MONSTER 5

THIRD POV ..

"Tumigil na kayo!"

Dahan-dahan na lumingon si Nemesis Kay Astrid.

Itinaas niya ang kanyang kamay.

Agad na tumigil ang lalaking may hawak na latigo sa kalagitnaan ng paghampas, ang duguan na balat ay kitang kita na..

"Princess," bulong ni Nemesis, ang boses ay mababa at malamig. "Did you just give an order in my house?"

Hinila niya si Astrid palapit hanggang sa napahawak ito sa matigas niyang dibdib. Ang amoy ng kanyang sigarilyo, mamahaling cologne, at isang bagay na mas madilim-mapanganib-ay bumalot kay Astrid.

His fingers tilted her chin up forcefully, forcing her to meet his gaze.

Tumutulo na ang luha sa maputlang pisngi ni Astrid. Nanginginig ang mga labi niya. Pero hindi siya umiwas ng tingin.

Nemesis chuckled softly, the sound sending ice down the spines of everyone present.

"What a pure heart you have," bulong niya, halos mahinahon na pinahid ang mga luha sa pisngi ni Astrid gamit ang hinlalaki. "Defending a clumsy little maid who can't even serve coffee properly."

Sumulyap siya sa umiiyak na maid sa sahig, pagkatapos ay bumalik ang tingin kay Astrid.

"For that... I'll make it one hundred lashes instead."

Nanlaki ang mga mata ni Astrid sa takot. "No-please! She didn't-"

ASTRID POV...

Bago ko pa matapos ang sasabihin, lalong humigpit ang pagkakahawak ni Nemesis sa baba ko.

"Quiet."

Malambing ang salita, pero parang may dalang babala.

Lumapit siya pababa hanggang halos masagi na ng mga labi niya ang tainga ko, ang mainit niyang hininga ay nagdulot ng kilabot sa akin-katulad noong gabing iyon.

"You're eighteen tomorrow, little princess. Old enough to understand how this world works." Lalong lumambot ang boses niya, para lang sa akin...."Here, everything has a price. Every word. Every tear. Every act of defiance."

He straightened up again and snapped his fingers.

Dalawang guwardya pa ang lumapit at hinila patayo ang maid. Halos hindi na ito makatayo..

"Bring her to the basement," malamig na utos ni Nemesis.

"She'll receive the full punishment tonight. And make sure Lady Astrid has a front-row seat."

Halos bumagsak ang mga tuhod ko.

"Please..." pakiusap ko, ang boses ko ay basag. Ayokong marinig kung gaano ako kahina. Kung gaano ako kaliit. Pero hindi ko kayang panoorin ito. Hindi ko kaya.

Tumingin siya pababa sa akin, ang mga amber na mata ay kumikinang sa isang bagay na masama, kasiyahan sa takot ko, kasiyahan sa pagsuko ko, at isang bagay na mas madilim na hindi ko mapangalanan.

"You want to save her?" tanong niya, parang nag-uusap lang nang normal.

Desperadong tumango ako.

Lalong lumawak ang ngiti niya, mabagal at malupit.

"Then take her place."

Parang sampal sa mukha ang mga salitang iyon.

Parang tumigil ang oras.

Nakatitig lang ako sa kanya, natulala, habang tuluyang pumasok sa isip ko ang buong kahulugan.

Nanatiling tahimik ang hall. Kahit ang maid ay tumigil sa paghikbi, nakatitig sa akin nang nanlaki at takot na takot ang mga mata.

Binitawan ni Nemesis ang baba ko at bahagyang humakbang paatras, pinagkrus ang mga braso sa malapad niyang dibdib.

The black shirt he wore stretched across his powerful frame, making him look every inch the king of monsters he was.

"Choose, Astrid," he said, his voice carrying absolute authority.

"Either she takes one hundred lashes... or you do."

Dahan-dahan siyang humithit sa natitirang sigarilyo, pinagmamasdan ako na parang pinakakawili-wiling bagay na nakita niya sa loob ng maraming taon.

"Decide quickly, princess. I'm not a patient man."

My whole body was shaking. The elegant nude dress suddenly felt like chains.

Nakatayo lang ako roon, parang natulos sa sahig ng malaking hall. Ang mga salita ni Nemesis ay paulit-ulit na naririnig ko sa utak ko.

"You want to take her place??"

Parang hindi ako makahinga. Ang dibdib ko ay parang pinipiga ng isang malaking kamay. Tinignan ko ang maid na duguan at nanginginig mukha niya ay puno ng takot at pag-asa na baka sakaling matulungan ko siya. Pero paano? Ako mismo ay walang lakas.

Tumingin ako kay Nemesis. Malamig ang mukha niya, pero ang mga mata niyang amber ay puno ng madilim na kasiyahan. Parang natutuwa siya sa pagdurusa ko. Parang ito ang libangan niya.

" I..." ang boses ko ay nangangatal, halos pabulong. "I'll do it instead... Don't hurt her anymore."

Naririnig ko ang sariling boses ko pero parang hindi akin. Parang may ibang taong nagsasalita para sa akin.

Ngumiti si Nemesis. Isang ngiti na walang kahit katiting na awa.

"Really?" tanong niya, parang hindi siya naniniwala. "You're willing to take one hundred lashes for a worthless maid?"

Tumango ako. Hindi na ako makapagsalita. Natatakot ako na baka magbago ang isip ko kapag binuksan ko pa ang bibig ko.

He let out a low, dark chuckle that sent chills down my spine.

"Very well, princess. Strip her dress." Utos niya bigla..

Wala munang gumalaw sa una. Lahat ay nakatitig sa akin na parang nababaliw na ako.

Si Nemesis naman ay nakatayo lang, braso nakakrus, naghihintay.

Dalawang guwardya ang lumapit sa akin. Nanginginig ang mga kamay nila habang hinahawakan ang zipper ng elegante kong nude-colored dress.

Dahan-dahan nila itong binaba. Ang damit ay dumulas sa balat ko, naiwan sa akin ng manipis na damit panloob lamang.

Ang mga pasa mula noong nakaraang linggo ay bahagyang nakikita pa rin dilaw at lila na bakas ng pagmamay-ari niya.

Yumakap ako sa sarili ko, nanginginig sa lamig at kahihiyan.

"In the center," Nemesis ordered. "Kneel."

Dahan-dahan akong lumuhod sa malamig na marmol. Sumakit agad ang mga tuhod ko sa tigas ng sahig. Pinilit kong pigilan ang luha na nagbabantang tumulo..

Lumapit si Nemesis at tumigil sa harapan ko. Hinawakan niya ang baba ko at pinilit akong tumingala sa kanya.

"Look at me while I whip you.." bulong niya . "I want to see every tear. Every scream. Every moment you regret playing the hero."

Kinuha niya ang latigo mula sa kamay ng guwardya.

Siya mismo ang gagawa nito.

Parang tumigil ang puso ko. Mas masahol pa ito. Sobrang mas masahol.

Hinawakan niya ang latigo at sinubukan ito. Ang tunog ng leather sa hangin ay nagpatalon sa akin.

"Only ten lashes," anunsyo niya nang malakas para marinig ng lahat. "Just ten... because my little princess offered so sweetly."

Halos umiyak ako sa ginhawa. Sampu lang imbes na isang daan. Pero nang maramdaman kong pumwesto siya sa likuran ko, nawala agad ang ginhawang iyon. Ang presensya niya pa lang ay nakakatakot na.

Ang unang hagupit ay halos mamilipit ako. Isang malakas na sigaw ang kumawala sa lalamunan ko.

"One," bilang niya, mababa at nasisiyahan ang boses.

Agad sumunod ang pangalawa, nag-overlap sa una. Lalong lumakas ang sigaw ko. Tuloy-tuloy nang tumulo ang luha sa pisngi ko.

"Two."

Tatlo pang mabilis na sunod-sunod. Parang pinupunit ang likod ko. Naramdaman ko na ang mainit na dugo na tumutulo sa balat ko. Nagkakamot ang mga kuko ko sa marmol habang pinipigilan kong hindi bumagsak.

"Please... Nemesis... please..." pakiusap ko, wasak at basag na ang boses.

Hindi siya tumigil. Sandaling hinaplos niya ang buhok ko, halos mahinahon, bago muling humampas ng malakas.

"Five."

Sa ikapitong hagupit, tuluyan na akong umiiyak nang malakas, nanginginig nang husto ang katawan ko. Wala na ang dating dalagang puno ng pangarap. Natira na lang ang sakit at kahihiyan sa harap ng lahat.

"8... 9..."

Nalabo na ang paningin ko. Nalasahan ko ang dugo mula sa pagkagat ko sa labi. Ang ikasampung at huling hagupit ang pinakamalakas - sadyang malakas at diretsa sa pinakamasakit na parte.

"Ten."

Bumagsak ako sa sahig ko, humihingal at umiiyak, ang likod ko ay sobrang hapdi. Nakadikit ang mahaba kong buhok sa basa ng luha at pawis na mukha ko. Halos hindi na ako makahinga.

Lumapit si Nemesis sa harapan ko. Yumuko siya, itinaas muli ang panga ko para mapilitan akong tumingin sa mga mata niya.

"Good girl,," bulong niya, halos may lambing habang pinahid ang luha ko gamit ang hinlalaki.

"You took your punishment so well. Remember this feeling, princess. Every time you think about defying me."

Lumapit pa siya, ang labi niya ay halos sumasagi sa tainga ko.

"Tomorrow is your birthday. I have something very special planned for you... something that will hurt far more than these ten lashes."

Ito ang totoong buhay na Meron ako Ngayon.

Hindi ako prinsesa.

Ako ay kanya.

At bukas, sa aking ika-labing-walong kaarawan, sisiguraduhin niyang hindi ko iyon makakalimutan.