CHAPTER 2

Hindi man lang ako humarap sa pinagmulan ng boses na iyon. Pakiramdam ko ay naging bato ako.Dapat, umasa akong mangyayari ang sandaling ito, dahil tapos na ang lahat sa amin limang taon na ang nakakalipas. Siyempre, may asawa na siya. Inisip ko ba talagang hihintayin niya ako sa buong buhay niya?

Pero hindi pa rin ako makapaniwala sa aking natuklasan. Hindi pa rin ako handa sa sakit na bumabalot sa akin nang marinig kong may kapalit na ako sa buhay niya, may asawa na siya, at may sarili nang pamilya.

Pakiramdam ko ay maiiyak ako.

Hindi sumagot si Rain. Tumitig lang siya sa akin habang nakatayo lang ako roon. Para akong napako sa aking kinatatayuan.

Bigla na lang siyang sumigaw. "Lumabas kayong lahat!"

Ang tunog ng boses niya, ang siyang kapangyarihan doon—parang may matinding galit, puno ng poot at gigil. Dahil doon, hindi ko mapigilang mapatakbo ng mabilis patungo sa pinto.

Pero pinatigil niya ako. Pinigilan niya ang aking pag galaw.

"Hindi ka kasali," sabi niya.

"Lahat kayo, lumabas,maliban sa kanya," pagpapatuloy niya.

Nakatayo ang lahat, saka isa isang umalis, at sa isang iglap ay nawalan ng tao ang buong silid.

Naiwan akong nakatayo roon, nakatitig sa kanya habang nakatitig din siya sa akin nang walang anumang ekspresyon sa kanyang mukha.

Hindi ko alam kung paano magre-react. Sobrang kinakabahan ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin o gagawin niya sa pagpapaiwan niya sa akin.

Limang taon na ang nakalipas. May asawa na siya. Nakamove-on na siya. Walang dahilan para isipin kong galit pa rin siya sa akin, o may sama pa rin siya ng loob sa nangyari noong mga nakaraang taon.

Tinititigan ko siya ngayon, at nakikita kong lalo siyang naging kaakit-akit, mas guwapo, at mas matipuno ang katawan sa paglipas ng panahon. Ang lalaking nakilala ko noon ay wala na.

Ang Rain na minahal ko ay may pilyo't natatanging karisma, may wild at mapang akit na mga mata. Noong minamahal ko siya, batang bata pa ang kanyang hitsura. At ngayon—ngayon ay mukha na siyang matured, mas guwapo, at mas kahali halinang anyo.

Napakasexy niya...

Makikita ito sa paraan ng kanyang paglakad, at sa ma-awtoridad na paraan ng kanyang pagsasalita. Ang tinig pa lang niya, ay makapangyarihan na.

Mas pinatibay ang kanyang awra ng mamahaling suit na kanyang suot, at kung paano tumigas ang linya ng kanyang panga sa paglipas ng panahon.

Ito ang mas magandang version niya. At sa paanong paraan, na hindi ko maipaliwanag, mas lalo pang naging mahirap arukin ang kanyang isipan.

Tumatanda siya na parang mamahaling alak. Alam ko namang lalo siyang guguwapo sa bawat araw. Masama lang ang loob ko na hindi na ako ang babae para sa kanya.

Nakatitig pa rin si Rain sa akin, wala siyang sinasabi, at hindi ko mabasa ang ekspresyon niya. Nagdesisyon akong piliin ang mas tahimik at mas madaling paraan para makalabas. Mabilis na lumabas ang mga salita sa bibig ko...

"Kumusta ka na, Rain. Matagal na rin nung huli tayong nagkita, 'di ba? Limang taon ba 'yun, o apat? Mukhang okay na okay ka na ah? Kumusta ang buhay mo?"

Nakatitig lang siya sa akin. Natagpuan ko ang sarili kong nagpapatuloy sa pagsasalita, kahit mukhang hindi naman siya nakikinig.

"Big Boss ka na pala ngayon. Ang galing mo naman. Congratulations. Kailan nangyari 'yun?"

Itaas niya ang kanyang isang kilay.

"Oo, hindi na ako kasama sa mundong iyon, pero natutuwa akong nakamove-on ka na. May asawa ka na at lahat. Ang ganda niyan. Masaya ako na masaya ka."

Hindi ko alam kung bakit patuloy ako sa pagsasalita.

Nakatitig pa rin siya sa akin, at nagsisimula na akong pawisan ng malamig. Pumasok ang isang kaisipan sa akin—marahil ay hindi man lang niya ako nakikilala. Marahil ay naawa lang siya nang hawakan ako ng mga tao niya o ng mga kakilala niya. Sa tingin ko ay hindi niya ako naaalala. Mukhang hidi niya ako natatandaan.

Natawa ako ng ilang beses dahil sa iniisip kong iyon. "Siguro hindi mo na ako naaalala... Pero salamat sa pagtulong sa akin kanina. Sa pagsaway mo sa kanila nung binabastos nila ako. Kung hindi mo ikagagalit, kukunin ko lang ang order mo."

Tatalikod na sana ako para umalis nang tumayo siya. Naramdaman kong napako ako sa kinaroroonan ko habang tumatayo siya.

Matangkad. Makapangyarihan.

Napuno ng presence niya ang buong kwarto. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman ko ito—ang lakas niya.

Napakalakas ng dating niya. Napaka-controlled. Napakasexy.

Diyos ko. Naririnig ko na halos ang pagpatak ng puso ko sa kaba.

Pinagtataksilan ako ng sarili kong katawan.

Limang taon.

Limang taon akong tigang. Walang humahawak. Walang nagbibigay ng init. Walang kahit ano kundi ang mga alaala niya—ang katawan niya, ang mga kamay niya, ang bibig niya.

At ngayon, nakikita ko siya ng harapan, pinapanood siyang naglalakad patungo sa akin, alam na alam ko kung ano ang kaya niyang gawin... isang matinding pakikipaglaban ang tumayo rito at magkunwaring hindi naapektuhan sa kanyang presensiya.

Kumikilos siya nang may layunin, umaapaw sa kapangyarihan, at nang huminto siya sa harap ko, kailangan kong itingala ang aking ulo para magkatagpo ang aming mga mata. Sobrang taas niya.

Doon ko nakita—ang galit, ang apoy, ang lamig na nakatago sa madilim niyang mga mata.

Pagkatapos, lumitaw ang isang dahan-dahang ngisi sa kanyang mga labi.

"Naalala kita, Hershey Corales. Naalala kita.. Mas maliwanag pa sa sikat ng araw."

Ang boses niya ay nagdulot ng pangangatog sa buong katawan ko.

Limang taon na ang nakakalipas, nangako sa akin si Rain Romero. Nangako siyang pagsisisihan ko ang hindi ko pagtupad sa ipinangako ko. Ang pagwasak ko sa puso niya.

At ngayon, pakiramdam ko ay pumasok ako sa bitag niya.

Ang mga sumunod niyang sinabi ay napakasama. Mapang -aasar.

"Iniisip ng mga tao sa bahay na namatay ka na limang taon na ang nakakalipas. Nagluksa na ang mga magulang mo para sa iyo. Marahil ay tinatanggap na nila ang iyong pagkawala, at iniisip na kailanman ay hindi ka nag exist sa mundo."

Napalunok ako nang may diin.

Hindi ko iyon gustong gawin. Pero kailangan...

"Ang pagsunog sa bahay mo ay napakahusay," pagpapatuloy niya, ang boses niya ay matalim at nakamamatay.

"Pero kailanman ay hindi ka makakatakbo palayo sa akin, Hershey. Alam kong mahahanap kita at makakaganti ako sayo."

Agad na tumigas ang katawan ko. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin—na may pilit at walang filter ang matinding poot... dapat ay natatakot ako.

Hindi.. natatakot talaga ako.

Dahil ngayon, may higit pa sa sarili ko ang kailangan kong isipin. May anak ako na walang ibang kilala kundi ako. Isang anak na kailangan ako. Umaasa siya sa akin.

Hindi ako pwedeng mamatay.

"Pakiusap... huwag mo akong patayin."

Lumabas ang tinig ko sa isang nangangatal na bulong, nanginginig ang boses ko, at kinikilabutan ang buo kong katawan.

Pero sa halip na sumagot, itinaas ni Rain ang isa niyang kamay. Napaatras ako at ipinikit ang aking mga mata.

Handa na akong tanggapin kung anong kaparusahan man ang nais niyang igawad sa akin..

Subalit.. Iba ang naramdaman ko. Hinawakan niya ako ng dahan-dahan, malumanay, at pakiramdam ko ay may halong paglalambing.

Hinihipo ng mga daliri niya ang kanan kong pisngi nang banayad na nagdulot ng hindi mapigilang pangangatog sa buong katawan ko.

Hindi ko alam kung takot ba itng nararamdaman ko, o pananabik. Hindi ko alam kung gusto ko itong ginagawa niya, o kaya kinikilig ako.

Isang nakakatakot na halakhak ang lumabas sa mga labi niya.. Malagong.. nakakakilabot.

"Bakit ko naman nanaising patayin ang isang taong kasing ganda mo, Hershey Corales?"

Ang boses niya ay nanunukso, may dalang panganib.

"May ganda ka talaga na nakakaakit sa mga lalaki, 'no? Maraming babaeng walang suot sa kuwartong ito, pero noong pumasok ka, nawalan agad sila ng kontrol sa kanilang mga sarili. Gusto ka nilang makuha. Gusto ka nilang angkinin."

Dahan-dahang humagod ang mga daliri niya mula sa aking panga at pilit na itiningala ang aking baba.

"Hindi nila alam na sa akin ka na."

Napalunok ako nang malalim, at parang natigil ang paghinga ko sa aking lalamunan.

Lumayo siya at maayos na umupo sa isang upuan. Binuksan niya ang mga botones ng kanyang amerikana, sumandal, at ibinukaka ang kanyang mga binti na parang isang hari... na sa tingin ko ay siya naman nga.

At pagkatapos, naging napakadelikado at nakakatakot ang boses niya.

"Mula ngayon, Hershey Corales, akin ka na. Akin ka na para maging laruan ko. Akin ka na para gawin ang kahit anong gusto ko. Ikaw ay nakalaan, para gamitin ko."

Ang mga sinabi niya ay parang sumaksak nang matindi sa aking dibdib.

"Ang katawan mo ay akin. Ang isip mo ay akin. Ang kaluluwa mo ay akin."

Ngumisi siya, at ang madilim niyang mga mata ay direktang tumitig sa akin.

"Akin ka."