CHAPTER 4

Ngumiti siya ng dahan dahan.. Tila ba iniisip niya kung ipapakita ang ngiting iyon, o hindi.

"Kahit ano pa man 'yan," bulong niya, "kapag nalaman nila, alam mo ang patakaran ng pamilya."

Lalong dumilim ang mga mata niya, halos bulong na lang ang boses niya. "Patay. Ka na."

Isang matinding takot ang dumaloy sa aking katawan. Napaatras ako. Dahil alam kong nagsasabi siya ng totoo. Sa sandaling ibalik niya ako, patay na ako.

Walang magliligtas sa akin. Hindi ko pwedeng iwan si Kiel. Hindi ko maiiwan ang anak ko. Kailangan niya ako.

Nakikita niya ang takot sa mga mata ko. At gusto niya iyon.

"Kaya mas mabuting sabihin mo na lang sa akin kung bakit," sabi niya, mas mahina na ang boses. "Bakit ka tumakbo palayo, Hershey?"

Yumuko siya nang bahagya, pinapanood ako. "Natatakot ka ba na baka saktan kita?"

Gusto kong makahanap ng paraan para makalabas. Nakikita kong gusto niyang sabihin kong oo. Gusto niyang aminin kong natatakot ako sa kanya.

Kaya ginawa ko kung ano ang nais niya. Tumango ako. Nanginginig. Iniiwasan ang mga mata niya.

Ngumisi siya.

"Mabuti."

Iniangat niya ang baba ko, pilit na ipinapatagpo ang aming mga mata.

"Gusto ko ang takot mo," sabi niya habang dinidilaan ang sariling labi. Pagkatapos, kumilos siya. Bumitaw ang mga kamay niya sa akin.

Inabot ng mga daliri niya ang buckle ng kanyang sinturon. Ang matalim na tunog nito ay umalingawngaw. Pagkatapos, ang zipper niya.

At bigla na lang—inilabas niya ang kanyang alaga. Ang ari niya ay nasa tapat mismo ng mukha ko. Mainit at galit. Ang mga ugat nito ay halatang-halata sa harap ko. Hindi ko alam ang gagawin. Napako ako sa kinaroroonan ko. Ano ba ang inaasahan niyang gagawin ko? Isubo ko iyon?

Nagsimula niyang suklayin ang buhok ko gamit ang kanyang mga daliri habang sinasabi, "Maging mabait ka lang at ibuka mo ang bibig mo."

"Bakit mo ginagawa sa akin ito?" tanong ko sa kanya, mababa ang boses ko habang naiisip ko kung ano ang mangyayari.

"Bakit hindi mo subukang dilaan nang kaunti para malaman mo ang lasa? Naalala ko pa noon kung gaano mo kagustong sipsipin ito. Ibig kong sabihin, ano ba talaga ang mga pagpipilian mo?" Sinabi niya ito habang patuloy na hinahaplos ang buhok ko nang marahan, nang may lambing, na parang may pakialam talaga siya sa akin.

Pero alam kong kalokohan lang iyon. "Binibigyan kita ng pagpipilian. Gusto mo bang bumalik bilang isang traidor o babalik ka bilang babae ko? Isa lang ang pwede mong piliin."

Hindi ako makapaniwala rito. Nakaluhod lang ako roon, nag-iisip kung ano ang dapat kong gawin, habang kaharap ang malaki niyang ari na humahalik halik sa aking labi.Walang magandang pagpipilian. Kahit anong piliin ko, talo ako.

"Kaya, ano ang pipiliin mo?" tanong niyang muli.

Hindi ako makapaniwalang nag-uusap kami nang nakalabas ang ari niya at nakaluhod ako sa harap niya.

“Kung isusubo ko ba ito, pakakawalan mo na ba ako? Sinabi mong may isa kang salita, kaya gusto ko ng assurance.. Gagawin ko, pakawalan mo ako. Bumalik ka na lang sa buhay mo at kalimutan mo na ako."

Umiling siya. "Hindi ko alam ang tungkol diyan, pero tingnan natin kung gaano ka kagaling dito. Kung lalabasan ako sa loob ng bibig mo, tutuparin ko ang kasunduan natin. "

"Ibukas mo," utos niya, ilang pulgada lang ang layo ng ari niya sa mukha ko.

Lumalabas na ang tubig mula rito. Lalong lumapit ang mukha niya, "Ilabas mo ang dila mo," utos niya.

Sumunod ako, inilabas ang dila ko. Nagsimula siyang humawak sa dulo ng kanyang ari gamit ang daliri, pagkatapos ay ipinahid ang nakuha niyang likido doon sa dila ko.

"Lunukin mo," utos niya.

Nilunok ko.

"Ibuka mo ang bibig mo," pag-uulit niya. Binuksan ang aking bibig. "Sipsipin mo ang ulo, tulad niyan...," turo niya.

Isinubo ko iyon, ang dulo muna, pagkatapos ay mas malalim pa, at mas malalim pa sa bawat pagkakataon. Hawak ng dalawang kamay niya ang buhok ko, humihila, pilit na pinananatili ako roon. Tumingin ako sa kanya mula sa ibaba, nakakulong, pilit na pinapanood siya.

Ang paghinga niya ay mabilis at pawisan sa kanyang ilong. Walang lambing sa mga mata niya, walang bakas ng pagmamahal. Puro matinding pagnanasa at galit lang, naghahalo. Bago pa ako makareact, tuluyan na niyang itinulak ang sarili niya sa loob ng bibig ko.

Pakiramdam ko ay ilang oras na ang lumipas. Masakit na ang bibig ko, at parang naglocked na ang panga ko. Pinatagal niya ito, ninanamnam ang bawat sandali. Sa bawat pagkakataong malapit na siyang labasan, umaatras siya, nanunukso, pinapatagal. Hindi ko alam kung paano ipoproseso ang karanasan o ang mga nakakagulong pakiramdam na pumukaw sa akin – mga pakiramdam na pilit kong kinalilimutan.

Hindi ito ang oras para doon. Dito mismo, ngayon, literal na nakikipaglaban ako para sa buhay ko, para sa kalayaan ko, at para kay Kiel. Doon lang ako nakatutok.

Hindi ko man lang napansing tapos na siya sa akin, dahil patuloy niyang pinapatagal ang pagpapalabas niya. Nang ilabas niya ang ari niya sa bibig ko, ginamit ko ang oras na ito para subukang ayusin ang panga ko. Kaya labis akong nagulat at naguluhan nang ilabas niya ang lahat ng kanyang ta mod sa mukha ko at sa buhok ko. Napakarami niyon.

Kumapit iyon sa aking buhok, tumutulo sa aking mukha. Sobra akong nagulat para gumawa ng kahit ano, kaya wala akong nagawa, kundi ang panoorin siyang labasan. Kumayat iyon sa mga talukap ko at sa bibig ko. Hindi ko man lang maidilat ang mga mata ko. Hindi ko ito inaasahan, nakaluhod lang ako roon, nagulat, nakapikit ang mga mata, habang tumutulo angkanyang ta mod sa aking buong ulo.

Pagkatapos ng ilang sandaling katahimikan, narinig kong isinara niya ang zipper niya, at inaayos na niya ang kanyang sarili.

Umaasa akong nagtanong sa kanya, "Tapos na ba ang usapang ito? Pakakawalan mo na ba ako?"

Ang sagot na nakuha ko ay isang mababang halakhak habang sinasabi niya, "Hindi pa nag-uumpisa. Kailanman ay hindi kita papakawalan, Hershey, kahit kailan."

Naramdaman kong tumataas ang aking dugo sa ulo dahil sa galit.

"Anong ibig mong sabihin? Nangako ka sa akin, sinabi mo sa akin na kapag nilabasan ka, papapakawalan mo ako. Sinabi mong kailanman ay hindi ka sisira sa mga nasabi mo na," naiinis kong sabi, at medyo frustrated na ako.

Tumawa siyang muli habang sinasabi, "Dapat talagang nagbibigay ka ng pansin sa mga usapan, Hershey. Hindi ko sinabing kung lalabasan ako, sinabi ko kung lalabasan ako sa loob ng bibig mo, papapakawalan kita. At tulad ng nakita nating dalawa, hindi ako nagpaputok sa loob ng bibig mo. Kaya hindi, hindi kita papakawalan," ang boses niya ay mabab, puno ng pang aasar at pangungutya.

"Ako... ikaw... Niloko mo ako."

Tumawa siyang muli, isang tunog na nagdulot ng pangangatog sa aking likod.

"Dapat, humawak ka sa pwet ko at isinagad mo ang ari ko sa lalamunan mo, para hindi ako nakaatras. Kung ginawa mo iyon, malaya ka na sana tulad ng isang ibon ngayon."

May isang bagay na pumutok sa loob ko. Ang takot, ang pagkapahiya, ang kawalan ng katarungan ng mga salita niya...

"G*go ka, Rain!" sigaw ko,

Humalakhak siya, na parang isang diablo sa impiyerno

"Masisiyahan akong gawin 'yan sa iyo araw-araw, sa lahat ng paraan."

Naramdaman kong sumabog ang mga luha sa aking mga mata, isang bagong alon ng kawalan ng pag-asa ang lumalamon sa akin. Ang mukha ko ay puno na ng mga natitirang dumi niya. Isa akong sirang basahan.

Pagkatapos, ang boses niya, na walang anumang emosyon, ay pumutol sa aking kawalan ng pag-asa.

"Kaya, ito ang gagawin mo. Makinig ka nang mabuti, Hershey."

Huminto siya, ang katahimikan ay puno ng mga hindi sinasabing banta. "Bibigyan kita ng dalawang oras. Sa dalawang oras na ito, gusto kong magbitiw ka sa trabaho mo. At pagkatapos ay gusto kong bumalik ka sa maliit at basurang apartment mo at mag-impake ng bag. Kumuha ka lang ng mga importanteng bagay. Kung mukhang basura, iwan mo... May darating na lalaki sa apartment mo para sunduin ka at dalhin ka sa airport. Magkita tayo sa loob ng dalawang oras."

"Hindi, sandali!" iyak ko, mabilis na pinupunasan ang lagkit sa mukha ko gamit ang damit at mga bisig ko, gustong-gusto kong makita siya nang malinaw.

"Hindi ako babalik sa bahay. Hindi ako pwedeng bumalik doon," sabi ko, paulit-ulit na umiiling. Takot na takot ako.

Ngumiti siya, isang mabagal at nag-aalab na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, habang humahakbang siya patungo sa akin.

"Huwag kang mag-alala, Hershey. Hindi kita ibabalik sa nanay at tatay mo. Bibigyan kita ng isa sa mga apartment ko, at mananatili ka roon at magiging magandang maliit kong laruan."

Ngumiti siya habang tinatapik ang basa kong ulo,

"Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng gusto mo. Mga alahas, pera, damit, kahit anong gusto mo. At kapalit niyon, titigil ka sa paggamit ng utak mo, titigil ka sa paggamit ng lakas mo. Ang gusto ko lang ay magmukha kang maganda at hayaan mo akong angkinin ka sa kahit anong paraan."

Ang alok, na iniharap bilang isang regalo, ay isang kulungang ginto. Gusto niya akong sirain, paglaruan, at gawing isang parausan!

"Hindi iyan ang gusto ko!" sigaw ko.

"Sinabi ko na sa iyo, may dalawa kang pagpipilian—ang mamatay ka o magkaroon ng magandang buhay kung saan babayaran mo ang mga kasalanan mo sa akin. Alin doon ang pipiliin mo?"

Hindi ko siya sinagot. Wala akong maisagot.

Ngumiti siya, isang ngiti ng nagwagi, habang nagsisimula siyang maglakad palayo. Ang kamay niya ay nasa doorknob na nang ma-realize ko—hindi niya alam ang pinakaimportanteng detalye.

"Sandali!" Ang boses ko ay nanginginig, desperado. "May isang taong nakadepende sa akin. Hindi ko sila maiiwan."

Lumingon siyang muli, ang tingin niya ay matalim at nagtatanong. "Ano?" tudyo niya. "Boyfriend? Ano ang isusunod mong sasabihin? Na may asawa ka na?"

Tumawa siya nang nang-aasar na parang ang isip na may boyfriend o asawa ako ay nakakatawa.

"Hindi," sabi ko, kinakagat ko ang aking pang ibabang labi.

"Sino nga?" Mabilis na tanong niya, puno ng kawalan ng pasensya na parang inaaksaya ko ang oras niya.

Nautal ako. Ayaw kong sabihin. Ayaw kong sabihin sa kanya. Pero alam ko—alam kong kukunin niya ako, sasabihin ko na ba ang totoo? Walang paraan para makalabas dito.

"Ano?" paangil niyang tanong. "At huwag mong subukang tumakbo. Mula ngayon, pinababantayan na kita. Kung susubukan mong tumakbo, pagbabayaran mo iyon. Kaya huwag mo nang isipin. Hindi ka na makakawala sa akin sa pangalawang pagkakataon."

Napalunok ako nang malalim. At bago ko mapigilan ang sarili ko, bago ako makapag-isip muli.....

"May anak ako."