LOGINAlice
Tahimik ang resort, yung klase ng katahimikan na parang sinadya para sa dalawa lang.
Walang ingay ng sasakyan, walang yabag ng ibang tao, walang istorbo. Villa, pool, at kaming dalawa lang ni Lance. Kahit ang hangin, parang dahan-dahan lang gumalaw, parang ayaw kaming guluhin.
AliceHindi ko inakala na ang araw na ito ay darating nang ganito kabilis.Sa loob ng bridal suite ng marangyang ballroom hotel kung saan gaganapin ang kasal namin ni Lance ay tahimik akong nakaupo sa harap ng malaking salamin habang inaayos ng stylist ang huling detalye ng buhok ko.Sa labas ng silid ay maririnig ang mahihinang ingay ng mga staff na abala sa paghahanda ng reception hall. Mula sa bintana ng suite ay tanaw ko ang maliwanag na umaga, at sa ibaba ay naroon ang garden terrace kung saan itinayo ang eleganteng glass aisle para sa ceremony.Hotel wedding.Simple lang sana ang gusto ko noon. Ngunit iginiit ni
AliceHindi ko akalaing ganito pala ang pakiramdam ng araw na matagal mo nang hinihintay.Sa loob ng auditorium ng university ay nakaupo kaming mga graduating students, nakasuot ng parehong itim na toga at may halong kaba at excitement sa mga mukha.Maririnig ang mahihinang bulungan ng mga estudyante, ang pag-uusap ng mga pamilya sa audience, at ang boses ng announcer na patuloy na tumatawag ng mga pangalan ng mga nagsisipagtapos.Habang hinihintay kong tawagin ang pangalan ko, napatingin ako sa aking ina. Hindi ko maiwasang mapangiti nang bahagya.Sa wakas, narito na ako.
LanceIlang linggo na ang nakaraan mula nang tuluyang magbago ang direksyon ng buhay ko.Ang mga araw na iyon ay halos puro meeting, legal consultations, at endless review ng mga dokumento. Unti-unting lumalabas ang mga ebidensya na matagal nang nakatago sa loob ng kumpanya.Hindi na ito simpleng alitan ng pamilya. Isa na itong malaking corporate investigation.Isa-isang binusisi ng legal team at ng board ang mga financial records ng Richardson Foods. Doon nagsimulang lumitaw ang mga irregularities—mga transaksyon na hindi dumaan sa tamang proseso, mga proyektong ipinasa nang walang approval ng board, at mga pondo ng kumpanya na ginamit sa mga questionable deals.
AliceIlang araw na ang lumipas mula nang makarating ako sa penthouse ni Lance, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin tuluyang nawawala ang kakaibang pakiramdam na nasa loob ako ng mundo niya.Isang mundong malayo sa simpleng buhay na nakasanayan ko.Ang penthouse sa gusali ng MobTech ay parang isang maliit na kaharian sa tuktok ng lungsod—malawak, tahimik, at napapalibutan ng salamin na bintanang tanaw ang buong skyline.Sa umaga, makikita ang araw na sumisikat sa pagitan ng matataas na gusali.Sa gabi naman, kumikislap ang mga ilaw ng siyudad na parang dagat ng mga bituin.
AliceHindi ko namalayan kung gaano kabilis lumipas ang biyahe papunta sa penthouse.Ang alam ko lang ay halos buong daan ay hindi ako mapakali sa kinauupuan ko. Kahit tahimik ang loob ng sasakyan at maayos ang takbo ng trapiko, parang napakabagal ng bawat minuto.Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi ni Tito Lemuel.Nasa penthouse na si Lance.Matapos ang lahat ng nangyari—ang pagkawala niya, ang mga balitang lumabas sa media, ang press conference—sa wakas ay makikita ko na ulit siya.Hindi ko alam kung ano ang una kong sasabihin sa kanya.
AlicePagod ang katawan ko nang makauwi ako mula sa school nang hapon na iyon.Halos wala rin naman akong naintindihan sa mga lectures namin buong araw. Kahit gaano ko piliting makinig sa professors ko, paulit-ulit lang bumabalik sa isip ko ang mga nangyayari nitong mga nakaraang araw.Ang pagkawala ni Lance at biglang paglitaw nito sa harap ng lahat sa press conference pati na ang sinabi niya sa akin. I should be feeling happy dahil doon.Pero paano kong gagawin 'yon kung alam ko rin na maaari yon maging dahilan ng sobrang galit ng kanyang ama at baka kung ano pa ang gawin sa kanya.No matter how much I try to complet
LanceAraw ng alis namin ni Alice. Alas-singko pa lang ng umaga ay nasa tapat na ako ng pintuan ng apartment niya. Tahimik pa ang paligid, malamig ang hangin, at kaka
LanceDahil sa trabaho, halos sa video call na lang kami nagkikita ni Alice. Minsan, saglit lang—ilang minutong kumustahan bago ulit kami lamunin ng kani-kaniya
Alice“Iba ka talaga, She! Still number one!” bulalas ko habang halos yakapin ko na siya sa sobrang tuwa. Kakatapos lang namin kunin ang aming mga class c
Alice“Ano na ba ang nangyayari sa’yo at tila tulala ka na d’yan?” Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Mommy, dahilan para mapakurap ako







