam ko umiikot ang buong mundo sa paligid ko, at bawat paghinga ay mabigat.

Nang subukan kong igalaw ang aking katawan, agad akong napapikit sa kirot. Mabigat ang bawat galaw, na para bang ilang ulit akong dinurog. Nanlalambot ang aking mga braso at binti, habang ang aking ulo ay masakit.

Dahan-dahan akong lumunok at pilit na inalala ang mga nangyari bago ako nawalan ng ulirat. Ngunit sa bawat piraso ng alaalang bumabalik, mas lalo lamang bumibigat ang aking dibdib.

Napapikit ako nang mariin.

Gusto kong maniwala na isa lamang itong masamang panaginip.

Ngunit ang malamig na katahimikan ng silid at ang sakit na nararamdaman ko sa bawat hibla ng aking katawan ay nagpapaalala sa akin na ito ay totoo.

Wala na ang kadena..

Hindi ko alam kung nasaan ako.

At hindi ko alam kung kailan siya babalik.

Ang Monster na sumira sa katahimikan ng buhay ko. Ang malaking lalaking nag-iwan ng mga sugat na hindi nakikita ng mga mata, ngunit ramdam na ramdam ng aking puso at isipan.

Sa tuwing naaalala ko ang nangyari, parang may malamig na kamay na humihigpit sa aking dibdib. Gusto kong kalimutan ang lahat. Gusto kong burahin ang bawat alaala, bawat salita, bawat tingin na nagpaalala sa akin ng gabing iyon.

Ngunit hindi ganoon kadali.

Nandoon pa rin ang takot.

Nandoon pa rin ang sakit.

At higit sa lahat, nandoon pa rin ang pangamba na anumang oras ay muling bubukas ang pintuang iyon at makikita ko na naman siya.

Napayakap ako sa sarili ko habang pilit pinipigilan ang pagluha.

Kailangan kong makatakas.

Dahil kung mananatili ako rito, hindi ko alam kung ano pa ang kaya niyang gawin sa akin.

"Ughh..." isang mahinang ungol ang lumabas sa aking tuyong labi. Subukan kong gumalaw, sumubok na umupo pero agad na sumakit ang lahat, parang binugbog ng daan-daang palo.

Ang bewang ko, balikat, at hita ay punong-puno ng pasa.. Halos hindi ko kayang ipagdikit ang mga hita ko nang hindi napapadaing sa hapdi. Ang bedsheet sa ilalim ko ay malinis na, pero nananatili pa rin ang amoy ng gamot at maligamgam na tubig, patunay na ginamit ako habang walang malay.

Bumukas ang malaking p***o at isang babaeng nakasuot ng itim at puting uniporme ng kasambahay ang pumasok sa silid.

Agad na nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang gising na ako.

"San-" tawag ko.

Ngunit bago pa man ako makapagsalita nang maayos, mabilis na siyang lumabas ng silid.

Narinig ko ang nagmamadali niyang boses sa labas ng p***o.

"Call Master Nemesis. Lady Astrid is awake."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Unti-unting nanginig ang mga kamay ko.

Master Nemesis.

Bumalik ang takot na pilit kong itinataboy sa isip ko.

Hindi ko namalayang tumulo na naman ang mga luha ko habang mabilis na umiikot ang tingin ko sa paligid ng silid.

Napakalaki nito. Napakagara. Ang mga muwebles, mga kurtina, at maging ang disenyo ng mga dingding ay hindi pamilyar sa akin.

At higit sa lahat...

Hindi Filipino ang babaeng iyon.

Dahan-dahang bumagsak ang luha sa aking pisngi.

"H-Hindi..." mahina kong bulong.

Muling bumilis ang tibok ng puso ko.

Kung dayuhan ang kasambahay...

Kung lahat ng tao rito ay hindi ko kilala...

Ibig bang sabihin...

Wala na ako sa Pilipinas?

Napahawak ako sa aking bibig habang pilit pinipigilan ang paghikbi.

Nasaan ako?

Paano pa ako makakatakas?

Bumalik yung babae...lumakad palapit sakin..

"Shh... don't move too quickly, Lady Astrid," mahinahong sabi ng isang babae sa gilid ko. Isa sa mga maid na naka-itim na uniporme. Nakaupo siya sa tabi ng kama, may hawak na basong tubig. Walang emosyon ang mukha niya, pero kita ko ang takot sa mga mata niya

"You've been unconscious for two days. Master Nemesis ordered us to watch over you carefully."

Nanginginig ang kamay ko nang subukan kong hawakan ang leeg ko. Mahapdi.... Ang simpleng puting nightgown ay dumulas sa balikat ko, nakikita ang mga pasa at bakas ng brutalidad sa maputla kong balat. Takot na takot ako. Parang gusto kong magtago, tumakbo, pero hindi ko magawa.

"W-where... is he?" bulong ko, ang boses ko ay garalgal at puno ng takot.

Hindi agad sumagot ang maid. Tumayo siya at yumuko nang bahagya.

Ilang minuto ang lumipas bago bumukas ang p***o. Pumasok siya. Ang matangkad at malakas niyang katawan ay puno ng madilim na awtoridad. Ang malamig niyang mga mata ay agad na tumuon sa akin, parang hinuhubaran niya ako muli gamit lamang ang tingin. Sa likod niya, nakayuko ang maid.

"Master Nemesis... Lady Astrid is awake." ulit ng maid nang mahina.

Tumango siya nang walang salita. Lumapit siya sa kama at tumayo sa tabi nito. Ang presensya niya lang ay sapat na para mapuno ang silid ng matinding tensyon. Marahas niyang hinawakan ang panga ko, pinilit na tumingala sa kanya.

Unti-unting naglandas na naman ang mga luha ko sa aking mga pisngi.

Hindi ko magawang umiwas ng tingin.

Titig na titig siya sa akin.

At dahil doon, nagkaroon ako ng pagkakataong pagmasdan siya nang mabuti.

Amber ang kulay ng kanyang mga mata malalim, matalim, at halos nakakatakot ang paraan ng kanyang pagtingin. Para bang wala siyang pinalalampas na detalye.

Matikas ang kanyang tindig. Malapad ang mga balikat, matipuno ang pangangatawan, at halatang sanay siyang mag-utos at sundin ng mga tao sa paligid niya.

Ang kanyang mukha ay tila inukit nang napakaperpekto upang magmukhang kahanga-hanga, ngunit may malamig na bagay sa kanyang ekspresyon na nagtanggal ng anumang pagnanais kong humanga.

Oo, hindi siya literal na mukhang halimaw.

Ngunit alam kong hindi lahat ng halimaw ay may pangil.

Ang iba ay nakasuot ng mamahaling damit at may mukha ng isang taong madaling pagkatiwalaan.

Nanikip ang dibdib ko.

Pilit kong pinigilan ang sarili kong manginig habang nakatingin sa kanya.

Tahimik ang buong silid.

Tanging ang mahinang paghikbi ko at ang mabigat na katahimikan sa pagitan namin ang maririnig.

""Where am I?" paos kong tanong.

Walang sagot.

Nanatili ang kanyang titig sa aking mukha, na para bang sinasaulo niya ang bawat detalye nito.

"Please..." halos pabulong kong dagdag.

"Just tell me where I am."

Bahagyang kumunot ang kanyang noo bago siya sumagot.

"You're exactly where you're supposed to be."

My breath caught.

Lalo na nang haplusin nito ang labi ko..

"Two days, Astrid," he said in a low, cold voice filled with possessive satisfaction.

"And now you're awake to feel it all again. I own you completely. Irrevocably. And I will remind you of that fact until it's burned into your soul."

Nanginginig na ako sa takot. Lalo na nang ilabas niya ulit ang baril niya mula sa likod.

"Open that fucking mouth. I want to feel your throat squeezing my cock." aniya, madilim at pautos ang tono, walang pakialam na nakatayo pa rin ang maid sa gilid, nakayuko.

Walang pasubali, marahas niyang hinila ang kumot ko pababa.

"H-huwag... please..." bulong ko, basag ang boses ko sa takot, habang tumutulo ang luha sa pisngi ko. Nanatili ang baril sa kabilang kamay niya bilang tahimik na babala, ang isa niyang kamay ay tinanggal na ang belt, halatang-halata ang malaking bukol sa pantalon niya.

Parang wala lang sa kanya ang maid. Parang normal na bagay ito. Sobrang exposed, sobrang basag, at sobrang pag-aari na niya ako

"Y-You're a monster!" sigaw ko.

Ngumisi siya.

Akala ko sasampalin niya ulit ako, ngunit sa halip ay dinala niya ang kamay niya sa ulo ko. Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ko na para bang may karapatan siya rito habang ang isang kamay niya ay may baril.

Mabilis akong umiling at pilit na lumalayo, ngunit lalo lamang nanikip ang dibdib ko nang makita kong hindi man lang siya naapektuhan.

Bumukas ang p***o at isang tauhan ang nagmamadaling pumasok sa silid.

Bigla siyang napahinto.

"Master-"

"Make sure it's important."

Agad na sabi ni Nemesis nang hindi man lang lumilingon.

Napansin kong napalunok ang tauhan bago ito muling nagsalita.

"Your brother, is in the living room, Master."

Saglit na bumigat ang katahimikan.

Huminto ang paghaplos ni Nemesis sa buhok ko.

Nanatili ang malamig niyang titig sa akin nang ilang segundo bago siya dahan-dahang tumayo.

Pagkatapos ay marahan niyang tinapik ang aking pisngi gamit ang mga daliri niya.

Hindi iyon masakit.

Ngunit sapat iyon upang magpadala ng babala.

At paalala.

"You're lucky...today...." aniya, mababa at mapanganib ang boses..

Bago tumalikod at lumabas..