KABANATA 6

Pagkababa ni Gian ng tawag, biglang nag-iba ang aura niya. Kanina lang chill siya, pero ngayon, seryoso ang mukha niya, yung tipong parang may mangyayaring sobrang bigat, na parang may desisyong babago sa takbo ng kapalaran ng buong bansa. OA man pakinggan, pero ganoon kabigat ang vibes niya.

Kanina pa medyo kabado si Therese, pero lalo pa siyang kinabahan nang mapansin ang pagbabago sa ekspresyon ni Gian. Biglang nanigas ang katawan niya. Pinunasan niya ng palad ang pawis sa gilid ng pantalon niya, tapos marahang nagtanong, halos pabulong, “Gian… may nangyari ba sa bahay ninyo?”

Naglabas ng sigarilyo si Gian, sinindihan iyon, at marahang nagbuga ng usok. May halong pagiging siga at pagiging pasaway ang itsura niya nang sabihin, “Bumalik na ang uncle ko.”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa likod ni Therese. Napalingon siya sa gusaling nasa likod ng puno, at mas lalo siyang kinabahan. “Ganun ba… ihatid mo na lang kaya muna ako pabalik ng school?” tanong niya, halatang gusto nang umatras.

Inabot ni Gian ang ulo niya at marahang tinapik, parang nang-aalo ng bata. “Huwag kang matakot. Dalawampung taong gulang na ako, normal lang na may girlfriend. Kahit dalhin pa kita sa bahay, hindi makikialam ang uncle ko.”

Nag-isip sandali si Therese bago muling magtanong, maingat ang tono. “Mahigpit ba siya?”

Napangiti si Gian, pero hindi iyon yung tipong comforting na ngiti. “Hindi niya tatawaging mahigpit ang sarili niya. Sa totoo lang, wala siyang pakialam sa mga mas bata sa kanya. Pero… malamig ang puso niya, at sobrang sama ng ugali. Noong naka-assign siya sa border, mag-isa niyang pinabagsak ang kalahati ng isang kompanya ng dayuhang sundalo. Pagkatapos, nadestino s’ya sa south para tumulong sa anti-drug operations at binuwag ang pinakamalaking drug cartel. Dahil sa mga pinagdaanan niya, parang may mabigat na galit na nakadikit sa kanya. Sa buong pamilya namin, bukod sa lolo at lola ko, halos lahat takot sa kanya.”

Napakagat-labi si Therese. Sa isip niya, biglang nabuo ang imahe ng isang middle-aged na lalaking matalim ang tingin, malamig ang mukha, at parang kayang pumatay gamit lang ang tingin.

Pinasok ni Gian ang kotse sa underground parking. Tinanggal niya ang seatbelt, tapos tinapik ang balikat ni Therese. “Dito ka muna sa loob ng kotse. Titingnan ko lang si uncle. Kapag umalis na siya, babalikan kita.”

Agad siyang tumanggi si Therese. “Gian, pakiramdam ko talaga hindi tama na bigla na lang akong pumunta sa bahay ninyo. Ibalik mo na lang ako sa school.”

Ilang beses na niyang nabanggit ang “school,” at halatang naiinis na si Gian. Hinila niya ang kuwintas sa leeg niya at sinabi, “Hindi kita ihahatid. Umupo ka lang diyan at hintayin mo ako.”

Binuksan niya ang pinto ng kotse, malakas na isinara, at naglakad palayo na may isang kamay sa bulsa, parang walang iniintinding kahit ano.

Madilim ang sala ng main building, patay ang ilaw. Pero ang papalubog na araw ay sumisilip sa malalaking bintanang salamin, nagbibigay ng mainit at dilaw na liwanag sa sahig.

Sa gitna ng sala, may nakaparadang wheelchair. Nakaupo roon si Emillio, nakatalikod sa liwanag. Sa pagitan ng liwanag at anino, lalong tumitindi ang talim ng mukha niya—isang presensyang sapat na para manginig ang sinumang makakita.

Huminto sandali si Gian sa may entrada. Tiningnan niya ang tsinelas, pero naisip niyang sandali lang naman siya, kaya hindi na siya nagpalit. Nakatsinelas pa rin ang paa niya habang naglalakad papunta sa gitna ng sala. May halong yabang ang boses niya nang tawagin, “Uncle.”

Dahan-dahang itinaas ni Emillio ang talukap ng mata niya. Ang mga mata niyang hugis phoenix ay parang kutsilyong dumaan sa mukha ni Gian.

Sa isang iglap, naglaho ang pagiging pasaway ni Gian. Bigla siyang tumino, parang batang estudyante sa harap ng principal. “Uncle, mas okay na ba ang binti ninyo?” magalang niyang tanong.

Hindi sinagot ni Emillio ang tanong. Sa halip, malamig niyang sinabi, “Bakasyon?”

“Opo. Ngayon lang po kami nirelease,” sagot ni Gian.

Ipinatong ni Emillio ang kanang kamay sa armrest ng wheelchair at marahang kinatok iyon ng mga daliri. “Mag-aral ka ng mabuti. Huwag puro saya ang iniisip.”

“Opo, alam ko po.”

Hindi na nagsalita si Emillio. Sumulyap lang siya sa assistant na si Anton Agad lumapit ang assistant at itinulak palabas ang wheelchair.

Nang makita ni Gian na paalis na si Emillio, dali-dali siyang sumigaw, “Uncle, may bisita po akong girlfriend ngayon.”

Huminto ang wheelchair. Parang nagyelo ang buong hangin sa sala.

Matagal bago muling nagsalita si Emillio. “Huwag kayong gagawa ng kahit anong lampas sa limitasyon sa bahay. At huwag ipaalam sa lolo’t lola ninyo na may dinala kang tao rito.”

Napabuntong-hininga si Gian at napangiti ng maluwag. “Huwag po kayong mag-alala. Hindi po nila malalaman, pati mga magulang ko. Isang gabi lang po kami rito, aalis din agad bukas ng umaga. Hindi po namin kayo iistorbohin.”

Pagkaalis ni Emillio, sabay na tumayo ang dalawang kabataang kanina pa tahimik na nakaupo sa sofa.

Napangisi ang lalaking naka-baseball cap. “Grabe, muntik na akong atakihin sa kaba.”

Sinipa siya ni Gian. “William, ayusin mo bibig mo. Uncle ko ‘yan.”

Tumawa si William. “Expression lang naman ‘yun. Tsaka hindi ba Uncle ko rin naman siya?”

Hindi na nakipagtalo si Gian. Tumalikod na lang siya at tumakbo palabas. Mabilis siyang bumaba sa parking at binuksan ang pinto ng kotse, tapos bigla niyang niyakap si Therese.

Tinulak siya ni Therese. “Huwag mo akong yakapin, ang init.”

Isinubsob ni Gian ang mukha sa leeg niya at tumawa. “Sinabi ko na sa Uncle ko. Pumayag siya.”

“…Ha?” Walang masabi si Therese. Anong klaseng logic ‘yon?

Hinawakan ni Gian ang kamay niya at sabay silang naglakad papunta sa main building na puti ang pader at kulay abong tiles. Habang naglalakad, ipinaliwanag niya kung sinu-sino ang nasa bahay.

Ang pinsan niyang lalaki ay si William Madrigal, at ang pinsan niyang babae ay si Marielle.

Si William ay anak ng tiyahin niya, dalawang buwan lang ang tanda sa kanya, parehong taon. Nag-aaral siya sa Mapua University, major sa flight. Si Marielle naman ay isang taon na mas bata, ka-batch ni Therese, at finance ang major.

Pagdating nila sa main building, lumabas si Marielle at pabirong sinabi, “Kaya pala hindi man lang umupo si Kuya William. Pagbati lang kay Uncle Emillio, tapos takbo agad. May susunduin palang girlfriend.”

Napangiti nang alangan si Therese at sinamantala ang pagkakataong bitawan ang kamay ni Gian.

Sinipa ulit ni Gian si William. “Hindi ka man lang bumati sa future hipag mo?”

“Hello, future hipag,” nakangiting sabi ni William.

“Ito si William, pinsan ko,” pakilala ni Gian.

Lumabas naman si William Madrigal, gwapo at mukhang tahimik. “Pinsan ko rin, si William,” dagdag ni Gian.

Dahil wala ang mga nakatatanda, puro kabataan lang ang kasama niya. Kahit papaano, nakahinga nang maluwag si Therese.

Pero dahil nasa bahay siya ng iba, maingat siyang kumain. Hindi siya nagmadali o nagpakita ng kalat sa mesa.

Pagkatapos ng hapunan, naglaro ng games sa sofa sina William at Marielle Si Gian naman, isinama si Therese sa hardin.

Magkatabi silang naglakad sa daanang may mga puno. Isang kamay ni Gian ay nasa bulsa, ang isa naman ay paminsan-minsang sumasayad sa likod ng kamay ni Therese dahil hindi niya na ito hinahawakan nang pilit.

Pagdating nila sa may matandang puno ng akasya, huminto si Gian. Hinawakan niya ang pulso ni Therese at tumingin nang direkta sa kanya. “Wala ka na bang kahit konting nararamdaman para sa akin?”

Iniwas ni Therese ang tingin. “Gian, ayokong magsinungaling… may nararamdaman naman ako—”

“Okay na,” putol ni Gian. “Kaya kong maghintay. Isang buwan lang. Pero pagkatapos nun, ayokong marinig na sasabihin mong wala kang nararamdaman.”

Hindi na sumagot si Therese.

Nag-iba ng daan si Gian at para mawala ang awkwardness, nagsalita siya. “Ikukuwento ko na lang ang tungkol sa Uncle ko.”

Tahimik na tumango si Therese.

Sa ilalim ng mga bulaklak ng bougainvillea, umupo sila sa bangko. Doon ikinuwento ni Gian ang buhay ni Emillio—mula sa pagiging paboritong apo ng lolo niya, sa pagiging henyo sa militar, sa mga digmaan at undercover missions, hanggang sa biglaang pagreretiro at pagiging haligi ng mundo ng negosyo.

“Ang galing ng Uncle mo,” tapat na sabi ni Therese.

Ngumiti si Gian, pero may lungkot. “Dahil masyado siyang mataas, kaming mga nasa ilalim niya, parang nawawalan ng gana. Kahit anong gawin namin, hindi namin siya malalampasan.”

Ngumiti si Therese. “May sarili kang buhay. Hindi mo kailangang maging katulad niya.”

Habang nag-uusap sila, may tumawag kay Gian. Mga kaibigan niya noong bata pa sila, nalaman na bumalik siya sa lumang bahay ng Madrigal family.

“Gusto mo bang sumama, o maglibot ka muna rito?” tanong niya.

“Hindi na,” sagot ni Therese. “Puro lalaki ‘yan, wala rin akong masasabi.”

Niakap siya ni Gian saglit. “Babalikan kita.”

Pagkaalis niya, naglakad-lakad si Therese sa hardin. Pagdating niya sa may mga gumamela, biglang bumuhos ang ulan—mabilis, malakas, parang walang babala.

Naghahanap siya ng masisilungan nang makita niya ang isang pavilion. Pero sa may moon gate, may nakita siyang orange na pusa, pilit kinakalmot ang pinto at umiiyak. Sa loob, may naririnig siyang mahihinang iyak ng mga kuting.

Naawa siya. Binuhat niya ang pusa at itinulak ang mabigat na pintuan.

Sa loob, napakaganda ng hardin—parang isang hardin sa mga paintings. Sinundan niya ang iyak hanggang sa likod ng artipisyal na burol, at doon, napadpad siya sa isang lugar na hindi niya dapat pasukin.

Napakapit siya sa dibdib niya. Ito ang tirahan ng Uncle ni Gian.

Pero bago pa siya makaatras, may biglang lumitaw na wheelchair mula sa likod ng haligi. Nakaupo roon ang isang lalaking naka-itim, malamig ang tingin, at ang mga ugat sa kamay ay nakaumbok—isang presensyang sexy pero nakakatakot, parang tahimik na bagyo bago ang unos.