MONSTER 4

ASTRID POV...

Mataman akong nakatitig sa malaking salamin. Ang repleksyon ko ay parang estranghero maputla pa rin ang balat, ang mga pasa ay unti-unting nagiging dilaw na bakas. Habang inaayos ng tagapangalaga ko na si Andreea

ang mahaba kong damit, nakatitig lang ako. Isang nude-colored dress na mahaba at elegante, Maganda ito, sobrang ganda parang damit para sa isang prinsesa o para sa isang okasyon.

Ganito ang damit na laging pinapasuot sakin.. palaging mukhang may malaking pagdiriwang kahit wala naman talaga.

"You may go out and walk around the palace, Lady Astrid," sabi ng maid nang mahina habang inaayos ang damit sa bewang ko. "Master Nemesis said so."

Tumango lang ako.

Walang salita.

Palace. Kaya pala ganito kalaki at ganito karangya ang lugar na ito.

Si Andreea din ang bumulong kung nasaan ako..nasa transylvania daw ako..isang rehiyon sa bansang Romania.... Ang layo, sobrang layo.. Sa pilipinas, kung ganon ang lalaking yun ay isang Romano..matapos nun halos isang linggo na din na hindi siya nagpapakita..at malaking papasalamat ko yun..

Ang lugar na ito ay hindi katulad ng unang pinagdalhan sakin.. Pero parehong parang palasyo.. matapos ang huling pag haharap namin..inilipat na ako dito..

Bukas na ang kaarawan ko. 18 na ako. Ganap na dalaga. Dapat sana ay masaya ako, dapat sana ay may ipagmamalaki ko ang pagiging inosente, ang mga pangarap. Ngayon, wala na. Basag na ang lahat. Pag-aari na ako ng isang halimaw.

Lumakad ako palabas ng kwarto, ang mahabang dress ay sumasayaw sa bawat hakbang ko. Hindi ko pinansin ang mga tauhan at maid na nakakasalubong ko. May mga yumuko at bumati nang may takot sa mga mata, pero walang pakialam ako.

Ang pasilyo ay mahaba at maganda, puno ng mamahaling chandelier at painting, pero sa paningin ko ay parang hawla lamang na ginto.

Ang hangin sa labas ng palasyo ay malamig, ang winter garden ay malawak at perpekto, isang Hardin sa Loob ng salamin, Puno ng Rosas at iba't Ibang bulaklak.

Takot pa rin ako sa baka bumalik siya...Napatigil ako sa gitna ng hardin, ang kamay ko ay kusang pumunta sa leeg ko...parang nararamdaman ko pa rin ang init ng hininga niya kahit wala siya.

At natatakot na naman ako..

THIRD POV..

Nemesis Darkson ruled as the merciless king of the underworld. At 32 years old, he was the most feared Mafia Don in all of Eastern Europe. Half Romanian and half Filipino.

Ang kumbinasyon ng dugo na ito ay lumikha ng isang halimaw na walang awa matangkad, matipuno, maitim ang buhok na minana sa Filipino side, at ang mga mata ay malamig na kulay amber na parang handang pumatay sa isang tingin.

Si Nemesis ay hindi basta-basta na boss. Siya ang nagkokontrol sa arms trafficking, human trafficking ng mga dalagang ginagamit bilang bargaining chips, at ang malawak na network ng drug empire na umaabot hanggang Southeast Asia.

His legal businesses served as perfect fronts clean on paper, ruthless in practice, and highly profitable.

His primary legitimate empire revolved around Darkson Luxury Holdings, a multi-billion-dollar conglomerate that included... Elite Heritage Hotels & Castles and transylvanian Wine & Spirits Empire..

Sa Transylvania, ang kanyang kastilyo ay hindi lang tirahan ito ay isang fortress ng takot. Sa basement nito ay may mga torture chambers kung saan ang mga traydor ay dinudurog nang dahan-dahan.

Walang mabilis na kamatayan para sa mga sumuway sa kanya. Paborito niyang paraan.... making them watch as the blood of their loved ones was smeared in front of their families before he wiped out everyone.

Noong nakaraang linggo, habang si Astrid ay nagpapagaling pa sa kanyang silid, si Nemesis ay nasa kanyang private study, naninigarilyo ng Cuban cigar habang pinanonood ang live feed ng CCTV sa kwarto ng dalaga.

Malamig ang ekspresyon niya nang makita ang mahinang paghikbi ni Astrid sa gabi.

"She's so fucking delicious to break," bulong niya sa sarili, ang boses ay mababa at puno ng madilim na kasiyahan.

Sa harap niya ay nakakadena ang isang traydor na dating lieutenant. Ang lalaki ay duguan na at nanginginig.

"P-please, Master Nemesis... have mercy..."

Ngumiti si Nemesis isang ngiti na walang init. Tumayo siya, hinawakan ang baril na may suppressor, at walang salita na binaril ang tuhod ng lalaki. Isang putok. Pagkatapos ay isa pa sa kabilang tuhod.

"Mercy?" ulit niya habang lumalapit. "You betrayed me for a rival family. Now, I'll send your head to your wife... along with the video of how I tortured your child."

Ang kalupitan niya ay hindi lang pisikal. Psychological din. Pinupunit niya ang pag-asa ng mga tao bago ang katawan. Sa mundo ng mafia, siya ang tinatawag na "The Reaper of Transylvania." Walang sinuman kahit ang pinakamalalaking syndicate sa Russia o Italy ang nangangahas na salungatin siya. Dahil alam nilang kapag ginawa nila, hindi lang sila ang mawawala. Kasama ang buong angkan nila.

Habang si Astrid ay naglalakad sa winter garden sa tabi ng palasyo, si Nemesis ay nasa helikopter patungo pabalik sa kanya. Bukas ang kaarawan ng dalaga. And he had a special "gift" prepared for his newly turned 18-year-old slave a fresh round of total ownership that would erase whatever traces of spirit still remained in her.

ASTRID POV..

Humigpit ang katahimikan sa hardin nang marinig ko ang boses ni Andreea.

"Lady Astrid... Master Nemesis is calling for you. He's in the main hall."

Humahangos siya habang nagsasalita, parang takot na takot na mali ang bawat segundo na lumilipas. Mahina ang boses niya, pero ramdam ko ang bigat ng sinabi niya.

"You must bow to him... and greet him."

Nanatili akong nakatayo.

Parang hindi agad pumasok sa isip ko ang ibig sabihin ng lahat. Para bang paulit-ulit ko pa itong kailangang marinig bago ko tanggapin.

"W-Why would I do that?" tanong ko, mahina... inosente ang tono, pero may kaba na agad sa dibdib ko.

Nagkatinginan kami ni Andreea.

Lumapit siya nang kaunti, mas mababa ang boses niya ngayon.

"If you don't want to be punished... just obey."

Sa mga salitang iyon, biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ko man siya maintindihan nang buo, pero alam ko na ang ibig sabihin ng "punished" sa lugar na ito.

Dahan-dahan akong napayuko, parang biglang bumigat ang mundo sa balikat ko.

Hinawakan ko ang kamay kong Nanginginig na naman sa takot.

Oo, hindi ako matapang. Hindi ako sanay sa ganito, ako yung laging pinagtatanggol nila Zerine...pero ngayon mag isa lang ako..

Ipinikit ko ang mga mata ko saglit.

Pagmulat ko, tumingin ako kay Andreea.

"Where is he?" tanong ko, mahina.

"The main hall," sagot niya agad. "And... he is not good in waiting."

Hindi na ako nagsalita

Tumalikod ako at naglakad.

Mabagal.

Parang bawat hakbang ko ay kailangan kong ipunin ang lakas na wala naman talaga ako.

Ang damit ko ay maganda... elegante... pero sa pakiramdam ko, hindi ito suot ng prinsesa.

Parang suot ng isang taong hindi pwedeng tumanggi habang papalapit ako sa loob ng palasyo, mas lumamig ang paligid.

Mas tahimik, mas mabigat.

Parang pati hangin ay alam kung saan ako pupunta... at ayaw akong tulungan.

At sa dulo ng pasilyo, nandoon ang main hall.

Huminto ako, huminga ako nang malalim bago ako pumasok..

Pagpasok ko sa main hall, parang biglang sumikip ang dibdib ko, masyadong malaki ang hall. Masyadong malamig. Masyadong tahimik.

At sa gitna nito, nandoon siya.

Nakatayo lang siya. May sigarilyo sa kamay niya..

Huminto ako ilang hakbang mula sa kanya hindi ako agad makatingin nang diretso.

Yumuko ako nang bahagya, nanginginig ang kamay ko sa gilid, nakatitig siya..

"Come here, princess," sabi niya.

Inilahad niya ang kamay niya.

Napalunok ako, parang gusto kong umatras, parang gusto kong tumakbo.

Pero hindi gumagalaw ang katawan ko nang tama.

Kaya dahan-dahan akong lumapit.

Isa... tapos isa pa...

Hanggang sa nasa harap na niya ako.

Lalo akong nanginig inabot ko ang kamay niya..hinawakan niya yun ng mahigpit at hinila niya ako palapit sa kanya.

"What did you do for the past day?" tanong niya.

Parang simpleng tanong lang, pero sa paraan ng pagkakasabi niya... pakiramdam ko mali kahit huminga ako nang malalim.

Napalunok ako, hindi ako makasagot.

Hindi ko mahanap ang boses ko.

Nakatitig lang ako sa kanya, habang ang isang maid ay dahan-dahang lumapit at iniabot ang tasa ng kape.

Pero bago pa iyon makarating sa kanya

Natapon.

Dahil nanginginig ang kamay ng maid.

Napasinghap ako nang mahina.

Mabilis na lumapit ang isang babae parang mayordoma at yumuko agad.

"Sorry, Master Nemesis... she's new here."

The air in the room changed instantly.

It felt heavier.

Colder.

Nemesis didn't react at first. He simply looked at the maid.

Napaatras ako ng kaunti kahit hindi naman ako ang tinitingnan niya.

Pero bigla siyang nagbigay ng utos

At doon ako tuluyang natigilan.

"Fifty lashes," malamig niyang utos.

Sandaling katahimikan.

Parang hindi agad pumasok sa isip ko ang narinig ko.

"Now. In front of me."

Nanlamig ang buong katawan ko.

Parang may humigpit sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

Napatingin ako sa maid.

Nanginginig siya. Umiiyak na ang mga mata niya kahit walang tunog.

Hindi ako makagalaw.

Hindi ako makapagsalita.

Gusto kong magsalita gusto kong sabihin na hindi niya kasalanan... pero parang wala akong boses dito.

Lumingon ako kay Nemesis.

Pero hindi ko mahanap kung saan magsisimula ang lakas para magsalita.

Ang tanging alam ko lang

lalo akong natatakot sa lugar na ito.

At lalo kong naiintindihan na kahit simpleng pagkakamali... may kapalit na hindi ko kayang harapin.

Sapilitan siyang pinaluhod.

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatingin.

May lumapit na lalaki hawak ang latigo. Walang emosyon ang mukha niya, parang sanay na sanay na siya sa ganitong gawain.

Naramdaman kong lumamig ang mga kamay ko, hindi ko na kayang tingnan nang direkta.

"Sandali-" mahina kong bulong, pero agad itong nawala sa kaba sa dibdib ko.

Hanggang sa tuloy tuloy Itong hinampas..tumitili ito sa sakit.

Hindi ko na napigilan.

"Tumigil na kayo!"

Lumakas ang boses ko, nanginginig pero malinaw, Nag-echo iyon sa loob ng main hall, biglang natahimik ang lahat.

Parang huminto pati hangin.

Lahat ng mata napunta sa akin.

Napatingin ako kay Nemesis.

Nanigas ako.

Pakiramdam ko mali ang ginawa ko... parang may binuksan akong p***o na hindi ko na maisasara.

Pero hindi na ako umatras.

Huminga ako nang mabilis, nanginginig pa rin ang boses ko, naluluha..

"She didn't mean it," sabi ko, halos nauutal..."It was an accident... she's just scared... like me."

Napakagat ako sa labi ko, pilit pinipigilan ang luha pero nagtuloy tuloy na dahil sa lamig ng tingin na pinapakita sakin ni Nemesis..

"Please..." dagdag ko, mas mahina na, halos pabulong nakatitig sa kanya "S-stop..."

Hindi ko na kayang tumingin sa maid.

Yumuko na ako nang bahagya, nanginginig ang buong katawan ko.

Sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa lugar na ito, pakiramdam ko..

may ginawa akong hindi ko alam kung makakaligtas ako pagkatapos.