CHAPTER 1

Nahuli na naman ako sa trabaho. Hindi talaga madaling magkaroon ng apat na taong gulang na anak.

Kaninang umaga, nagising si Kiel na maysakit at napakataas ng lagnat. Hindi ko siya maipasok sa daycare o maiwan nang mag-isa, kaya humingi ako ng tulong sa kapitbahay kong si Linda. Pumayag naman siya nang ipangako kong ibibigay ko sa kanya ang mga tip na kikitain ko ngayong araw. Inabutan ko siya ng kaunting pera, at matapos iyon ay huli kong tiningnan si Kiel nang may pag-aalala, hinalikan siya, at mabilis na tumakbo palabas ng pinto.

Sa sandaling pumasok ako sa restaurant, naramdaman ko agad na may kakaiba ngayong araw. May matinding tensyon sa paligid na hindi ko maipaliwanag. Kakapasok ko pa lang sa kuwarto sa likod para magpalit ng aking uniform nang biglang lumitaw ang manager.

"Nasaan ka na ba, Hershey?" sigaw niya.

Kailanman ay hindi siya nagtataas ng boses o sumisigaw. Laging kalmado iyon kahit stressed. Pero ngayon, mukha siyang balisa—at natataranta pa.

Napalunok ako nang malalim.

Hindi naging madali ang pagkuha ko sa trabahong ito. Hindi ito basta-basta restaurant lang—isa itong sikat at mamahaling lugar na halos imposibleng mapagtrabahuhan ng kung sino lang. Ang tanging dahilan kung bakit ako nakapasok dito ay dahil kay Dean. Nakilala ko siya sa isang delikadong sitwasyon at iniligtas ko siya sa kalsada noong kailanganin niya ng tulong. Nang itanong niya kung ano ang maihahandog niya bilang kapalit ng aking kabutihan, ang hiniling ko sa kanya ay trabaho.

High school lang ang natapos ko at isang taon at kalahati lang ang naabot ko sa kolehiyo bago ako napilitang huminto. Kaya kailangan kong tanggapin ang kahit anong trabaho—dalawa, minsan tatlo pa sa isang araw—para lang mabuhay si Kiel.

Totoo ang sinasabi nila: mula sa marangyang buhay patungo sa wala. Iyan mismo ang kuwento ng buhay ko.

At iyon ang dahilan kung bakit hindi ako pwedeng matanggal sa trabahong ito.

"Bilisan mo, Hershey. Mahalaga ang araw na ito at hindi tayo maaaring pumalpak o magkamali," galit na sabi ni Dean. "Kailangan kita sa opisina ko. Ngayon na."

"Opo, Manager. Pangako, mabilis lang akong magbibihis."

"At mag-ayos ka ng sarili mo," dagdag pa niya bago tumalikod at lumakad palayo.

Nagsuot ako ng aking uniform sa pinakamabilis na oras, inayos ang buhok gamit ang mga daliri, at naglagay ng kaunting makeup para magmukhang maayos. Pagkatapos ay patakbo akong pumunta sa opisina niya habang mabilis ang tibok ng aking puso.

Pagpasok ko, nakita ko siyang seryosong nakikipag-usap sa dalawang lalaking hindi ko pa nakikita kailanman. Walang makikitang emosyon sa mga mukha nila. Nagpalitan sila ng ilang huling salita bago tumango kay Dean at lumabas.

"Isara mo ang pinto," utos agad niya sa akin nang makalabas ang dalawa.

Ginawa ko ang sinabi niya, at diretso niyang sinabi, "Kailangang ikaw ang magsilbi sa VIP room na nasa kabilang palapag."

Napakunot ang noo ko. Matagal-tagal na ako rito, pero kailanman ay hindi ako pinapunta roon. "Sa exclusive VIP room po?"

"Oo," mabilis niyang sagot. "Ayusin mo ang pagsisilbi doon—huwag ka nang magtanong ng kahit ano pa. Gawin mo lang ang trabaho mo."

May kakaiba sa boses niya. Balisa. Nagmamadali. "Mukhang balisa po ang mga tao ngayon," puna ko. “Ano po bang nangyayari?”

"Wala ka nang pakialam doon. Magpokus ka lang sa trabaho. Magaling ka sa ginagawa mo, matagal ka na rito, maayos ka tingnan, at may lakas ka ng loob. Pero makinig ka nang mabuti sa akin, Hershey." Bumaba ang boses niya. "Pag-akyat mo roon, maging estatwa ka. Maging multo ka. Iwasan mo ang maging masyadong usisera."

Nakaramdam ako ng matinding lamig sa aking likod.

"Huwag mong papakinggan ang sinasabi nila. Huwag kang titingin sa mga mata nila. Wala kang makikitang tao. Wala kang maririnig. Kukuha ka ng order. Magsisilbi ka. Lalabas ka. Naintindihan mo?"

Napalunok ako ng malalim. "Opo, Manager. Naintindihan ko."

"Mabuti. Si Helga sana ang naka-assign doon, pero nagkaroon siya ng matinding takot na pumunta. Kaya ikaw muna ang hahalili sa kanya." Seryoso ang tingin niya sa akin. "Magpakatatag ka, Hershey."

Tumango ako at lumabas, lalong tumitindi ang kaba ko sa bawat hakbang patungo sa VIP room.

Nang buksan ko ang pinto, nahinto ang paghinga ko.

Puno ang silid. Nakaupo ang mga lalaki sa mga mamahaling sofa, nakakandong sa kanila ang mga babaeng humahawak sa kung saan-saang parte ng kanilang katawan. Ang ilan ay nag-uusap ng mahina. Ang ilan ay naghahalikan. Masyadong mabigat ang hangin dahil sa isang bagay na hindi ko matukoy—pero pamilyar sa akin ang mundong ito.

Dati, kasama ako sa ganitong mundo. At nangako ako sa sarili kong hindi na ako babalik kailanman.

Ipinaalala ko sa sarili ko ang bilin ni Dean. ‘Wala kang nakikita. Wala kang naririnig.’

‘Magsilbi ka lang at lumabas.’

Pumasok ako sa kuwarto, kinokolekta ang mga bakanteng bote at baso, at pinapalitan ng mga bago. Hindi ako tumitingin sa mga mata nila. Hindi ako nagtagal. Pero kilala ko kung sino sila. Nakakakita ako ng mga tattoo, mga mamahaling suit, at ang dating nila—mga Mafia talaga sila.

Kumuha ako ng mga order habang nakatungo ang ulo, nagkukunwaring hindi naririnig ang mga bulungan at ang mga kasunduang ginagawa sa mahinang usapan lang.

At doon ko naramdaman ang isang kamay sa aking puwet.

Kusa akong kumilos nang hindi nag-iisip. Tinampal ko ang kamay niya palayo.

Umugong ang tawanan. Pinanatili kong walang emosyon ang mukha ko na parang walang nangyari. Nakuha ko na ang lahat ng order kaya tumalikod ako para lumabas, pero bago ko magawa iyon, may humawak sa aking pulso.

"Saan ka pupunta, magandang dilag?" mahinang bulong ng isang lalaki na parang natutuwa pa. "Ayaw mo bang mag-enjoy muna?"

Hindi ako tumingin sa mata niya. Pinanatili kong pormal ang boses ko. "Kukunin ko lang po ang mga order ninyo." Sinubukan kong hilahin ang aking braso pero lalong humigpit ang hawak niya.

Naglabas siya ng makapal na bungkos ng pera, kumuha ng ilang papel, at itinapon sa dibdib ko.

"Ang perang ito ay mapapakain ka na ng isang taon," ngumisi siya. "Ano, pumapayag ka ba? Bakit hindi natin ituloy ito sa banyo para matapos agad?"

Bumaliktad ang sikmura ko na parang gusto kong maduwal, pero pinilit kong huwag ipakita sa mukha ko kung ano ang aking nararamdaman. Kailangan ko ang trabahong ito. Kailangan ko lang itong tiisin nang ilang oras.

"Salamat po, pero nagtatrabaho po ako ngayon," sabi ko nang buong tatag at pinilit na hindi magpakita ng takot.

Hinawakan naman ng isa pang lalaki ang bisig ko at pilit akong hinahatak papunta sa kandungan niya. Lumaban ako sa kanya habang mabilis ang tibok ng puso ko. Nagtatawanan sila sa paligid, kitang-kitang natutuwa sila sa pagpapahiya sa akin.

At pagkatapos—

"Tigil!"

Isang salita lang ang pumutol sa ingay—mababa, matipuno, at makapangyarihan.

Natahimik ang buong kuwarto. Agad na nawala ang tawanan at parang napipi ang lahat ng naroroon.

At sa unang pagkakataon, iniangat ko ang aking mga mata. Tumama ang tingin ko sa lalaking nasa dulo ng lamesa.

Diyos ko. Natulala ako.

Kailanman ay hindi ko naisip—kahit sa panaginip—na mahuhuli ako ng aking nakaraan. Na makikita ko siyang muli. Hindi ganito kaaga. Hindi rito.

Pero narito siya.

Nakatayo ako roon, hindi makagalaw, at walang maiproseso ang utak ko. Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam ang sasabihin.

Tumawa nang bahagya ang lalaking humahawak sa pulso ko, walang kaalam-alam sa gulo sa isip ko.

"Ano 'yun, Big Boss? Pinapasaya ko lang ng kaunti ang sarili ko. Hindi ko naman siya pinipilit. Gusto rin naman niya ang ginagawa ko."

May isa pang boses na sumali, nang-aasar. "Oo nga, ano bang problema? Isa ba siya sa mga babae mo?"

Napaatras ako sa salitang iyon.

At pagkatapos—

"Sa katunayan," sabi niya sa malamig at malumanay na boses. "Akin nga siya."

Napatid ang paghinga ko.

Hindi ako makagalaw sa gulat, pero hindi pa siya tapos. Bahagya siyang yumuko at itinitig ang kanyang mga mata sa akin.

"Laruan ko siya," pagpapatuloy niya. "At ayaw na ayaw kong may ibang naglalaro sa mga laruan ko."

Mabilis na nawala ang humahawak sa pulso ko na parang napaso sa akin. Napaatras ang lalaki habang nakataas ang dalawang kamay, namumutla ang mukha.

"P-Patawad, Big Boss. Patawad po. Hindi na mauulit. Hindi ko po alam—"

‘Big Boss’

Mabilis ang pagtibok ng puso ko sa aking dibdib. Siya ang Big Boss?

Mabilis na umakyat ang aking dugo sa aking tainga. Paano? Ano ang nangyari sa tatay niya? Paano siya naging Big Boss?

Isang mahinang tawa ang pumutol sa magulong iniisip ko. "Hindi magugustuhan ng French mong asawa ang ginagawa mo. Maganda pa naman 'yun."