CHAPTER 3

Umiling iling ako.

Hindi…

Paulit-ulit akong umiling, pilit na inilalagay sa isip na ang sandaling ito ay isa lamang masamang panaginip.

Pero pinapanood lang ako ni Rain, ang mga labi niya ay nagpapakita ng isang nakakatakot at malamig na ngisi. Ang kanyang mga mata ay kumikislap sa tuwa habang pinagmamasdan niya ang panginginig ko sa harapan niya.

Hindi siya nagsasalita. Pinapanood lang ako. Para siyang isang hayop na naglalaro sa kanyang huli.

Sinusubukan kong intindihin ang mga sinabi niya, pero hindi sila nagkakatugma. Walang saysay ang mga ito. Magkaiba ang iniisip ko sa mga sinasabi niya.

"Pero may asawa ka na," bulong ko, nanginginig ang boses ko. "Nakamove-on ka na. Ano pa ba ang pinagsasasabi mo? Hindi ko naiintindihan."

Tumawa siya nang mahina at malamig, ang kanyang pang-aasar ay parang patalim na tumatagos sa akin.

"Mukhang natangay ka ng sarili mong emosyon, Hershey," ang boses niya ay nanunukso at napakasama.

"Kailanman ay hindi ko sinabing mahal kita. Kailanman ay hindi ko sinabing papakasalan kita. Kailanman ay hindi ko sinabing may halaga ka sa akin."

Napatigil ang paghinga ko.

"Ang sinabi ko," pagpapatuloy niya, na may kasamang matinding lason sa boses, "ay laruan kita. Gagamitin kita hanggang sa wala ng maiwan sa iyo. Hanggang sa hindi mo na kilala ang sarili mo. Hanggang sa wala nang makakilala sa iyo."

Yumuko siya ng bahagya, ang mga siko niya ay nakapatong sa kanyang mga tuhod habang ang madilim niyang tingin ay direktang nakatitig sa akin.

"Masisiyahan akong sirain ang bawat bahagi mo. Gutay tayin at pira pirasuhin ka gamit ang aking mga kamay."

Nagsimulang sumabog ang mga luha sa aking mga mata. Sumara ang aking lalamunan, pero pinilit kong magsalita kahit ang tinig na lumalabas ay parang ungol na lamang.

"Pakiusap, huwag mo akong saktan, Rain," pagmamakaawa ko. "Ilang taon na ang nakakalipas. Nakamove-on ka na. May pamilya ka na ngayon. Masaya ka na. Pakiusap... kalimutan mo na lang ako. Patawad..."

Isa ulit masamang halakhak ang kanyang pinakawalan.

"Bakit ko naman gagawin 'yun?" Itinaas niya ang kanyang ulo, ang kanyang mukha ay madilim.

"Ako, si Rain Romero, mula sa Romero Empire, ay isang lalaking may isang salita. Kailanman ay hindi ko binabawi ang mga nasabi ko na. At limang taon na ang nakakalipas, nangako akong ipaparamdam ko sa iyo na pagsisisihan mo ang ginawa mo sa akin."

Lalong bumaba at lumamig ang boses niya. "At plano kong tuparin ang pangakong iyon. Hanggang sa dulo."

Sumandal siyang muli, napakapayapa ng kanyang ayos.

"Dapat alam mo na ngayon, Hershey, kailanman ay hindi ako natatalo at kailanman ay hindi ako sumusuko. Kahit kailan."

"Pero ako... ilang taon na, inakala ko..."

"Hershey, limang taon na ang nakakalipas, inakala mong magagawa mong paglaruanang isang Rain Romero. Limang taon na ang nakakalipas, inakala mong magagawa mong paglaruan ang mga emosyon ko. At natatapos 'yun ngayon. Dumating ako para maningil."

Pakiramdam ko ay nasasakal ako sa sarili kong mga iniisip.

"Inakala kong tumakbo ka para sa mas magandang buhay," pagpapatuloy niya nang may pang-aasar. "Hindi ko inaasahang magsusuot ka ng ganitong basahan at mabubuhay sa mga tip. Ano ang nangyari kay Prinsess Hershey? Ang babaeng makukuha ang kahit ano? Ang babaeng inakalang magagawa ang lahat? Ang buhay sa labas na walang suporta ng pamilya ay hindi pala madali, 'no?"

Wala akong magawa kundi umiyak, hinahayaang pumatak ang mga luha kong malayang naglalandas sa aking pisngi.

Tumayo siyang muli at naglakad patungo sa akin. Dahan-dahan. May tiyak na layunin. Nang makarating siya sa aking harapan, inangat niya ang isang kamay at pinunasan ang luha sa kaliwa kong pisngi. Napaatras ako ng bahagya, subalit hindi ako lumayo.

Pagkatapos niyang punasan ang aking luha gamit ang kanyang daliri, ipinasok niya ito sa kanyang bibig saka sinipsip at lumunok.

"Gusto ko ang lasa ng mga luha mo," bulong niya. "Marami pang pag-iyak ang mangyayari sa iyo sa hinaharap."

Ang boses niya ay kalmado, halos malumanay. Subalit puno ng lason ang kanyang boses. Mas lalo lang nitong pinalala ang lahat.

"Ngayong nasa mga kamay na kita, walang katapusan ang mga bagay na magagawa ko sa iyo."

Sumabog ang takot sa loob ko. Si Kiel.

Naisip ko ang anak ko. Ang baby ko. Kailangan niya ako. Kailangan kong mabuhay.

Pinilit kong maglagay ng sapat na lakas sa aking boses. "Hindi na ako kabilang sa Emperyo ng aking pamilya. Umalis ako ilang taon na ang nakakalipas, at hindi na ako babalik."

Huminga ako ng malalim at bahagyang naginginig ang aking tinig ng muli akong magsalita. "Ang nangyari noon... hindi ko iyon sinasadya... bata pa ako noon. Hindi na ako ang taong iyon. Nagbago na ako. Kaya pakiusap, hayaan mo na akong umalis."

Katahimikan ang namayani sa aming dalawa.

Pagkatapos—tumawa siya. Malalim. Nakakatakot, at natutuwa ng hidi naman bukal sa kanyang kalooban.Ipinalakpak niya ang kanyang mga kamay. Dahan dahan.. Na parang isang tugtog. Isang nang-aasar napagpalakpak na parang isang sampal sa akin.

"Napakagandang drama naman niyan," sabi niya nang may pang-aasar. "Ngayon... Lumuhod ka."

Ang boses niya ay puno ng pag uutos, kapangyarihan, at pagpapakita ng awtoridad.

Natulala ako. Nakikipaglaban ang isip ko sa sarili nito. May bahagi sa akin na gustong sumunod, pero—bakit ako luluhod?

Papatayin ba niya ako? Lumabas ang isip na iyon sa aking mga labi bago ko pa man mapigilan.

"Papatayin mo ba ako?"

Tumawa siya.Isang tawang puno ng pang uuyam at galit. Humawak ang kanyang mga daliri sa mga hibla ng aking buhok, pinaglalaruan niya ito nang walang kagana gana, tulad ng isang pusa na naglalaro sa isang nakakulong na daga.

"Bakit ko naman gugustuhing patayin ka? Lalo na sa ganitong klaseng lugar?" Tawang tawa ang kanyang boses. "Ibig kong sabihin, isipin mo ang lahat ng abalang dadaanan ko—ang pagtatakip sa lahat, ang pakikipag-usap sa staff ng restaurant, ang paglilinis. Sobrang nakakaabala iyon. At hindi ka karapat-dapat doon. Wala kang karapatang abalahin ako."

Yumuko siya, ang kanyang mainit na paghinga ay dumadampi sa balat ko habang bumubulong siya, "Puwede kitang kunin na lang dito, tapusin ka sa labas, at ipakain sa mga aso ko."

Dumaloy sa akin ang labis na takot, na naging dahilan ng aking pangangatog. Nanlaki ang aking mga mata habang humahalakhak siya.

Pagkatapos—ganoon na lang—nagbago muli ang kanyang mukha. Bumalik iyon sa pagiging malamig, na tila ba walang pakialam.

"Lumuhod ka. Bilisan mo na.. Wag mo akong paghintayin.."

Nag-alinlangan ako nang ilang segundo bago dahan-dahang lumuhod. Ano pa bang pagpipilian ko?

Tumingin siya sa akin mula sa taas, pinaglalaruan ang buhok ko, hinahawakan ang mukha ko, pinadadausdos ang kanyang mga daliri sa aking mga labi na parang sinusubukan niya ako. Ginagawa niya akong laruan.

Bumaliktad ang sikmura ko sa kaba. Hindi ko alam kung ano ang gusto niya. Hindi ko alam kung ano ang gagawin niya.

Dahil sa matinding takot, bumulong ako sa wakas, "Ano ang gusto mo, Rain? Ano ang kailangan kong gawin, upang makalaya ako sa iyo?"

Pinisil niya ang baba ko, pilit niya akong pinapatingala upang magtama ang aming mga mata.

"Maraming bagay ang gusto kong gawin sa iyo, Hershey." Ang boses niya ay mababa, malumanay. Pero ang mga salitang iyon ay mas malalim ang hiwa sa aking puso.

"Gusto ko ang lahat sa iyo." Lalong lumapit ang mukha niya, humihigpit ang hawak niya sa aking baba.

"At kailanman ay hindi kita papakawalan. Hindi hanggang sa huling paghinga ko o sa huling paghinga mo. Dahil ikaw..."

Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin. "Akin ka. Ikaw.. ay akin lamang.."

Isang paghikbi ang pumutok mula sa aking lalamunan. "Hindi ko naiintindihan!" iyak ko, pinatatag ang boses ko. "Ano ang gusto mo sa akin?"

Isang dahan-dahang ngisi ang lumitaw sa kanyang mga labi.

"Ikaw, Hershey." Ang boses niya ay napakasama. "Magiging isa ka lang sa mga babaeng gagamitin ko, at paglalaruan."

Itinaas niya ang kanyang ulo, pinapanood ako na parang isang hayop na ninanamnam ang kanyang huli. "Kaya... congratulations. Para kang nanalo sa lotto, alam mo kung bakit? Dahil nakuha mo muli ang aking atensiyon."

Tumingin ako sa kanya, ang mga mata ko ay puno ng takot.

"Ano? Hindi. Kailanman!" Ang boses ko ay nanginginig pero matatag. "Kailanman ay hindi ako magiging ganoon. Hindi ako mabibilang sa mga babaeng sinasabi mo. Marami na akong pinagdaanan. Marami na akong hirap na sinuong. At kailanman ay hindi ako bumaba nang ganoon kababa. Hindi ako naging bayarang babae! Hindi kanino man, kahit para sa iyo." Paulit-ulit akong umiiling.

Mukhang natutuwa siyang lalo sa kanyang mga naririnig. Ang kislap sa kanyang mga mata, ay parang tumitingin sa isang bihag na wala ng magagawa para makalaya. Sa aming katayuan, kitang kita ang malaking pagkakaiba—ako, nakaluhod na parang alipin, at siya, nakatayo ng mataas ng may kapangyarihan.

Ipinahid niya ang kanyang mga daliri sa aking mga labi, dahan-dahan at parang sinusukat ang laki niyon. "Wala kang ibang pagpipilian."

Ang boses niya ay kalmado, pero may isang bagay na nakakatakot sa ilalim.

"Mula ngayon,hidi ka na maaaring mangatwiran. Ang sinasabi ko ang masusunod." Itinaas niya ang kanyang ulo, pinapanood ako, naghihintay sa reaksyon ko.

"Kapag nalaman ng pamilya mo ang ginawa mo—kapag nalaman nilang ginawa mong katawa-tawa ang pamilya niyo, na sinadya mong sirain ang bahay ng pamilya mo para lang makatakas ka..." Huminto siya, pinag-aaralan ako. Pagkatapos, bumaba ang boses niya, nang-aasar. "At para saan nga ba? Ano nga ba ang ginagawa mo sa mga nakaraang taon na lumipas, Hershey? Ano ang layunin ng lahat ng dramang iyon...?"

Umiling ako, ang paghinga ko ay bumara sa aking lalamunan.

Hindi ko masasabi sa kanya.

Hindi ko gagawin.