TAW 5

WARNING RATED SPG‼️ READ

AT YOUR OWN RISK ⚠️

NADIA POV

“Ahh!!!! Faster babes—- more— more— ahhh!!,” hiyaw ng malanding babae sa ilalim ni Nathaniel.

Hindi ako makapaniwala sa aking nasaksihan. Napatakip na lang ako ng aking bibig sa takot na baka marinig nila ang aking paghikbi. Masaganang luha ang umagos sa aking pisngi na hindi ko na napigilan pa.

“Mga walang hiya, ang bababoy nila—- paano mo nagagawa ito sa akin Nathaniel, talaga bang nakalimutan muna na asawa mo!,” sigaw ng isip ko habang tumatangis; piping saksi sa pagtataksil ng aking asawa.

Hindi ko na makayanan ang aking nakikita kaya’t tumalikod na ako at nagtatakbo. Hindi ko mawari kung saan ako patutungo. Ayaw kong bumalik sa silid namin ni Nicole. Baka kasi makita niya akong umiiyak.

Matalino ang anak ko at mabilis makaramdam ng kakaiba sa kanyang paligid lalo na sa akin na ina niya.

Natungahayan ko na lang ang aking sarili sa malawak na patio na napapalibutan ng mga halaman na nakalagay sa malalaking paso.

Doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit na naramdaman ko. Gusto kong sumigaw at magalit at sugurin sila pero para ano pa? Ano pa ang ilalaban ko kung masaya na si Nathaniel sa kandungan ng ibang babae?

Sa loob ng anim na taon, wala akong ibang hiniling sa Diyos na sana magpakita at bumalik sa amin si Nathaniel. Kaya kong tanggapin ang lahat ng rason niya kung bakit hindi siya nakabalik sa amin ni Thea.

Pero iba pala kung nasa aktong sitwasyon ka na. I felt betrayed and humiliated. Hindi niya man lang naalala na mayroon siyang naiwang asawa. Imposibleng nakalimutan niya na agad- agad ang namagitan sa amin?

Dalawang taon din ang naging relasyon namin bago kami nagpakasal. Isang gabi lang may namagitan sa amin at naging asawa niya ako. Pero anim na taon akong naging single mother at inako ang lahat ng obligasyon na sana ay katuwang ko siya.

“Ms. Reyes— is that you? Why are you still awake?,” napapitlag ako sa baritonong boses sa aking likuran, paglingon ko ay huli na upang umatras dahil isang pulgada lang ang layo namin sa isa’t isa.

“Ahmn.. Mr. Degallo… ikaw pala… hin—di kasi ako makatulog marahil namamahay lang!,” pilit kong hindi pumiyok mabuti na lang ay medyo madilim rito sa patio.

“Are you crying—-? Umiiyak ka nga!,” hinimas nito ang pisngi kong basa sa luha.

“Ahmm… wa-la ito!,” agad kong iwas at ibinaling sa ibang direksiyon ang aking paningin.

“I am sorry—- I don’t mean to intrude in your private life but I guess you are crying — oh, shit!!! —— that bastard!!!, he is not worth it Ms. Nadia—- you are such a lovely woman—- he is a loser for hurting you!,” he blatantly commented as if ibang lalake ang tinutukoy niya eh, siya pala iyong iniiyakan ko.

“Yeah—- you’re right!!! He is definitely an asshole!!! Excuse me, Mr. Degallo—- I will go back to our room!,” may diin kong sabi sa kanya na tila siya ang aking pinariringgan.

“Alright—- that’s the spirit. Cry if you must but don’t you ever give up lalo na may anak kang umaasa sa iyo!,” nakakagago lang talaga si Nathaniel para pagsabihan niya ako ng ganoon.

Tumango na lamang ako at binilisan ang aking hakbang pabalik sa aming silid ni Thea. Talagang nagtataka ako sa mga ikinikilos ni Nathaniel. Tila burado na ako sa kanyang alaala. Parang ibang tao lang ako sa paningin niya.

For pete sake. Asawa niya ako at may karapatan akong alamin ang katotohanan kung bakit kinalimutan niya na ako. Kanina ng makita ko sila ng babae niyang nagtatalik ay para akong pinatay ng ilang beses.

Gusto ko na lang wakasan ang buhay ko. Pero tama nga si Nathaniel bakit nga ba ako susuko. Karapatan namin ng anak kong bawiin siya. Kami legal niyang pamilya.

Kung nakalimot siya, ipaalala ko sa kanya ang lahat. Aalamin ko kung totoo bang nawala ang kanyang alaala o sadyang sinasadya niya lang talagang hindi ako kilalanin.